บททั้งหมดของ The Billionaire's Runaway Maid: บทที่ 441 - บทที่ 450

IUHENCE’S POV"Anak ko..."Paulit-ulit na umalingawngaw sa akin ang dalawang salitang iyon habang nakaluhod ako sa malamig na sahig ng aking opisina. Ang mga papeles na naglalaman ng impormasyon tungkol kay Jasper Cruz at kay Violet ay nakakalat sa aking paanan.Ang lalaking inakala kong kaagaw at kinainggitan ko nang matindi... ay certified na bading pala. At si Violet—ang batang may mga matang kulay abo na katulad na katulad ng sa akin—ay ipinanganak siyam na buwan eksakto matapos ang gabi ng aming kasunduan sa penthouse.Mabilis akong tumayo, nanginginig ang aking mga kamay habang kinukuha ang susi ng aking sasakyan at ang jacket sa backrest ng upuan."Iuhence, saan ka pupunta?" tanong ni Hector nang makita ang desperasyon sa aking mukha. "Mainit pa ang sitwasyon. Kapag dumeretso ka roon ngayon nang walang plano, itatago lang muli ni Venice ang bata!"Napatigil ako sa may pintuan. Huminga ako nang malalim habang pinipigilan ang panlalabo ng aking paningin dahil sa luhang pilit na p

VENICE’S POV"Dumating ako rito para batiin ka sa iyong tagumpay... at para kunin ang mga bagay na matagal mo nang ipinagkakait sa akin."Ang mga salitang iyon ni Iuhence ay parang malamig na bakal na bumaon sa aking sistema. Bawat pantig ng kanyang mababang boses ay may dalang kapangyarihang hindi ko kayang tatwaan. Ang kanyang mga matang kulay abo ay nag-aalab sa pagnanasa, galit, at isang uri ng madilim na pagmamay-ari na matagal kong pilit na linilimutan.Sumulong si Jazzy at matapang na humarap kay Iuhence, kahit halatang nanginginig din ang kanyang mga daliri sa takot. "Excuse me, Mr. Morgan! Ito ay isang pribadong kaganapan at marami kaming VIP guests. Kung wala kang maayos na pakay kundi ang manggulo at manakot, makakalis ka na bago ko pa tawagin ang security ng boutique na ito!"Tumingin lang si Iuhence kay Jazzy nang may malamig na paghamak. Walang kahit anong emosyon sa kanyang mukha nang itaas niya ang kanyang kanang kamay. Sa isang mabilis na kumpas ng kanyang mga daliri,

VENICE’S POVParang gumuho ang buong mundo ko habang nakatitig sa nakasaradong pinto ng opisina. Ang malamig na boses ni Iuhence ay patuloy na umalingawngaw sa aking tainga—isang walang awang banta na tumatama sa pinakamalambot na bahagi ng aking pagkatao: ang pagiging ina ko kay Violet.Nalunod ako sa sarili kong mga luha. Pilit kong hinawakan ang aking dibdib para lang mapigilan ang matinding sakit at kaba. Wala na akong pwedeng takbuhan. Kapag ginamit ni Iuhence ang kanyang pera, mga abogado, at kapangyarihan sa korte, madali niyang maipapamukha na isa akong dating burlesque dancer na walang sapat na kakayahan kumpara sa isang bilyonaryong tulad niya. Kapag lumaban ako ngayon, mawawala sa akin si Violet nang tuluyan."Venice! Diyos ko, ano'ng nangyari?!"Mabilis na pumasok si Jazzy sa loob ng opisina matapos umalis ng mga guwardya ni Iuhence sa pinto. Agad siyang lumuhod sa tapat ko at niyakap ako nang mahigpit habang nanginginig din ang kanyang mga kamay."J-Jazzy..." humahagulgol

VENICE’S POVHindi ako nakatulog kahit isang minuto sa buong magdamag. Nakatitig lang ako sa kisame ng napakalaking silid habang nakayakap nang mahigpit kay Violet. Ang bawat kaluskos sa labas ng pinto ay nagdudulot ng matinding kaba sa aking dibdib. Pakiramdam ko ay anumang oras ay papasok si Iuhence upang muling ipamukha sa akin na hawak niya ang aming kalayaan.Nang magsimulang pumasok ang liwanag ng umaga sa malalaking salaming bintana ng penthouse, dahan-dahan kong inalis ang aking braso mula sa ilalim ng ulo ni Violet. Bagsak pa rin ang tulog ng aking anak, hawak ang kanyang paboritong bone doll.Bumangon ako at dahan-dahang lumakad patungo sa banyo para maghilamos. Pagkaharap ko sa salamin, napatigil ako. Ang laking pagbabago sa akin—namumula ang aking mga mata dahil sa pag-iyak, at may bahagyang pamamaga sa aking mga labi mula sa marahas na halik ni Iuhence kagabi."Medyo napaaga ata ang gising ng ating reyna?"Napaatras ako sa gulat nang marinig ang mababang boses sa may pint

VENICE’S POV"Siya ang kasiguraduhan ko na babalik ka rito gabi-gabi. Na hindi ka na muling tatakas. Na sa akin ka lang uuwi."Bawa't salitang binitiwan ni Iuhence ay parang mga nakakapasong kadena na unti-unting pumupulupot sa aking leeg. Napatitig ako sa kanya habang hawak-hawak ko ang baso ng tubig, nanginginig ang aking mga daliri hanggang sa gumawa ito ng maliit na kalansing sa ibabaw ng glass table. Napakademonyo niya. Gagamitin niya si Violet—ang sarili niyang anak—upang siguraduhing mananatili ako sa kanyang kontrol."Mommy, why is the giant man looking at you like that?" bulong ni Violet habang hawak ang kanyang maliit na kutsara.Pilit kong binuksan ang aking mga labi para magpakita ng ngiti, kahit na sa loob-loob ko ay basag na basag na ako. "Wala, baby... Eat your food, okay? We have a busy day."Tumingin ako kay Iuhence. Nakasandal siya sa kanyang upuan, uminom ng kape, at walang bakas ng kahit anong konsensya sa kanyang mukha."Kailangan kong pumunta sa boutique ngayong