Todos los capítulos de The Billionaire's Runaway Maid: Capítulo 471 - Capítulo 480

VENICE’S POV"Apatnapu't walong oras..." pabulong kong utos sa sarili ko habang nanginginig ang mga kamay ko sa pag-iimpake ng mga damit ni Violet.Apatnapu't walong oras lang ang ibinigay sa amin ni Iuhence para lisanin ang BGC penthouse. Ang lugar kung saan kami nagsumpaan, ang lugar kung saan binuo ang mga pangarap namin para sa pamilya natin—ngayon ay pinalalayas kami rito ng mismong lalaking nangakong protektahan kami habambuhay."Mommy... why are we packing our toys?" tanong ni Violet habang nakaupo sa gilid ng kama. Hawak-hawak niya ang kanyang paboritong bone doll habang ang kanyang mga matang kulay abo—mga matang kaparehong-kapareho ng sa kanyang ama—ay nakatitig sa akin nang may matinding pagtataka. "Are we going on a vacation with Dad?"Napatigil ako sa pag-aayos ng maleta. Napapikit ako nang madiin habang patuloy na bumabagsak ang maiinit na luha sa aking mga pisngi. Pilit kong hinawakan ang aking dibdib para pigilan ang humahagulgol kong paghinga. Paano ko ipapaliwanag sa

ELENA’S POV"Siguraduhin ninyong walang matitirang kahit anong gamit ng babaeng 'yon sa bahay na ito!"Nakatayo ako sa gitna ng napakalawak na sala ng penthouse habang nag-uutos sa limang utility workers na inarkila ko nang maagang-maaga. Nakahalukipkip ako, suot ang isa sa mga mamahaling silk robe na naiwan ni Venice sa walk-in closet—isang robe na dati’y hindi ko man lang maipangarap na hawakan.Pinagmasdan ko ang malalaking karton sa sahig. Naroroon ang mga natitirang damit ni Venice, ang kanyang mga mamahaling sapatos, at ang maliliit na gamit ni Violet na hindi nila nadala noong pinalayas sila ni Iuhence."Ma'am Elena, saan po namin ilalagay ang mga ito?" tanong ng isang basurero habang hawak ang isang transparent na plastic bin na naglalaman ng mga baby picture ni Violet at ng mga painting na iginuhit ng bata para sa kanyang ama.Isang mapait at puno ng tagumpay na ngiti ang lumitaw sa aking mga labi. Lumapit ako sa plastic bin, kinuha ang isang nakatframe na painting kung saan

IUHENCE’S POVFLASH! FLASH! FLASH!"Mr. Morgan! Totoo po bang kasal pa kayo kay Venice Sandoval?!""Ms. Elena, inagaw niyo po ba ang posisyon at asawa ng kapatid niyo?!""Is this bigamy, Mr. Morgan?! What is the status of your marriage?!"Ang nakakabinging ingay ng daan-daang mamamahayag, ang sunod-sunod na sigawan ng mga bilyonaryo sa ballroom, at ang walang patid na silaw ng mga flash ng camera ay tila nag-iisa upang lumikha ng isang malakas na ektroskopikong ingay sa loob ng aking tainga.WANG! WANG! WANG!Nakatayo si Venice sa ibaba ng stage. Ang kanyang kulay pulang dress ay tila apoy sa gitna ng silaw. Ang kanyang mga mata—mga matang puno ng pagmamahal, galit, at walang katulad na tapang—ay nakatitig nang diretso sa aking mga mata."Iuhence..." pabulong at garalgal na usal ni Venice mula sa ibaba, ang kanyang mga labi ay nanginginig ngunit ang kanyang boses ay tumagos sa gitna ng gulo. "...Iuhence, bumalik ka na sa amin."BUMALIK KA NA SA AMIN.Sa sandaling iyon, ang nakatagong

VENICE’S POV"Mommy, who is outside?"Pabulong na tanong ni Violet habang nakatayo kami sa likod ng kurtina ng safehouse sa Laguna. Ulan pa rin ang sumasalubong sa gabi. Sa labas ng tarangkahan, nakatayo sa gitna ng buhos ng ulan ang isang itim na SUV—at sa tabi niyon, nakaluhod sa basang putik si Iuhence.Wala siyang payong. Suot pa rin niya ang kanyang basang-basa na black tuxedo mula sa Manila Hotel. Higit dalawang oras na siyang nakaluhod doon, hindi gumagalaw, nakatingin lang sa bintana ng silid kung saan kami nakatayo ni Violet."Wala 'yon, baby... pumunta ka na kay Tita Jazzy mo sa loob, ha?" mahinahon kong utos kay Violet habang pilit kong itinatakpan ang aking nanginginig na boses.Nang makapasok si Violet sa kwarto, pumikit ako nang madiin. Bumaon ang sakit sa dibdib ko. Bakit ngayon pa, Iuhence? Bakit kailangan mo pang magdusa nang ganito kung kailan napakarami nang sugat ang nawasak sa atin?Kumuha ako ng malaking payong at dahan-dahang lumabas ng bahay. Narinig ko ang sig

ELENA’S POVMalamig. Mabaho. Nakakairita ang patuloy na pagpatak ng tubig mula sa basag na simento ng kisame.Mula nang kalaradkarin ako ng mga tauhan ni Iuhence palabas ng Manila Hotel, nakakulong ako rito sa isang pampribadong basement dungeon sa gitna ng kagubatan sa Batangas. Ang magagandang damit na binili ko gamit ang credit card ni Iuhence ay puno na ngayon ng dumi at dugo mula sa marahas na pagkakatapon sa akin ng mga guards sa simentong sahig."Palabasin niyo ako rito! MGA WALANGHIYA KAYO!" sigaw ko habang marahas kong hinahampas ang bakal na rehas ng aking kulungan.Nanginginig ang dalawa kong kamay. Ang mga mamahaling brilyante sa aking leeg at tainga ay pilit na inalis ng mga tauhan ni Iuhence bago ako ikulong dito. Wala akong pagkain, wala akong malinis na tubig, at ang tanging nakikita ko lang sa dilim ay ang nakatayo na dalawang armadong guards sa labas ng pintuan."Manahimik ka diyan, Elena!" galit na sigaw ng isang guard mula sa labas. "Magpasalamat ka nga't buhay ka