Semua Bab The Billionaire's Runaway Maid: Bab 141 - Bab 150

KIARRA DE VERA'S POVWalang ibang ingay kundi ang tahimik na pag-ikot ng wine glass sa pagitan ng mga daliri ko, habang pinagmamasdan ko si Larkin mula sa kabilang dulo ng ballroom. Sa ilalim ng malambot na ilaw, parang walang effort ang bawat galaw niya—parang kahit saan siya lumingon, may lalapit na investor, executive, o partner para makipagkamay, makipagkwentuhan, o humingi ng opinyon.Alam kong dapat akong maging sanay sa ganitong eksena—ilang taon na rin akong sumasama sa mga corporate events, at ilang beses ko na rin siyang nakita sa ganitong mode. Pero iba ang ngayon.Dati, ang tingin ko kay Larkin ay ‘yung tahimik na lalaki sa opisina, ‘yung marunong makinig ng tahimik kong pagod, ‘yung hindi magaling magtimpla ng kape pero sinusubukang magtimpla para lang sa akin, ‘yung nagdadala ng bag ni Letty, ‘yung hindi kailangan magsalita para maramdaman kong nandiyan siya.Pero ngayong gabi, ngayon ko lang nakita kung paano siya gumalaw bilang CEO, bilang Del Fuego, bilang lalaking san

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko na mabilang kung ilang beses kong binasa ang parehong paragraph ng kontrata habang nakaupo sa opisina. Sa totoo lang, pilit kong iniisip na dapat focused ako—pero paulit-ulit na bumabalik ang eksena sa ballroom, 'yung kamay ni Larkin sa baywang ko, ‘yung boses niya habang pabulong na nagsabi ng “Waiting for you.” Napapailing ako sa sarili, pilit na sinasabi, “Focus, Kiarra.”Biglang pumasok si Andrea, parang may radar talaga siya kapag wala ako sa wisyo. “Ma’am?” Agad akong umayos ng upo, “Yes?” Tiningnan niya ang contract sa harap ko, tapos ang hindi ko nauubos na kape. “Hindi mo pa nababasa ‘yan, Ma’am.” Nag-blink ako, “Nabasa ko na.” Tumuro siya sa line na tinititigan ko, “Eight minutes ka nang nakatitig diyan.” Napayuko ako, “Complicated kasi.” Ngumiti siya, “O handsome kasi.” Napatingin ako, “Andrea.” Tumawa siya, “Sorry, Ma’am.”Tumunog ang phone ko, business call, tapos balik sa paperwork. Pero bago pa ako makalipat ng window, hindi ko na napigilan

KIARRA DE VERA'S POVNaiwan akong nakatigil sa tabi ng planner ko, hindi pa rin mabura ang pangalan ni Larkin na isinulat ko sa ilalim ng “Saturday.” Hindi ko inedit, hindi ko tinanggal.Pero matapos ang usapan namin ni Vivienne, paulit-ulit na sumasagi sa isip ko ang sinabi ko kay Larkin:“I don't want to hear it from someone else.”Noon, akala ko curiosity lang iyon. Pero habang lumalalim ang gabi, nare-realize kong hindi lang ito tungkol sa pag-uusisa. Trust na pala ito—yung gusto kong malaman ang kwento ng isang tao mula sa kanya mismo, hindi galing sa chismis, hindi galing sa ibang tao, hindi para lang may masabing alam ako.Kung ayaw niyang ibahagi, tatanggapin ko. Hindi ko pipilitin. Gusto ko lang maramdaman na, kapag handa siya, ako ang pipiliin niyang kausap.LARKIN DEL FUEGO'S POVGabi, naiwan akong mag-isa sa opisina, nakaharap sa lumang drawer na halos hindi ko binubuksan.Hindi ko mapigilan maalala yung tinanong ni Kiarra:“Were you really different before?”At yung direkt

Kiarra De Vera's POVNag-explain ako tungkol sa De Vera Holdings, at sa unang beses, naramdaman kong hindi niya ako tinrato bilang ‘sister ni Ashton’. Tinrato niya akong businesswoman, matalino, at worthy makipagdebate.Nagkasagutan pa kami ng light.“I don’t agree,” sabi niya.“Good,” sagot ko.“Good?”“Mas natatakot ako kapag lahat sumasang-ayon.”“I don’t do that,” sagot niya, “Unless you’re right.”“And who decides that?”“Apparently you do.”Natawa ako, hindi dahil kinikilig, kundi dahil genuinely masarap siyang kausap.Habang napapansin kong mas nag-eenjoy ako, napapansin ko rin ang mga sulyap ni Larkin. Hindi siya sumasali, pero ramdam ko ang pagbago ng mukha niya. Hindi ako sigurado kung selos ba iyon, o protectiveness—pero alam kong may nararamdaman siya.Lumapit si Marcus, tahimik.“Everything okay?” tanong kay Larkin.“Fine.”Tumingin si Marcus kina Damien at sa akin, tapos balik kay Larkin.“Ah.”“Don’t,” warning ni Larkin.“I haven’t said anything.”“Your face did.”“Hist

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko maikakaila na habang nakatitig ako sa coffee machine na iniwan ni Damien sa opisina ko, napa-iling na lang ako sa sarili ko. Napaka-simple ng gesture, pero totoo—may kakaibang saya sa ganitong regalo, lalo na dahil alam kong walang ibang dahilan kundi gusto lang niya akong mapasaya. Si Andrea, pilit na hindi tumatawa sa gilid, pero halatang amused sa buong sitwasyon.“You know, it’s just a coffee machine,” sabi ko kay Larkin, na kaagad pumasok at napako ang tingin sa makina na parang may personal na atraso ito sa kanya.“I know,” sagot niya, hindi pa rin inaalis ang tingin.“Then why are you looking at it like it personally offended you?”“Because it came with a handwritten note,” balik niya, parang mas seryoso pa sa kahit anong kontrata.Napangiti na lang ako, “You’re jealous of stationery now?”Tumingin siya sa akin, “I’m not jealous.”“You said you’re competitive.”“Exactly.”“With a coffee machine?”“With the person who bought it.”Hindi ko na napigila