LOGINสายตาของสิงห์มองจ้องที่มาลีรินทร์เหมือนเสืออยากกินเหยื่อ...
เขาดูเธอทางกล้องแอบถ่ายมาหลายวันแล้ว เมื่อยมือมาหลายวัน วันนี้จะต้องได้จัดของจริงเสียที เขากลืนน้ำลาย มองดูน้องที่กำลังค่อยๆ และเล็มกินขนมปังในมือ บางจังหวะลิ้นเล็กนั่นแลบลิ้นออกมาเลียนิ้วที่ติดแยม เขาจินตนาการไปว่าลิ้นของน้องกำลังเลียตรงท่อนเอ็นของเขา
คอแห้งผากไปหมด
เศรษฐีเฒ่าตอกไข่ลวกรวมกันสามใบในถ้วยเดียว แล้วคนๆ พลางดื่มมันโชว์ น้ำซุปไก่ดำตุ๋นกระชายดำอีก เพื่อบำรุง มาลีรินทร์ไม่ยอมมองหน้าเขาเลย ขณะที่เพียงพิมพ์แอบมองเขาตาเป็นมัน
ดูท่าคืนนี้คุณท่านจะบุก เธอจะต้องหลีกไปนอนคนเดียวแน่ๆ
นังมาลีมันจะขัดขืนท่านไหม?
เพียงพิมพ์หรี่ตาลง แอบบอกย้ำลูกเลี้ยงยามอยู่กันลำพัง ว่าท่านสั่งอะไรก็ให้ทำ ห้ามขัดขืน มาลีรินทร์น้ำตาคลอแล้วตอนนี้
“หนูมีเวลาอีกเท่าไหร่จ๊ะ”
“คงไม่กี่วันนี้แล้วละ นังมาลี ไม่ต้องมาร้องไห้บีบน้ำตาแกน่ะ ท่านแก่มากแล้ว ไม่มีปัญญาทำอะไรแกมากนอกจากจะลูบๆ คลำๆ หลับหูหลับตาก็เรียบร้อย”
พูดปลอบเพื่อให้มาลีรินทร์คลายกลัว
สาวน้อยกลืนน้ำลาย แค่คิดจินตนาการว่าถูกท่านสิงห์ลูบคลำ เธอก็แทบจะอาเจียน เธอจะไหวไหมก่อน
“ฉันจะพยายามทำให้ท่านจดทะเบียนกับแกให้ได้ พวกเราจะสบายไปตลอดชาติ”
เพียงพิมพ์ยังกล่อมมาอีก มาลีรินทร์นั้นผิดสังเกตว่าเมื่อออกจากห้องนอน เพียงพิมพ์จะพูดจากับเธอเหมือนเดิม ยามอยู่ต่อหน้าท่านหรือในห้องนั้น เพียงพิมพ์จะพูดจาหวานกับเธอผิดปรกติเรียกตัวเองว่าแม่ เรียกเธอว่าลูก ไม่ได้เกรี้ยวกราดขู่เข็ญแบบตอนนี้
หรือว่าในห้องนั้นมันมีอะไร
สาวน้อยหน้าซีด เธอแน่ใจละว่า ห้องนั้นจะต้องมีความลับอะไรบางอย่าง ท่านสิงห์นั้นมีชื่อเสียงเรื่องเรียกสาวๆ มานอน หนก่อนก็ถูกหามไปโรงพยาบาลหลังจากพาผู้หญิงเข้าบ้านมา หรือว่า...
