Semua Bab The Billionaire's Runaway Maid: Bab 461 - Bab 470

VENICE’S POVPumapasok ang maliwanag na sikat ng araw sa malaking glass wall ng master bedroom. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at naramdaman ang pamilyar at mabigat na bisig ni Iuhence na nakalupkop sa aking baywang. Nakasandal ang aking ulo sa kanyang matipuno at malapad na dibdib. Naririnig ko ang mabagal at pantay niyang paghinga habang mahimbing pa siyang natutulog.Tinitigan ko ang kanyang mukha sa malapitan. Nawala ang mabalasik at nakakatakot niyang aura habang natutulog siya. Para siyang ang lalaking minahal ko apat na taon na ang nakararaan—ang Iuhence na walang ibang hangad kundi ang makasama ako.Dahan-dahan kong inangat ang aking kamay para haplusin ang kanyang panga. Naramdaman kong bahagyang gumalaw si Iuhence. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga matang kulay abo, at agad na pumarada ang isang malambing na ngiti sa kanyang mga labi nang magtagpo ang aming mga mata."Good morning, my Queen," pabulong at garalgal niyang bati habang dahan-dahang humaha

IUHENCE’S POV"Bumalik ka sa Switzerland at tanggapin mo ang nakatakdang kasal sa pamilya ng mga Russian oligarchs... o ako mismo ang magpapadala ng tao para burahin ang babaeng 'yan at ang anak mo sa mundong ito."Ang bawat pantig na lumabas sa Satellite Phone mula sa boses ni Donya Esmeralda Morgan ay parang lasong unti-unting pumapatay sa natitirang bait sa aking katawan. Nakatitig ako sa itim na aparato habang ang nanginginig kong mga kamay ay dahan-dahang napapakuyom. Bumaon ang aking mga kuko sa sarili kong palad hanggang sa maramdaman ko ang bahagyang pag-agos ng mainit na dugo.Donya Esmeralda Morgan. Ang aking lola. Ang tunay na utak sa likod ng pampublikong kapangyarihan ng Morgan Enterprises at ang nag-iisang taong kinatatakutan maging ng sarili kong ama na si Don Fernando. Sa loob ng sampung taon, pinalabas ng pamilya na patay na siya sa Switzerland upang malayang mapagalaw ang aming mga pondo sa underground banking sa Europe. At ngayon, dahil sa pagkasira ng merger sa mga

IUHENCE’S POV (Bilang "Miguel")"Miguel, inumin mo muna itong gamot para mawala ang pananakit ng ulo mo."Inabot ni Elena ang isang maliit na basong may kulay kayumangging likido. Tinitigan ko ang kanyang mukha—ang kanyang maamong ngiti, ang mahinahong tono ng kanyang boses, at ang paraan ng pag-aalaga niya sa akin sa loob ng tatlong buwan. Ayon sa kanya, ako si Miguel. Isang simpleng mangingisda na naging kasintahan niya bago ako nahulog sa ilog at nalunod noong huling bagyo.Ininom ko ang gamot. May mapait itong lasa na agad nagpadulot ng bahagyang pagkabigat sa aking mga talukap.Ngunit sa kabila ng lahat ng panlilinlang na pinalalabas ng paligid, may isang bagay na hindi maalis sa kaibuturan ng aking pagkatao: ang pakiramdam na hindi ako nababagay sa lugar na ito. Ang aking mga kamay—kahit may mga bakas ng sugat at galos—ay walang anumang kapalan na katangian ng isang tunay na mangingisda. At sa tuwing pumipikit ako sa gitna ng gabi, hindi ang mukha ni Elena ang nakikita ko sa aki

ELENA’S POVHabang nakatitig ako sa malawak at madilim na karagatan mula sa gilid ng barkong aming sinusakyan patungong Maynila, ramdam ko ang malamig na hangin na tumatama sa aking mukha. Nakatayo sa hindi kalayuan si Iuhence—o Miguel, tulad ng pilit kong ipinapasok sa kanyang isipan. Suot niya ang isang simpleng dyaket, nakapamaypay ang kanyang matitigas na braso sa kalangitan ng barko habang nakatitig sa malayo. Ang bawat galaw ng kanyang balikat ay nagpapakita ng pambihirang lakas na kahit kailan ay hindi ko nakita sa mga karaniwang lalaki sa aming lalawigan.Ang kanyang mga matang kulay abo ay puno ng matinding kalituhan at galit. At ang galit na iyon? Ako ang unti-unting nagtanim at nag-alaga sa loob ng nakalipas na mga araw. Bawat salita na ibinubulong ko sa kanya habang natutulog siya, bawat panginginig ng kanyang katawan sa tuwing aatakihin siya ng pananakit ng ulo, at bawat pagkakataon na magtatanong siya tungkol sa kanyang nakaraan—lahat ng iyon ay ginamit ko para hubugin an

VENICE’S POV"A-Anong... anong sinasabi mo, Iuhence?!"Nakaluhod pa rin ako sa malamig na marmol ng lobby, basang-basa ng luha ang aking mukha habang nakatingin sa lalaking pinag-alayan ko ng buo kong buhay. Ang bawat salita na lumabas sa kanyang mga labi ay mas matalas pa sa alinmang patalim na sumaksak sa aking dibdib. Ang Iuhence na nakatayo sa harap ko ay hindi ang lalaking humalik sa akin bago siya umalis patungong Switzerland—ito ay isang banyagang walang ibang nakikita sa akin kundi matinding poot at pagkamuhi."Iuhence, ako 'to... si Venice! Si Violet... anak mo si Violet! Bakit mo sinasabing anak siya ng ibang lalaki?!" humahagulgol kong sigaw habang sinusubukang tumayo kahit nanginginig ang aking mga binti.Bago pa man ako makahakbang nang kahit isang beses patungo sa kanya, mabilis na humarang si Elena sa aming pagitan. Isang manipis na luha ang dahan-dahan niyang pinalabas sa kanyang mga mata habang hawak-hawak nang mahigpit ang bisig ni Iuhence."Venice, pakiusap naman!"