All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 491 - Chapter 500

IUHENCE’S POVSWISS ALPS — 3:00 AMAng matinding bagyo ng niyebe sa tuktok ng bundok ng Swiss Alps ay humahagupit sa bakal na katawan ng apat na pampribadong Blackhawk helicopters ng Morgan Enterprises. Sa ibaba, sa gitna ng napakalawak na kaputian ng niyebe, nakatayo ang isang dambuhalang sementadong kuta—ang Alvarez Fortress, ang huling pader ng cartel sa Silangang Europa.Nakatayo ako sa gilid ng bukas na pintuan ng nangungunang helicopter. Ang malamig na hangin at niyebe ay humahagupit sa aking mukha, ngunit wala akong nararamdamang anumang lamig. Ang dugo sa aking mga ugat ay nag-aapoy sa matinding galit."Boss Iuhence!" sigaw ni Hector sa gitna ng ingay ng rotor blades. "Naka-deploy na po ang limampung pampribadong snipers sa mga kalapit na tagaytay! Nakapaligid na rin po ang tatlumpung armadong menaryo sa ibaba ng kuta!"Tinitigan ko ang pampribadong thermal radar sa aking kandungan. Nakita ko ang dalawang thermal body signatures sa pinakamataas na palapag ng fortress—si Venice

IUHENCE’S POVMORGAN TOWER, BGC — 10:00 PMBANG!Ibinagsak ko ang pampribadong crystal glass ng whiskey sa semento ng aking opisina. Nabasag iyon sa libu-libong piraso, kasabay ng matinding galit at gulo na kasalukuyang yumayano sa kaibuturan ng aking dibdib.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana, nakatitig sa ilaw ng Maynila.Si Venice... ang babaeng itinaya ko ang aking buhay sa Paris at Switzerland, ang babaeng minahal ko nang higit sa sarili kong buhay... ay anak ng pumatay sa ama ko."Boss Iuhence..." dahan-dahang pumasok si Hector sa silid, namumutla at may hawak na pampribadong tablet. "Nasa ibaba po si Ms. Venice. Gusto niya po kayong makausap.""Sabihin mo sa kanya na ayaw ko siyang makita," malamig, garalgal, at paos kong utos habang hindi ako lumingon. "Magpadala ka ng pampribadong guards para ihatid sila ni Violet sa resthouse sa Forbes Park. Huwag mo siyang papasukin dito.""Pero Boss—""Gawin mo ang sinabi ko, Hector!" sigaw ko sa gitna ng aking nanginginig na boses.

IUHENCE’S POVBATANES COASTLINE — 4:00 AMBANG! BANG! BANG!Bumagsak ang huling dalawang menaryo ng pamilya Valderama sa duguan at basang damuhan sa labas ng resthouse sa Batanes. Ang usok mula sa pulbura ay humahalo sa malamig na fog at hampas ng hangin mula sa Pacific Ocean. Nanginginig ang aking dalawang kamay habang hawak-hawak ko ang dalawang pampribadong assault rifle, habang ang dugo mula sa aking mga lumang sugat sa dibdib ay patuloy na bumabasa sa aking itim na polo shirt.Wala akong pakialam sa sakit. Wala akong pakialam kung bumuka man ang tahi sa aking dibdib. Ang tanging naroroon sa utak ko ay ang makita si Venice at ang mga bata.Mabilis akong pumasok sa sirang pinto ng resthouse."Venice!" garalgal kong sigaw sa gitna ng usok at basag na salamin.Nakatayo si Venice sa gilid ng haligi, hawak ang isang kutsilyo habang itinatakpan ang kanyang katawan kina Violet at Gabriel. Nang makita niya ako, nabitawan niya ang kutsilyo at bumagsak ang panibagong luha sa kanyang mga pis

VENICE’S POVISLA DE VALDERAMA, CELEBES SEA — 11:00 PMAng amoy ng amag, malamig na semento, at maalat na hangin mula sa dagat ang naghari sa loob ng pampribadong underground Suite ng Isla de Valderama. Nakaupo ako sa tapat ng isang malaking glass table, nakasuot ng isang pormal na itim na evening gown, habang sa labas ng bintana ay makikita ang madilim at nagwawalang alon ng Celebes Sea.Bumukas ang dambuhalang double doors ng silid.Pumasok si Governor Alexander Valderama—suot ang kanyang pormal na barong tagalog na may gintong epaulettes, habang may hawak na dalawang matataas na kristal na baso ng wine. Siya ay limampu't walong taong gulang na, may mga pilat sa mukha, at ang kanyang aura ay puno ng matinding pampolitikang kapangyarihan at kasakiman.Inilapag niya ang baso sa harap ko."Magandang gabi, aking magandang anak," nakatutok niyang bati habang nauupo sa tapat ko.Tinitigan ko siya nang may matinding poot at dumi. "Huwag mo akong tawaging anak, Valderama. Wala akong ama na

IUHENCE’S POVMANILA — PAGKALIPAS NG DALA WANG BUWANAng maliwanag at mainit na sikat ng araw sa Bonifacio Global City ngayong umaga ay tila pormal na nagpawi sa mga madidilim na ulap na pumalibot sa aming buhay sa loob ng maraming taon. Nakatayo ako sa loob ng dambuhalang Executive Boardroom ng Morgan Tower, nakasuot ng pormal na tatlong-pirasong navy blue suit na pinattern pa mula sa paborito kong tailor sa London.Sa tabi ko, nakaupo si Venice. Napakaganda niya sa kanyang suot na white power suit. Ang kanyang buhok ay maingat na nakatali paitaas, at kahit na may kaunting pilat pa sa kanyang pisngi mula sa kaganapan sa Isla de Valderama, ang kanyang mga mata ay nagniningning na sa liwanag at kapayapaan. Sa ilalim ng mahogany table, mahigpit kong hawak ang kanyang malambot na kamay. Bawat pisil ko sa kanyang mga daliri ay isang paalala sa aking sarili na buhay siya, na ligtas kami, at hindi na muling maagaw ng kahit sinong kaaway ang aking pamilya.Sa aming harap ay nakaupo ang lahat