การที่น้าเพียงไม่กล้าพูดหยาบ จะขู่ก็กระซิบเบาๆ จนเธองง เตรียมน้ำให้เธออาบทุกวันในอ่าง แถมบอกให้เธออาบน้ำนานๆ มันจะไม่ชอบมาพากล
มาลีรินทร์ไม่ใช่คนโง่
เหมือนจะรู้ว่าท่านอาจจะแอบทำอะไรเธอ มือของเธอค่อยๆ เลื่อนไปที่มีดที่ใช้รับประทานอาหารและเอามันซ่อนไว้ในกระเป๋ากระโปรง
วันนี้น้าเพียงพาเธอไปเข้าคอร์สเสริมความงามอาบน้ำแร่แช่น้ำนม ระหว่างนั้นมาลีรินทร์ถูกทิ้งให้อยู่ลำพังกับช่าง แต่ก็มีคนของท่านเฝ้าอยู่ น้าเพียงไปชอปปิง ตระเตรียมเสื้อผ้าสวยๆ สำหรับคืนนี้
พอตกเย็นก่อนอาบน้ำ เพียงพิมพ์ก็ยื่นชุดนอนให้กับมาลีรินทร์มันเป็นสีขาวผ้าซาตินตกแต่งลูกไม้ แบบของมันเซ็กซี่มาก สาวน้อยมองหน้าของเพียงพิมพ์ ทางนั้นยิ้มร้ายส่งให้ ก่อนจะเอ่ยเสียงหวาน
“คืนนี้นอนคนเดียวนะจ๊ะ”
“น้าเพียงไม่อยู่เหรอคะ”
“น้ามีธุระน่ะ ญาติน้าป่วย จำป้าพินได้ไหม แกอยู่โรงพยาบาลแถวๆ นี้แหละ ว่าจะแวะไปเยี่ยมเฝ้าไข้แก แกขอให้ไป”
“หนูไปด้วยได้ไหม” แกล้งลองถามดู เพียงพิมพ์สั่นหน้า
“ไม่ได้ เขาให้เฝ้าได้คนเดียว อยู่นี่แหละ นอนให้สบายจะตามน้าไปลำบากลำบนทำไม”
“ค่ะ”
“แล้วก็น้าทำนมสดอุ่นๆ ไว้ให้ อะ...” เพียงพิมพ์ยกเสิร์ฟถึงมือ
“กินเสียให้หมดนะจะได้นอนสบาย”
“ค่ะ” สาวน้อยรับมา เพียงพิมพ์มองหน้าแล้วคะยั้นคะยอ
“เอ้าดื่มสิ...น้าจะได้เอาแก้วไปเก็บให้”
เธอทำเป็นยกมันจิบ แล้วก็วางลง พร้อมกับทำหน้าเหยเก
“อุ๊ย...หนูปวดท้อง ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
“ออกมาก็กินนมให้หมดละ...”
เพียงพิมพ์ตะโกนไล่หลัง พลางยกนาฬิกาขึ้นมอง แล้วมีทีท่ากระวนกระวาย
“อย่าลืมนะมาลี”
“จ้า”
เพียงพิมพ์ปิดประตูห้อง เธอส่งข้อความไปบอกท่าน ให้เตรียมตัว
คืนนี้แหละ ท่านจะได้ลองลิ้มเนื้อสมันน้อย สิงห์เฒ่าหิวโหยคงจะขม้ำกินแบบคำเดียวหมดตัว
หลังจากที่เกิดเหตุการณ์เรื่องของมาลีรินทร์ได้ไม่ถึงอาทิตย์ ก็เกิดเหตุใหญ่ที่บ้านของนายหัวชัชพงศ์...ทางนั้นคลุ้มคลั่ง อาละวาด...บุกไปจะยิงน้องสาวตัวเองอย่างชาริ ข้อหาที่น้องสาวตัวดีจะปล่อยเขาให้คนของจิระคุณจับไปเข้าห้องขัง ลุงทมเป็นคนปิดจ๊อบ...