All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 521 - Chapter 530

VIOLET’S POVNakatayo ako sa gitna ng nagmamadaling tao sa lobby ng BGC Convention Center. Ang ingay ng mga kotse at ang lagaslas ng ulan sa labas ay tila nagiging napakalayong ingay lang sa tainga ko. Nakatitig lang ako sa basang brown envelope na ibinagsak ni Damian sa semento, sa mismong paanan ko.Aagawin sana iyon ng guard para itapon, pero mabilis akong lumuhod para pulutin ito. Basang-basa na ang gilid ng envelope, at nanginginig ang mga daliri ko habang inilalabas ko ang isang USB flash drive at ilang printed screenshots ng CCTV footage.Doon, kitang-kita ang buong katotohanan.Sa mga kuha ng CCTV sa VIP Lounge noong gabi ng Ball, malinaw na sinadya ni Samantha na lumapit kay Damian. Lasing na lasing si Samantha na pilit na yumayakap sa kanya, at sa bawat segundo ng video, kitang-kita kung paano itinutulak at itinutulak ni Damian si Samantha palayo. Walang nangyaring halik. Walang kahit anong pagtugon mula kay Damian. Ang pampubliko at nag-viral na litrato ay kinuha mula sa is

VIOLET’S POVNakatayo ako sa gitna ng aking silid habang nakatitig sa dalawang malalaking luggage na nakabukas sa ibabaw ng kama. Isa-isa kong inilalagay roon ang aking mga damit, mga paboritong libro, at ang mga mahahalagang papeles para sa aking paglipat ng unibersidad.Oo, nakapagdesisyon na ako.Kinausap ko si Daddy Iuhence at Mommy Venice noong nakaraang gabi. Nakiusap ako na payagan nila akong mag-transfer sa Batanes Campus ng pamilya para doon muna ipagpatuloy ang natitira kong semester. Hindi ko na kayang pumasok araw-araw sa St. Jude kung saan sa bawat sulok ng campus ay naroon ang alala ng mga pangako ni Damian—at ang sakit ng makita siyang may kasamang ibang babae."Ate..." mahinhin na wika ni Gabriel habang nakasandal sa pinto ng kwarto ko. Dala-dala niya ang isang maliit na box na naglalaman ng mga paborito kong chocolates. "Seryoso ka na ba talaga sa pag-alis bukas? Mami-miss kita nang sobra."Lumapit ako sa kapatid ko at hinawakan ang kanyang dalawang kamay."Salamat sa

VIOLET’S POVBATANES ISLAND — THREE MONTHS LATERUmaga na naman sa Basco. Ang malamig at sariwang simoy ng hangin mula sa Karagatang Pasipiko ang sumasalubong sa akin sa tuwing bubuksan ko ang bintana ng aking silid sa lumang stone house ng mga Morgan. Malayong-malayo ito sa maingay, mabilis, at magulong buhay sa Maynila—at higit sa lahat, malayo sa mga pader ng St. Jude International University.Nakatayo ako sa gilid ng bangin sa Marlboro Hills habang nakasuot ng isang makapal na beige knitted sweater, maong na pantalon, at boots. Hawak-hawak ko ang aking sketchpad habang iginuguhit ang nakamamahang tanawin ng luntiang burol at ang malalaking alon na humahampas sa mga batuhan.Tahimik. Payapa.Ngunit kahit gaano kalayo ang islang ito, may mga gabi pa rin na nagigising ako sa gitna ng madaling-araw dahil sa panaginip tungkol sa kanya—ang kanyang mga mata, ang kanyang boses, at ang kanyang kilalang-kilalang biloy sa pisngi sa tuwing ngumingiti siya sa akin."Nakahuli ka na naman ng mag

VIOLET’S POV"Ate, mag-ingat ka!" sigaw ni Gabriel habang pilit akong hinahatak patungo sa pinakamatibay na sulok ng Student Center.Ilang segundo lang ang lumipas nang marinig ang nakabibinging lagutok ng nababasag na salamin at ang malakas na pagguho ng lupa mula sa burol sa likod ng gusali. Mabilis na napuno ng usok, alikabok, at malamig na patak ng ulan ang loob ng silid. Nabalot kami ng kabuuang kadiliman nang tuluyang mamatay ang power generator ng campus."Gabriel! Si Sir Alex at ang mga staff!" sigaw ko habang itinatapat ang ilaw ng aking telepono sa paligid."Nasa likod sila, Ma'am Violet! Ligtas sila!" sagot ng isa sa mga bodyguards na pilit na binubuksan ang emergency exit door. "Pero blocked ang main road palabas! May malaking landslide sa daanan patungong Forbes estate!"Subalit imbis na ang landslide ang tingnan ko, pinalikot ko ang ilaw ng telepono ko para hanapin ang isang tao.Sa kabilang dulo ng nasirang hall, nakaluhod si Damian sa semento. Basang-basa, namumutla, a

VIOLET’S POVAng pulang ilaw sa ibabaw ng pintuan ng Operating Room ay nanatiling nakasindi. Dalawang oras na ang nakalipas mula noong ipasok si Damian doon.Nakatayo ako sa gitna ng malamig at tahimik na hallway. Nanginginig ang aking mga binti, habang ang damit at mga kamay ko ay natutuyuan na ng dugo—dugo ni Damian na ginawa nitong shield ang sarili niyang katawan para lang hindi ako magkaroon ng kahit isang sugat noong tumama ang sasakyan sa bangin."Ate, umupo ka muna," pakiusap ni Gabriel habang iniaabot sa akin ang isang baso ng mainit na tubig. May maliit ding gauze bandage sa noo si Gabriel mula sa aksidente, pero halatang balisa at puno siya ng matinding konsensya. "Gagawa ng paraan ang mga doktor.""Hindi ako uupo, Gabriel," garalgal kong sagot. Napatingin ako sa mga kamay kong may dugo. "Iniligtas niya ako... Pinalibutan niya ako ng katawan niya habang nagwawasak ang sasakyan. Kung hindi dahil sa akin, wala siya sa loob ng silid na 'yan ngayon."Bumukas nang marahas ang pi