All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 541 - Chapter 550

VIOLET’S POV"GABRIEL, HUWAG!" sigaw ko sa gitna ng matinding takot habang mabilis kong itinatakip ang sarili kong katawan sa harap ni Damian!Lumuhod ako sa kitid ng kama habang nakayakap ang dalawa kong braso sa leeg ni Damian. Naramdaman ko ang mabilis at marahas na paghinga niya habang nakatingin sa dulo ng baril ni Gabriel."Umalis ka riyan, Ate!" sigaw ni Gabriel, namumula ang mga mata sa galit at nanginginig ang kamay na humahawak sa baril. "Pumasok ang tarantadong 'to sa private property ng pamilya natin! May karapatan akong barilin siya ngayon din!""Edi barilin mo ako, Gabriel!" sigaw ni Damian na hindi man lang natakot, habang pilit niyang itinutulak ang katawan ko sa likod niya para siya ang maging panangga! "Barilin mo ako sa harap ng kapatid mo! Pero hindi ako aalis dito nang hindi ko siya kasama!""Tigilan mo ang pagsisinungaling mo, Alvarez!" sigaw ni Gabriel. "Ilang beses mo na siyang pinaiyak?! Nung nasa London kayo, tinawag mo siyang estranghera! Ngayon, pagkatapos

VIOLET’S POVAng marahas na pagbaon ng aming mga katawan sa tubig-dagat ay parang pagtamasa sa semento. Nawalan ako ng hangin. Lumubog kami nang napakalalim habang ang nagwawalang mga alon ng bagyo sa Palawan ay pilit kaming inilalayo sa isa’t isa.Subalit sa gitna ng madilim at malamig na karagatan, naramdaman ko ang isang mahigpit at nanginginig na humawak sa aking pulso.Si Damian.Kahit nawawalan na ng malay sa matinding pagod, bleeding mula sa mga sugat niya, at kapusan ng hangin, hindi niya binitiwan ang kamay ko. Ginamit niya ang natitira niyang lakas para itulak ang aming mga katawan pataas hanggang sa makahinga kami ng hangin sa ibabaw ng nagwawalang alon."V-Violet!" hingal at garalgal na sigaw ni Damian habang pilit akong ini-aangat mula sa tubig. "K-Kumapit ka sa akin!""Damian!" iyak ko habang humahampas ang maalat na tubig sa mukha at mata ko.Sa 'di kalayuan, nakikita namin ang malalaking ilaw ng mga searchlight mula sa rest house at sa tatlong speedboats ng mga Morgan

VIOLET’S POVLumalabas na ang unang sikat ng araw sa ulingang kalangitan ng Sabah. Ang mga usok mula sa lumang dungkaan at ang amoy ng nabubulok na isda at gasolina ay lumalapot sa malamig na hangin ng umaga.Dahan-dahan kong pinalapit ang maliit na fishing vessel sa gilid ng isang abandonadong wooden dock.Nang maitali ko ang kapal ng lubid sa poste, patakbo akong bumalik sa kapilya ng bangka. Nakahiga pa rin si Damian sa papag—namumutla, tuyong-tuyo ang mga labi, at nanginginig sa matinding lagnat at panginginig ng katawan. Ang kanyang paghinga ay mabilis, mababaw, at tila bawat segundo ay unti-unting nauubos ang huling patak ng buhay sa kanyang dibdib."Damian... please... kumapit ka lang," umiyak ako habang pinupunasan ng malamig na basahan ang kanyang nag-aapoy na noo. "Nandito na tayo sa Sabah... Gagawa ako ng paraan. Ililigtas kita."Kinuha ko ang waterproof bag na ibinigay ni Gabriel. Lumabas ako sa bangka at patakbong pumunta sa isang maliit na pampublikong payphone booth sa

VIOLET’S POVTatlong buwan.Tatlong buwan na ang nakalipas mula noong iwan ko si Damian na nanginginig sa matinding lagnat at pinalilibutan ng mga tubo sa ospital sa Sabah. Tatlong buwan na rin akong parang isang buhay na bangkay na naglalakad sa mga pasilyo ng napakalaking mansyon ng pamilya De La Vega sa Madrid.Nakatayo ako sa harap ng dambuhalang salamin sa loob ng bride’s suite sa Catedral de la Almudena. Nakasuot ako ng isang mamahaling lace wedding gown na pinalalamutian ng libu-libong maliliit na dyamante. Ang mukha ko ay tinalukapan ng makeup para itago ang kapayatan ng aking mga pisngi at ang pamanhid sa aking mga mata."Napakaganda mo, Violet," mahinang wika ni Daddy Iuhence Morgan habang dahan-dahang pumapasok sa silid. Nakasuit siya ng napakapormal na tuxedo, at sa unang pagkakataon, may bakas ng tagumpay at ngiti sa kanyang mukha. "Ngayong araw na ito... tuluyan nang mabubuo ang pinakamalaking alyansa ng Morgan Empire sa Europe. Nakatatak na sa kasaysayan ang pangalan mo

VIOLET’S POVIsang maliit at lumang apartment sa liblib na bahagi ng Madrid ang naging pansamantalang tirahan namin nina Gabriel at Daddy Iuhence.Nawala ang lahat ng mamahaling kotse, ang mga ari-arian, at ang kapangyarihang hawak ng pamilya Morgan sa Europe. Si Daddy Iuhence ay halos hindi na lumalabas ng silid niya dahil sa matinding pagkakapahiya at pagkatalo kay Damian Alvarez, habang si Gabriel naman ay araw-araw na naghahanap ng paraan para mabuhay kami sa gitna ng matinding kagipitan.Nakatayo ako sa maliit na jalousie window ng apartment habang hawak ang isang baso ng mainit na tubig. Nakasuot ako ng lumang gray cardigan, payat na payat, at ang silver ring ni Damian ay nakatago pa rin sa ilalim ng damit ko, nakadikit sa malamig kong balat.KNOCK. KNOCK.Dahan-dahang pumasok si Gabriel sa maliit kong silid. May bitbit siyang isang maliit na brown envelope."Ate..." mahinang paalala ni Gabriel. "Nakausap ko ang private physician ni Damian sa Kota Kinabalu kahapon."Mabilis akon