นัดเดียวแม่นๆ และจบตำนานนายหัวแห่งเขตพงศ์ศรีแต่เพียงเท่านั้น เขายื่นมือเข้าช่วยด้วยการใช้เส้นสาย เพื่อเคลียร์ให้ลุงทมตามคำขอร้องของชาริเขาเพิ่งจะทราบว่าเธอเป็นน้องของนายหัวชัชพงศ์ และเป็นที่รักของคนที่ทำงานให้กับบ้านนั้นทุกคน ลุงทมจะติดคุกไม่นานหรืออาจจะไม่ติดเลย เพราะตำรวจทำสำนวนให้เป็นการป้องกันตัวและอุบัติเหตุปืนลั่นก็ถือว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว และจบกันเสียทีกับความบาดหมางทั้งหมดนี่เรื่องเพื่อนของเขาอย่างมังกร เคลียร์แล้วสวยๆ เมื่อลูกสาวยอมกลับบ้านมากับพ่อ แถมยังรักพ่อกว่าเดิมไปอีก ที่พ่อพาไอดอลในดวงใจอย่างพี่มานีมีปูมีปลาตัวเป็นๆ มาให้เธอได้กอด ได้เซลฟี่ ไม่พอได้เต้นลงติ๊กต่อกด้วยกัน มิชชั่นคอมพลีทของแท้ พี่มานีสัญญาว่าปิดเทอมอาจจะไปเยี่ยมที่ไร่ของเธอและไปเต้นติ๊กต่อกด้วยกัน เด็กสาวนับวันรอเลยทีเดียว มังกรกลับไปแล้วด้วยความชื่นมื่น แต่คุ
“นายหัวชัช โอย...ตายแล้ว”เสียงของชาริอุทานออกมาอย่างตกใจกับสภาพของพี่ชายของเธอ นายเอียดเป็นคนลากมาส่ง เขาทำตามคำสั่งนายเคร่งครัด ยามหน้าตาของเอียดเวลาขึงขังเอาจริงไม่ติดตลก แถมอาวุธครบ ก็ดูน่ากลัวเลยแหละ“ไม่ตายหรอก แค่โดนนายหัวคิงกระทืบ นายหัวชัชไปแตะรังแตนเข้าก่อน”เขาประกาศ ชาริได้แต่ถอนใจ เธอพนมมือไหว้เอียดโดยไม่ถือตัว เล่นเอาเอียดยกมือไหว้ตอบแทบไม่ทัน ไม่ได้เตรียมใจกับอะไรแบบนี้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะโวยวาย เรียกลูกน้องมา แต่ดันไม่ใช่เสียนี่“ขอโทษมากๆ นะคะ ขอโทษจริงๆ ที่พวกเรา เอ่อ ห้ามพี่ชัชไม่ได้ อย่าทำอะไรพี่ชัชเลยนะคะ ถือว่าทางเราขอ จะให้ชดใช้ความผิดเท่าไหร่ กี่แสนกี่ล้านก็ได้ค่ะ พี่ชัชไม่ค่อยปรกตินัก...หวังว่าทางนายหัวสิงหราชคงจะเห็นใจนะคะ”“อ้างบ้าว่างั้น”เอียดทำเสียงเข้ม ชาริมองหน้าเอียดแล้วหน้าซีดลง เธอถอนใจเฮือก“ไม่เคยพาไปตรวจ แต่อาการก็...น่าเป็นห่วงค่ะ”“คนบ้าวางแผนไม่ได้นะคุณ นายหัวสั่งมาว่าให้พาพี่ชายคุณพยาบาลให้ดีขึ้น แล้วจะเชิญไปดัดสันดานในคุกสักสองสามเดือน อ้อ...ห้ามพาหนีละ นี่แหละคือการลงโทษสถานเบาแล้ว คุณคงไม่อยากจะต่อต้านขัดขืนหรอกนะ เพราะผลที่ตามมา แ
“มานี่ ตามมาดีๆ”“หนูไม่ได้ขัดขืนแล้ว...