جميع فصول : الفصل -الفصل 140

LARKIN DEL FUEGO'S POVNasa veranda pa rin ako ng De Vera Mansion, tahimik na nakatayo sa tabi ni Kiarra matapos ang mahabang gabi ng pagbubunyag at pagkakaguluhan tungkol sa Paris, kay Elias, at sa pamilya naming dalawa. Sa loob, naroon pa rin ang envelope ng mga dokumentong inilapag ni Eduardo—pero hindi iyon ang bumabagabag ngayon.Ang bigat ng nangyari ay parang nakalutang sa hangin, pero hindi ko kayang bitawan si Kiarra nang hindi ko nararamdaman na buo pa rin ako.Napansin kong pagod na pagod na siya, pero ayaw niya magpahinga. Hindi ko na kailangan pang itanong pa kung okay siya, kasi alam ko na hindi.Sa halip, sinabi ko,“Pagod ka na.”Nagtaas siya ng kilay, parang amused.“Yan na ba ang bagong tanong mo kung okay ako?”Umiling lang ako, diretso.“Hindi. Para lang sabihin na tapos na tayo para ngayong gabi.”“’Tayo?” tanong niya, kunwari nagbibiro.Naglakad ako papalapit, steady lang ang boses.“Oo. Tayo. Hindi na ako nag-aalinlangan.”Tumingin siya sa akin, may halong biro a

LARKIN DEL FUEGO'S POVTahimik ang gabi sa De Vera Mansion, pero para sa akin, parang may sariling init ang hangin. Hawak ko pa ang cellphone matapos ang tawag ni Kiarra—yung simpleng goodnight, yung tawa niya bago bumitaw, at yung paraan ng boses niya na hindi mo alam kung nagbibiro o may ibig sabihin.Hindi ako sanay maghintay sa dulo ng tawag, pero ngayong gabi, hindi ko agad kayang magpaalam.“You sound disappointed,” biro ko sa kanya.“Disappointed?” tanong niya, halatang nakangiti pa rin.“You said goodnight too quickly,” sagot ko.“Because you called just to hear me say it,” balik niya, at napatawa rin ako.“Maybe.”“You’re becoming arrogant,” sumbat niya.“You noticed,” sagot ko, hindi na nagtatago ng confidence.Narinig ko ang tawa niya bago siya tumahimik.“Do you always need the last word?” tanong niya.“Not always.”“When do you?”“When I’m talking to you.”Medyo napahaba ang katahimikan.“Now you’re quiet,” sabi ko.“I’m deciding whether I regret answering.”“You don’t.”“

KIARRA DE VERA'S POVNasa kotse pa lang ako, nanginginig na ang kamay ko sa dami ng anticipation at kaba. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabaliw—yung mismong almost-kiss namin ni Larkin kahapon, o yung fact na ako ang nagdesisyon bumalik ngayon sa Del Fuego.Pinipilit kong paniwalaan ang sarili kong, cup lang talaga ang dahilan. Pero habang nilalakad ko ang lobby, hawak-hawak ang coffee cup, alam kong hindi iyon ang totoo.Pagpasok ko, agad akong nakilala ni Melissa. Tumingin siya sa cup, tapos sa akin, tapos ngumiti ng palihim.“Ma’am, ibabalik niyo po?”Umiling ako, pilit na casual.“Apparently, important daw,” sagot ko.Hindi ko alam kung para sa kanya o para sa sarili ko ang justification na iyon.Melissa, natatawa,“The cup?”Napahinto ako.“...Yes,” sagot ko, kahit obvious na hindi lang iyon ang dahilan.Saktong lumabas si Marcus, parang may radar kapag may kakaibang nangyayari.“The cup?” ulit niya, parang alam na niya ang kwento.Binato ko siya ng tingin.“Why does everyone

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko maintindihan kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang papalapit kami ni Letty sa maliit na community center. Wala namang bago—isang charity turnover lang, typical na event na ginaganapan ng kumpanya taon-taon. Pero habang pinagmamasdan ko ang paligid, pansin kong kakaiba ang atmosphere. Mas maraming mata, mas maraming bulungan, at kahit alam kong sanay na ako sa atensyon, iba ang bigat ngayon.Abala ako kina Teacher Grace at ilang parents, lumulubog sa usapan tungkol sa learning center. Sa kabilang bahagi ng venue, nakita kong abala rin si Larkin, kausap ang isa sa mga project coordinator.Kahit magkahiwalay kami, ramdam kong ilang beses kaming sabay na napapatingin sa isa’t isa—minsan saktong magtatama ang tingin namin, tapos pareho kaming mapapangiti. Hindi sinasadya, pero parang natural na sa amin.Napansin ko si Andrea sa gilid, sinisipat kami. Sa di kalayuan, si Marcus din, parang may alam na naman. Hindi ko na pinansin, pilit kong bi

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang hawak ko sa photograph habang nakaupo kami ni Larkin sa conference room. Alam kong hindi ko dapat masyadong bigyan ng meaning ang isang larawan—isang candid shot mula sa community event, kami ni Letty at si Larkin, magkakapit-kamay at nagtatawanan. Pero habang tinitigan ko ito, hindi ko alam kung itatago ko ba, o dapat bang ilapag na lang at tanggapin na lang na parte ito ng araw ko.Napansin ko si Larkin, nakatitig din sa akin. “You’re still holding it,” sabi niya, parang ordinaryo lang ang tanong pero ramdam ko agad ang meaning.“I know,” sagot ko, pilit na casual.“You haven’t put it down.”“I know that too.”“So what’s the problem?”Tiningnan ko siya, hindi ko maipaliwanag kung bakit parang ayaw kong bitawan ang larawan, pero ayaw ko ring aminin. “There isn’t one.”Ngumiti siya, “That’s usually what people say when there is.”Tinaasan ko siya ng kilay, “You’re enjoying this too much.”“Maybe.”“Hindi ka dapat.”“