All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 481 - Chapter 490

IUHENCE’S POVBANG! BANG! BANG!Bago pa man makagalaw ang daliri ng pinuno ng mga Alvarez para kalabitain ang baril nito sa itaas ng catwalk, dalawang bala mula sa aking mga kamay ang bumaon sa kanyang noo at dibdib! Umalingawngaw ang kanyang sigaw habang bumabagsak ang kanyang katawan mula sa metal railing patungo sa semento ng bodega."PATAYIN SIYA!" sigaw ng natitirang apat na menaryo habang pinaliligiran ako ng mga bala.Mabilis akong yumuko sa likod ng isang malaking wooden crate. Ang bawat putok ng baril ay nag-iiwan ng usok at alikabok, ngunit wala na akong nararamdamang takot. Ang tanging nagpapatakbo sa aking sistema ngayon ay ang mabalasik na kagustuhang pulbusin ang bawat taong nagtangkang humawak sa aking pamilya.Isang mabilis na ikot ang ginawa ko mula sa likod ng crate.BANG! BANG!Mabilis na bumagsak ang dalawa pang menaryo habang tumatagas ang dugo sa kanilang mga ulo. Ang dalawang natitira ay nagtangkang tumakbo patungo sa kinaroroonan nina Venice at Violet, ngunit m

VENICE’S POV"Huwag mong hahawakan ang gamit ko, Iuhence!"Bumagsak ang isang mabigat na maleta sa ibabaw ng kitang-kitang semento ng beranda. Nanginginig ang buo kong katawan habang mabilis kong ipinapasok ang mga damit namin ni Violet. Bumabagsak ang maiinit at walang patid kong luha sa aking mga pisngi, subalit wala na akong nararamdamang karupokan. Ang tanging natitira na lamang sa aking dibdib ay ang napakatinding pait at galit."Venice, pakiusap... makinig ka muna sa akin!" humahagulgol na pagmamakaawa ni Iuhence habang nakaluhod siya sa tabi ng maleta, pilit na hinahawakan ang aking mga pulso para patigilin ako sa pag-iimpake. "Hindi ko ginusto ito! Wala akong alam! Nilason at ginamit lang ng lola ko ang DNA ko noong nag-aagaw-buhay ako sa Switzerland!"Marahas kong inagaw ang aking mga kamay mula sa kanyang pagkakahawak. Tinitigan ko siya nang diretso sa kanyang mga matang kulay abo—mga matang puno ngayon ng matinding pagsisisi at pagmamakaawa."Wala kang alam?!" mabalasik at

IUHENCE’S POV"Boss, sigurado ka ba rito?" nanginginig ang boses ni Hector habang mabilis na binabagtas ng itim na SUV ang dalampasigan at madilim na kalsada patungong Geneva Central Hospital. "Nasa loob ng mansion-hospital ng Donya ang buong pampribadong hukbo ng mga Alvarez. Kapag pumasok tayo nang walang pormal na search warrant mula sa korte ng Switzerland, maituturing itong matinding paglabag—""Wala akong pakialam sa batas ng Switzerland, Hector," malamig, garalgal, at nakakapangilabot kong utos habang inilalagay ang silencer sa dulo ng aking baril.Pinaligas ko ang aking panga. Tinitigan ko ang pampribadong folder na hawak ko sa aking kandungan.Sa loob ng dalawang linggo na hindi ako kinakausap ni Venice, habang tinitiis ko ang bawat mura at lamig ng kanyang boses sa akin sa Geneva, hindi ako tumigil sa paghukay sa nakaraan. Pinakilos ko ang pinakamagaling na pampribadong investigator mula sa London para pasukin ang medical registry ng klinika sa Zamboanga at sa Switzerland no

IUHENCE’S POV"Victor Alvarez."Bumukas ang pinto ng Maybach at pilit kong itinayo ang aking nanginginig na katawan mula sa basang semento. Ang lamig ng ulan sa Paris ay tila hindi na nagpapatigil sa nag-aapoy na dugo sa aking mga ugat. Mabilis na dumaloy ang pawis at dugo sa aking damit, ngunit wala na akong nararamdamang anumang sakit sa aking lungs o sa sugat sa aking dibdib."P-Pumasok na tayo sa loob, Boss!" nauutal na sigaw ni Hector habang mabilis na ikinakasa ang kanyang pampribadong automatic rifle sa loob ng kotse. "May apat na snipers na nakapwesto sa bubong ng kalapit na gusali sa tapat ng apartment ni Ms. Venice! Ang target nila ay ang bintana sa ikatlong palapag!"Sa bintana nina Venice at ng mga bata.Isang nakakapangilabot at mabalasik na ngiti ang dahan-dahang lumitaw sa aking mga labi.Dahan-dahan kong inangat ang aking mukha patungo sa ikatlong palapag. Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng kurtina sa silid nina Violet."Ilang tauhan ang dala ni Victor?" malamig at ga

VENICE’S POV"Madame Morgan, nakalabas na po si Mr. Morgan sa operating room, ngunit..."Hindi na natapos ng punong doktor ng Hôpital Pitié-Salpêtrière sa Paris ang kanyang pangungusap dahil agad akong tumayo mula sa bench sa labas ng Intensive Care Unit. Apat na oras. Apat na mahahabang oras akong nakatayo sa malamig na hallway na ito, habang hawak-hawak ang nanginginig kong mga kamay na nakabalot pa rin sa natuyong dugo ni Iuhence. Sa tabi ko, tahimik na nakasandal si Jazzy habang karga-karga si Gabriel, at si Violet naman ay nakakatulog sa mga bisig ni Hector dahil sa matinding pagod at takot."Kamusta ang asawa ko?!" garalgal kong tanong, nanginginig ang buo kong katawan habang pumapatak ang panibagong luha sa aking mga pisngi. "Ligtas na ba siya? Nabara ba ang pag-agos ng dugo sa lungs niya?!"Huminga nang malalim ang doktor at inayos ang kanyang salamin bago tumingin nang diretso sa aking mga mata. "Naitahi na po namin ang open chest wound at naalis ang bala na tumama malapit sa