หนูไม่อยากเจ็บตัว”สาวน้อยพยายามทำเสียงไม่ให้สั่นด้วยความกลัว เธอหวังว่าสามีจะมาช่วยเธอทัน เขาดึงกระชากเธอเข้าไปที่บ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางสวนปาล์ม เมื่อจอดรถไว้แล้วเรียบร้อย เธอพยายามถ่วงเวลาและทำให้ชัชพงศ์ไว้วางใจ ตอนนี้เธอคิดว่าเขาน่าจะคลั่งเหมือนคนบ้า เธอพอจะรู้ความบาดหมางระหว่างสามีและนายหัวชัชพงศ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดนี้ เขาชอบพูดว่าเธอต้องมีบอดี้การ์ดคุ้มกัน และให้ไปไหนมาไหนกับนายผันถ้าเขาไม่อยู่ อาจจะเพราะแบบนี้ นึกเป็นห่วงนายผันแวบหนึ่ง ป้าแครงแม่ครัวก็เล่าเปรยให้ฟังว่าเพราะอะไรชัชพงศ์ถึงเกลียดโกรธสามีของเธอมาก และทางนั้นเหมือนหมาบ้า พร้อมจะทำทุกอย่างไม่เลือกวิธีเพื่อแก้แค้น เรื่องคราวที่นายหัวชัชพงศ์ส่งคนมาแกล้งทางจิระคุณ สิงหราชก็ประกาศบอกให้รู้กันทั่ว เขาบอกว่าจะไม่เอาเรื่อง แต่ให้ชัชพงศ์ไปขอโทษต่อหน้านายอำเภอ ให้ท่านเป็นพยานว่าจะไม่ระรานกันอีก เหมือนประจานนั่นแหละ สร้างความอับอายขายหน้าให้กับชัชพงศ์เป็นอย่างมากมันพานไปถึงความเชื่อมั่นในสวนปาล์มของชัชพงศ์ด้วย ของสวนนั้นพานขายไม่ดี ต้องขนไปขายนอกจังหวัด...ตอนนี้แถบนี
“พี่ผัน หนูซื้อหมูย่างมาให้พี่ผันด้วยนะคะ เอากลับไปฝากที่บ้านด้วยนะคะ”ทันที่กลับมาขึ้นรถได้ เธอก็เอ่ยเสียงแจ้ว ชวนเจรจาโดยไม่ได้มองว่าคนขับนั้น สัดส่วน รูปร่างเปลี่ยนไป...พนักงานที่ช่วยขนกล่องหมูย่างหลายกล่องปิดประตูให้กับมาลีรินทร์ และรถก็ออกตัว สาวน้อยก้มลงมองโทรศัพท์ที่สั่นดังขึ้น จึงกดรับพร้อมกับกรอกเสียงหวานลงไป “ค่ะพี่คิง”“วันนี้พี่อาจจะต้องค้างนะ จะพามานีไปช่วยคุยกับลูกของไอ้ริวมัน”“ค่ะ”“สอบเป็นยังไงบ้าง”“ผ่านแน่นอนค่ะ ไม่ทำให้คนส่งเสียเสียใจหรอกค่ะ”“ดีแล้ว เย็นๆ วีดีโอคลอคุยกันนะครับ มานีจะคุยด้วยน้องบอกว่าคิดถึงหนูมาก”“แล้วพามานีไปส่งเลย หรือพากลับมาบ้านคะ” เธอเองก็คิดถึงน้องสาวมากเหมือนกัน“พี่ลาให้น้องมาอาทิตย์หนึ่ง มานีจะได้อยู่กับหนูยังไงละ จะวันเกิดหนูแล้ว หนูคงอยากให้น้องฉลองด้วย”“พี่คิงน่ารักที่สุดเลย”“พี่น่ารักกลับไปบ้านก็ต้องรักพี่มากๆ ละ”“แหม...” ยิ้มเขินแก้มแดง รู้แหละว่าเขาจะให้ทำอะไร เธอทำอยู่แล้ว...เพราะสิ่งที่เขาชอบมันก็คือสิ่งที่เธอชอบเช่นกัน“หนูสั่งชุดมาใหม่ด้วย” พูดไปแบบนั้น ทางนั้นถึงกับครางแผ่ว รู้กันแบบสามีภรรยาว่าชุดอะไร“พี่
