All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 451 - Chapter 460

VENICE’S POV"Well, well, well... So it's true. Ang dating dancer ay nagbalik para mang-agaw ng hindi sa kanya."Ang bawat salita na lumabas sa pula at pino-porselanang mga labi ni Veronica Alvarez ay parang lasong sumipit sa buong silid. Dahan-dahan siyang naglakad paitaas sa amin habang ang kanyang high heels ay nag-iiwan ng matatag at malamig na kalansing sa marangyang floor ng penthouse. Suot niya ang isang mamahaling red designer dress, nakapatong ang isang mamahaling fur coat sa kanyang balikat, at ang kanyang mga mata ay puno ng matinding pagmamataas at pagkahamak.Mabilis akong napaatras. Ikinulong ko ang aking nanginginig na mga kamay sa aking dibdib habang pilit kong iniiwas ang aking tingin. Ito ang pamilya Alvarez—ang pamilyang matagal nang napabalitang makakatambal ng mga Morgan para sa pinakamalaking business merger sa buong Asya. At ang babaeng ito... ang nakatakdang maging tunay na asawa ng lalaking nagkukulong sa akin ngayon."Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang pum

VENICE’S POVPumapasok ang maliit na liwanag ng araw sa pagitan ng kurtina ng kuwarto. Dahan-dahan akong bumangon mula sa sahig habang naramdaman ang matinding kirot sa aking likod. Ang mga boses sa aking isipan—ang galit ni Iuhence, ang mga pagbabanta ng kanyang ama, at ang panlalamig ng tingin ni Veronica Alvarez—ay pabalik-balik na nagpapakaba sa akin sa buong magdamag.Nang ipayo ko ang dahan-dahang pagpindot sa lock ng pinto para buksan ito, napatigil ako.Nakatira sa tapat ng pintuan, nakasandal ang likod sa pader at nakapikit ang mga mata, si Iuhence. Suot pa rin niya ang kanyang damit kagabi, nakatupi ang sleeves ng kanyang kamisadentro, habang ang kanyang mukha ay halatang puyat at may malalalim na marka ng pagod at tensyon.Naramdaman niya ang pagbukas ng pinto kaya mabilis siyang nag-angat ng tingin. Ang kanyang mga matang kulay abo, na palaging puno ng dominance at kapangyarihan, ay nagpakita ng panandaliang karupok sa kauna-unahang pagkakataon."Venice..." mababa at garal

VENICE’S POV"Proprotektahan ko kayo. Kahit ang buong mundo pa ang kailangan kong sunugin."Ang init ng mga kamay ni Iuhence sa aking pisngi ay parang nakakapansin na apoy sa gitna ng malamig kong mundo. Tinitigan ko ang kanyang mga matang kulay abo—mga matang walang ibang nakikita sa mga sandaling ito kundi ako at si Violet. Nanginginig ang aking mga labi, at kahit pilit kong pinatitigas ang aking puso laban sa kanya, ang bawat patak ng aking luha ay nagpapatunay na hindi ko kailanman kayang linlangin ang sarili ko. Siya pa rin ang lalaking nagmamay-ari ng puso ko, gaano man kadilim ang mga paraan niya."Dad, why are you crying too?" tanong ni Violet habang dahan-dahang umaabot ang kanyang maliit na kamay sa pisngi ni Iuhence para punasan ang luha nito.Bahagyang napapikit si Iuhence at dahan-dahang hinalikan ang maliit na palad ng aming anak. Isang maikling ngiti ang lumabas sa kanyang mga labi—isang ngiting puno ng labis na pagmamahal na hindi ko pa nakikita sa kanya kailanman."I

VENICE’S POVNapakagulo at napakadilim ng paligid habang binabagtas ng aming convoy ang masukal at mabangis na daungan ng Navotas Port. Ang ulan ay nagsimulang pumatak nang malakas, kumakalampag sa bubong ng armored Maybach na kinauupuan ko. Nakakuyom ang dalawa kong kamay sa aking kandungan, at bawat patak ng tubig sa bintana ay tila nagpapatindi sa kaba sa aking dibdib.Sa tabi ko, nakatayo ang dalawang armadong guwardya ni Iuhence habang nakatitig sa monitor ng mga security feed. Si Hector naman ay nakaupo sa passenger seat, may hawak na earpiece at seryosong nakatitig sa madilim na bodega sa aming harap."Nandito na tayo, Ms. Sandoval," malamig na sabi ni Hector habang nililingon ako. "Maging mahinahon ka po. Naka-lock ang lahat ng pinto ng sasakyang ito. Kahit barilin ito ng malalakas na kalibre ng baril, hindi ito tatagos."Tumingin ako sa labas. Sa ilalim ng madilim na usok at maulan na gabi, nakita ko ang matangkad na obrahin ni Iuhence. Nakasuot siya ng itim na leather jacket

VENICE’S POV"Akin ka, Venice... Akin ka noon... at higit na mas akin ka ngayon."Ang mga salitang iyon ni Iuhence ay umalingawngaw sa buong silid habang ang kanyang matitigas na braso ay nakapulupot sa aking baywang. Nakasandal ang aking likod sa malambot na kama, habang ang kanyang mabigat at matipuno na katawan ay nakadagan sa akin. Ang init na nagmumula sa kanya ay nagdudulot ng matinding panginginig sa buong sistema ko.Sa kabila ng lahat ng takot, sa kabila ng dugo sa kanyang mga kamao mula sa ginawa niya sa Navotas Port, at sa kabila ng galit ko sa kanyang pagiging possessive—ang traydor kong puso ay patuloy na bumibilis ang pagtibok. Apat na taon kong ipinagkait ang sarili ko sa kahit kanino. Apat na taon kong itinago ang pagnanasa at pagmamahal na para lang sa kanya. At ngayong gabi, sa gitna ng kanyang proteksyon at bangis, tuluyan nang gumuho ang pader na itinayo ko."Iuhence..." pabulong at garalgal kong usal habang itinataas ko ang aking dalawang nanginginig na kamay para