جميع فصول : الفصل -الفصل 190

KIARRA DE VERA'S POVHabang tumatakbo ang kotse papunta sa site visit, ramdam kong iba ang tension ngayon. Tahimik si Larkin sa tabi ko, nakatingin sa labas, pero alam kong hindi lang basta pagod ang dahilan. Tiningnan ko siya, “You're thinking again.”Nagpakita siya ng maliit na ngiti, “Occupational hazard.”“About the site visit?”Hindi siya nag-deny, “Yes.”Napabuntong-hininga ako, “Larkin.”“I know.” Tumingin siya sa akin, seryoso na. “I'm not going to tell you not to go.”Nagtaas ako ng kilay, “Good.”Nagtagal siya ng tingin, “But I'm also not going to pretend I'm comfortable.”Ngumiti ako, “You don't have to.”Tumango siya, “Then I'll tell you everything I know.” Inabot niya ang security report. “You decide.”Tiningnan ko ang report. For the first time, hindi niya ako pinigilan—siya mismo ang nagbigay ng choice.Pagbasa ko ng dokumento, napansin kong hindi naman alarming agad ang concern. May subcontractor na naimbestigahan noon para sa unauthorized access, pero walang direct th

KIARRA DE VERA'S POVTahimik pa rin sa loob ng kotse pagkatapos ng basketball court. Napansin ko ang city lights sa labas ng bintana, pero mas tahimik pa rin ang utak ko kaysa sa karaniwan. Hindi ko alam kung paano bubuksan ang gusto kong sabihin, kaya nagkunwaring busy sa pagtingin sa paligid. Narinig ko ang boses ni Larkin, mahina pero may lambing.“You’re thinking again.”Ngumiti ako, pilit na tinatago ang kaba.“You say that like it’s a bad thing.”Nag-smirk siya, “Depends.”“On?”“Whether you’re thinking about me.”Tumingin ako sa kanya, “Maybe.”Ngumiti siya, “Then I’m fine with it.”Natawa ako ng mahina. Ilang minuto kaming tahimik ulit. Ako na rin ang bumasag.“Can you take me somewhere?”Napatingin siya, “Now?”“Yes.”“Where?”Nagdalawang-isip ako, “I’ll tell you when we get there.”Ngumiti siya, parang pilyo, “You realize you’re doing exactly what I did.”“I know.”“So this is revenge?”“Maybe.”Nag-angat siya ng kilay, “I like it.”Tinuro ko kung saan dadaan. Palayo sa city

Kiarra De Vera’s POVAng tawa namin ni Larkin kanina ay parang kumapit pa sa hangin habang abot-kamay ko na ang pinto ng bahay. Kahit medyo late na, parang ang gaan pa rin ng pakiramdam ko, isang gabi na naman na puno ng kwentuhan at kilig.Nakangiti pa rin si Larkin habang binubuksan ko ang pinto.“Good night, boyfriend,” sabi ko, parang biro lang.Napatingin siya sa akin na parang kinikilig pa rin. “Don’t get used to hearing that,” dagdag ko, sabay kindat.“Too late,” sagot niya, mayabang ang ngiti.Napairap na lang ako, pero hindi ko maitago ang ngiti ko. Hawak niya pa rin ang kamay ko habang tuluyan kong binuksan ang pinto—pero natigilan ako.May tao sa loob. Sa foyer mismo.Nawala ang ngiti ko. Hindi dahil natakot ako.Dahil kilala ko siya.“Damien?”Tumalikod ang lalaki. Sandali siyang nagulat, pero agad bumalik ang pamilyar niyang ngiti. Parang walang nangyari, parang umuwi lang galing sa mahabang lakad.“Well…” tumingin siya sa akin, tapos kay Larkin, tapos bumalik ang tingin

Kiarra De Vera’s POVHindi pa sumasara nang buo ang pinto ng elevator, nakatingin na agad ako kay Larkin. Hindi ko na matiis.“You're going to tell me what Ashton said.”Diretso pa rin ang tingin niya sa tumataas na numero ng elevator, parang pilit kinakalma ang sarili. “I don't know yet.”“Pero halata namang nag-alala ka,” pilit kong singit, hindi ko kayang tiisin ang hindi malaman.“Because Ashton doesn't usually call me in the middle of the day just to say hello.”Napakrus ako ng braso, tinitigan ko siya nang madiin. “Then stop pretending you're not worried.”Napatingin siya sa akin, parang napangiti pa nang bahagya. “I'm worried.”“Good.”Napataas siya ng kilay, natatawa. “Good?”“At least we're being honest,” balik ko, pilit kong pinalalakas ang loob ko.Lumabas ang maliit na ngiti sa labi niya. “You're enjoying this.”“A little.”“Cruel.”“You like me anyway.”“Unfortunately.”Napangiti ako. “Good.”Pagdating namin sa bahay, ramdam ko agad ang tensyon. Andun na si Ashton, nakata

Kiarra De Vera’s POVParang may kakaibang bigat ang envelope sa palad ko—hindi dahil sa laman, kundi dahil mismong pangalan ko ang nakasulat.Kiarra De Vera.Ilang sandali akong natigilan, dahan-dahang hinahaplos ang lumang papel, parang baka maglaho ang bawat letra. Tumingin ako kay Larkin.“You said you found this years ago?”Tumango siya. “Yes.”“And you never opened it?”Umiling siya, tapat ang sagot. “It wasn’t mine.”Tinitigan ko siya, naghahanap ng sagot. “You knew it had my name?”“I knew it was addressed to you.”“Then why didn’t you give it to me?”Lumambot ang mukha niya; may lungkot, may pag-asa. “Because I didn’t know where you were.”Napatahimik ako. Siyempre. Hindi mo nga naman maibibigay ang isang bagay sa taong wala roon para tumanggap.Ibinalik ko ang tingin sa envelope. “And you kept it all this time?”Hinawakan niya ang kamay ko, mahina ang ngiti. “I didn’t know what else to do with it. I suppose... I was waiting for you.”Parang may sumikip sa dibdib ko. Dahan-dah