ตั้งแต่วันที่โดนไอ้นายหัวนั่นทำร้ายเอา นายหัวชัชพงศ์ก็เกิดอาการเสียเส้น...แม้ปากจะยอม แต่ใจไม่ยอม คิดแค้นทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงกับไม่ทำงานทำการวันๆ นั่งกินแต่เหล้า เมาขึ้นมาปากก็ก่นด่านายหัวสิงหราชไม่วายน้องสาวของชัชพงศ์อย่างชาริ มองพี่ชายด้วยความสมเพชปนสงสาร แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเธอมักจะโดนเขาด่าทอต่อว่าหนักเข้าก็โดนเขาตีเอา เธออายุห่างจากนายหัวชัชพงศ์มากถึงสามสิบปี เธอเป็นลูกซุกซ่อนของบิดาชัชพงศ์ เอามาเปิดตัวตอนงานศพของท่าน มารดาของเธอไม่มีทางเลือกเลยต้องมาแสดงตัว เพราะตอนที่ชัยยศตายไปไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เธอได้เลี้ยงลูกเลย สร้างความเกลียดโกรธให้กับชัชพงศ์มาก เนื่องจากพ่อของเขาไปจดรับรองบุตรให้กับชาริ มันหมายถึงมรดกทุกอย่างต้องหารให้นังเด็กนี่ไปด้วยเขาจำต้องเลี้ยงดูเธอ และคิดยึดเอาส่วนของเธอไปดูแลไม่ยอมมอบให้ตามพินัยกรรมของพ่อ ใครจะสน แค่ดูแลก็ดีมากแล้ว ส่งเธอเรียนก็จริง แต่เอาไว้เพื่อช่วยงาน เก็บหญิงสาวไว้ในบ้านเพื่อทำงานไม่เปิดตัวกับสังคมว่าเธอเป็นน้องสาว เป็นทายาทของพ่อเขาเหมือนกันมารดาของชาริเสียชีวิตหลังจากที่บิดาของเธอเสียไปไม่นาน เพราะตรอมใจด้วยส่วนหนึ่งที่ถูกนายหัวชัชพงศ์
อีกไม่กี่วันต่อมามาลีรินทร์ก็ได้รู้จักเพื่อนสนิทของนายหัวสิงหราช อย่างมังกร...ชายหนุ่มขับรถมาจากภาคเหนือ ลงมาภาคใต้ จริงๆ แล้วก็เดินทางอย่างมากก็วันเดียว แต่มังกรเป็นลูกอีช่างแวะ แวะมาตลอดทาง กว่าจะมาถึงก็เลยกินเวลาไปสามวันเต็มๆ มาถึงพร้อมกับเหล้าลิ้นจี่ ของดีของไร่เรือนคำเต็มหลังรถกระบะ แจกจ่ายให้กับคนงานของสวนจิระคำ และ ฟาร์มสิงหราช มังกรไปทำงานไร่ช่วยบิดาและมารดา สองหนุ่มเรียนมาด้วยกัน มีความฝันต่างกัน จริงๆ แล้วมังกรอยากเป็นนักบิน แต่ต้องไปทำธุรกิจสืบทอดของครอบครัวต่อ เขาเลยเลือกเรียนบริหารเผื่อเอาไปใช้ในงานของไร่ได้ ส่วนสิงหราชถูกวาดหวังให้ทำงานธุรกิจต่อจากบิดา บิดาเลยให้เรียนสาขานี้ แต่สุดท้ายกลับมาต้องทำงานต่อจากนายหัวเทพ เขาชอบมากยิ่งกว่าจะไปทำงานนั่งโต๊ะ หรือรับธุรกิจต่อจากบิดาเสียอีกตั้งใจไว้ว่าถ้าท่านเสียชีวิตไป ก็จะมอบหมายต่อให้ลูกพี่ลูกน้องหนุ่มอย่างไกรสิงห์ ที่สนิทสนมกันในระดับหนึ่ง มั่นใจในฝีมือ ว่าจะพาไปได้ไกล ทุกวันนี้ก็ได้ไกรสิงห์นี่แหละบริหาร เพราะพ่อของเขานั้นไม่เอาอะไรแล้ว บริหารอย่างอื่นอย่างเดียว จนลูกอย่างเขาไม่เคารพนับถือก็เพราะอย่างนี้นัดเจอกับน้องชายบ่







