All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 501 - Chapter 510

VENICE’S POVBATANES — PAGKALIPAS NG ISANG TAONAng amoy ng maalat na hangin mula sa Pacific Ocean, ang lagaslas ng mga alon sa paanan ng mataas na talampas, at ang malamig na simoy ng hangin na humahaplos sa kulay berdeng damuhan ang sumalubong sa akin ngayong umaga.Nakatayo ako sa beranda ng aming bagong gawang puting resthouse sa Batanes. Ang bahay na ito ay pinalilibutan ng malalaking glass windows, may malawak na wooden porch, at walang matataas na pader ng takot o mga armadong guwardya na nakatago sa paligid. Ang tanging naroroon ay ang purong katahimikan, ang ganda ng kalikasan, at ang ingay ng tawanan ng aming pamilya.Isang taon na ang nakalilipas mula noong matapos ang madugong digmaan sa pagitan ng aming pamilya, ng mga Alvarez, at ng aking biological father na si Alexander Valderama. Sa loob ng isang taong iyon, dahan-dahang naghilom ang aming mga sugat sa katawan at sa puso. Si Alexander Valderama at ang kanyang mga natitirang tauhan ay pormal nang pinalalabanan sa korte

VIOLET’S POVST. JUDE INTERNATIONAL UNIVERSITY — 8:00 AM"Violet! Heto na naman ang fans club ng kapatid mo!" sigaw ng matalik kong kaibigang si Chloe habang nakadungaw kami sa ikalawang palapag ng Business Administration building.Napairap na lang ako sa hangin habang nakatingin sa ibaba. Sa gitna ng open grounds ng unibersidad, pababa sa kanyang kulay itim na Ducati motorbike si Gabriel. Katulad na katulad ng aming ama na si Iuhence Morgan, mayabang ang lakad nito, gulo-gulo ang buhok, at nakasuot ng simpleng black leather jacket at ripped jeans. Agad na nagtilian ang mga babaeng estudyante habang tinatanggal ng kapatid ko ang kanyang helmet at binibigyan sila ng isang nakakapang-akit na ngiti."Araw-araw na lang talaga, Gabriel..." pabulong kong usal sabay iling. "Mana ka talaga kay Daddy.""Bakit, masama bang maging paboritong Morgan sa campus, Ate?" biglang umalingawngaw ang boses ni Gabriel sa likuran ko. Ang bilis talagang makatuntong ng hagdan ng lokong 'to."Sana pinagsisihan

VIOLET’S POVNakatitig ako sa malaking LED screen sa harap ng Lecture Hall habang nag-aanunsyo ang aming propesor para sa unang major project ngayong semester. Ipinagdasal ko talaga sa kaibuturan ng puso ko na sana si Chloe ang maging partner ko, o kaya naman kahit sinong tahimik na classmate na hindi magiging sakit sa ulo."And for the final pair," pahayag ng propesor habang inaayos ang kanyang salamin sa mata. "Ms. Violet Morgan will be paired with Mr. Damian Alvarez."Para akong binuhusan ng napakalalamig na tubig sa kinalalagyan ko. Mabilis kong inangat ang aking ulo at napatingin sa dulo ng silid. Nakasandal doon si Damian, nakade-kuwatro, at may sumisilay na naman na napakalaking pilyong ngiti sa kanyang mga labi habang nakatingin nang diretso sa akin."Prof, isn't there any chance I can work solo?" mabilis kong tanong habang tumatayo mula sa aking silya. "I can handle the entire business case study alone."Umiling ang propesor. "No exceptions, Ms. Morgan. This project requires

VIOLET’S POVNakatitig lang ako sa aming mga kamay habang dahan-dahang humihupa ang matinding buhos ng ulan sa labas ng ramen shop. Ang init ng palad ni Damian na nakasiklop sa akin ay tila patuloy na nagpapadaloy ng kuryente sa buong katawan ko. Ito na marahil ang pinakamababaw at pinakamabilis na pagtibok ng puso ko sa buong buhay ko."K-Kain na tayo..." mahinhin kong bulong sabay dahan-dahang pagkabig ng kamay ko mula sa pagkakahawak niya.Iniiwas ko ang tingin ko habang pilit kong inaabot ang chopstick sa gilid ng mesa. Namumula pa rin ang buo kong mukha at pakiramdam ko ay nahahalata na iyon ni Damian dahil sa pilyong ngiti na hindi nawawala sa kanyang mga labi."Gusto mo pa ba ng karagdagang gyocha o tempura?" tanong niya habang maingat na inilalapit sa akin ang bowl ng mainit na ramen. "Para mainitan nang husto 'yang tiyan mo.""Hindi na, sapat na 'to," sagot ko habang humihigop ng kaunting sabaw.Napakasarap at napakamainit ng sabaw sa lalamunan, pero mas nakatutok ang isip ko

DAMIAN’S POVNakatayo ako sa tapat ng dambuhalang wrought-iron gate ng Morgan Mansion sa Forbes Park. Suot ko ang isang pormal ngunit relaxed na dark green button-down shirt, khaki slacks, at maayos na naka-style ang buhok ko. May hawak akong isang bouquet ng fresh white roses para kay Violet at isang mamahaling bote ng vintage red wine mula sa Italy.Huminga ako nang napakalalim. Hindi ako natakot sa mga exams sa London School of Economics, at hindi rin ako nagdalawang-isip noong pumasok ako sa St. Jude. Pero ngayon... nanginginig ang mga daliri ko habang pinalilibutan ako ng napakalaking pader ng bahay ng mga Morgan.Dahan-dahang bumukas ang automatikong gate. Pumasok ako sa malawak na driveway at pumarada sa tapat ng grand entrance.Bago pa man ako makalapit sa pinto, bumukas na ito.Nakatayo sa may beranda si Gabriel. Nakasandal siya sa pultak ng pinto habang nakade-kuwatro ang mga braso, nakasuot ng simpleng black shirt, at ang kanyang mga matang kulay abo—ang paboritong tatak ng