9

​รถตู้สีดำติดฟิลม์ทึบทั้งคันแล่นเข้ามาในบ้าน ศรีไกรสรณ์ ติดสติกเกอร์ด้านหลังไว้ว่า สวนปาล์มจิระคุณ

​คนตัวสูงใหญ่ลงมาจากรถ คนรับใช้บางคนที่ไม่เคยเห็นเขา มองเขาอย่างสงสัยและตะลึงกับใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั่น จันที่ยืนรออยู่แล้วตรงบริเวณประตูโถงเข้าบ้านใหญ่ เมื่อเห็นคนที่เธอรับหน้าที่เลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย ก็วิ่งปรี่เข้ามาทันที

​“คุณคิงมาแล้วหรือคะ เร็วๆ เลยค่ะ นังนั่นมันอยู่ที่สวนหลังบ้าน”

​ชี้พิกัดเรียบร้อย ก็ยิ้มแก้มแทบแตก เมื่อสิงหราชยัดเงินใส่มือเธอปึกหนึ่ง ก่อนจะเดินเร็วๆ ไปทางหลังบ้าน จันยิ้มอย่างสมใจมองตามเจ้านายหนุ่มของตนไป

​“หึ...สมน้ำหน้า แกโดนคุณคิงเอาตายแน่ๆ อีนังเด็กดอก”

​เขาเดินก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็เดินถึงตรงจุดที่จันชี้บอก ว่ามีคนที่เขาพุ่งมาตามหาอยู่ตรงนั้น เขามองไปรอบๆ สายตาสะดุดกับร่างเล็ก ที่นั่งไกวชิงช้าอยู่ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่

​เด็กที่ไหนวะ?

​จินตนาการถึงเด็กสาวที่จันเล่า คือลักษณะโตเกินวัย มีจริตจะก้าน แต่คนที่นั่งไกวชิงช้า หน้าเศร้าหมองนั่น ไม่ได้ใกล้เคียงกับที่เขาจินตนาการเลยแม้แต่น้อย

​สายตาคมกริบมองจ้องเธอขณะที่เดินตรงเข้าไปหาเธอ เจ้าตัวหันข้างให้เขา ท่าทางเหม่อลอย จึงสะดุ้งเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเหมือนตากวาง ทำให้คนมองหายใจสะดุดไปเล็กน้อย ตาของเธอสวยเป็นประกาย เป็นดวงตาสีน้ำตาลสวยฉ่ำที่ดึงดูดใจเหลือเกิน จมูกเล็กรูปหยดน้ำ ปากกระจับ หน้ารูปไข่ของเจ้าหล่อนเล็กเท่าฝ่ามือเขาเห็นจะได้ คำว่าปากนิดจมูกหน่อยน่ารักน่าเอ็นดู เหมาะกับเจ้าหล่อนมาก

​เธอมองเขาอย่างสงสัย เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน เขาตัวสูงมาก และตัวหนา สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัว เปิดกระดุมลงมาหลายเม็ดจนมองเห็นหน้าอกกว้างที่มีขนขึ้นประปราย เขากอดอกและมองจ้องมายังเธอด้วยสายตาดุดันไม่เป็นมิตร ใบหน้าของเขาคมเข้มติดดุ ดูกร้าวกระด้าง ทั้งดูมีเสน่ห์และน่าเกรงขามไปพร้อมๆ กัน

​“ชื่อมาลีรินทร์ใช่ไหม?”

​จู่ๆ เขาก็เปิดปากถามขึ้น น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มลึก มีพลังอย่างประหลาด เสียงของเขาฟังดุเหมือนหน้าตาที่มองจ้องเธอตอนนี้

​สาวน้อยบังเกิดความรู้สึกขนลุกอย่างประหลาดกับสายตาและน้ำเสียงของชายผู้นี้

​“เอ่อค่ะ”

​“ไปด้วยกัน”

เขาพูดแบบนั้นแล้วก็ตรงเข้ามาดึงมือเธอ มาลีรินทร์สะบัดมือหนี แต่เขาก็ไม่ปล่อย เขาจับเธอรวบด้วยแขนเดียว พลางยิ้มแสยะใส่หน้าเธอ

​“ไปด้วยกันดีๆ อย่าสะดีดสะดิ้งนักเลย นังเด็กแรด”

​“คุณเป็นใคร ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ ปล่อย!”

​“เป็นใครก็ช่างไปกับฉันเสียดีๆ จะได้ไม่เจ็บตัว”

​“ไม่ไป ไม่ไปนะ ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

เธอร้องตะโกนให้คนช่วย มีคนวิ่งมาดูว่ามีเหตุอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่มีใครมาช่วยเธอเลย เธอเห็นจันมองมายังเธอด้วยสายตาสะใจ เธอพยายามดิ้นรนหนีเขา ขณะที่โดนเขาลากไปขึ้นรถ เมื่อสาวน้อยสะดุดล้ม เขาก็เปลี่ยนเป็นหิ้วเธอขึ้นมาพาดบ่า ทำกับเธอเหมือนเธอเป็นตุ๊กตาไม่มีน้ำหนัก ไม่สะดุ้งสะเทือนกับการทุบตีดิ้นรนของเธอเลย

​เขาโยนเธอเข้ามาในรถตู้ ก่อนจะตามมานั่งเบียดแทบจะทับเธอ รถแล่นออกไปในทันที ที่คนทั้งสองขึ้นมาแล้ว สาวน้อยนั่งตัวแข็ง มองเขาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ น้ำตาของเธอไหลเพราะความกลัว ปากของเธอสั่น ตัวก็สั่นไปหมด สิงหราชมองเมินไปจากใบหน้าเล็กๆ ที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตานั่น กลัวจะใจอ่อน จะอย่างไรเขาก็ไม่ชอบน้ำตาผู้หญิง

​ยิ่งเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ มือของเขาคงจะหักคอเธอตายได้ภายในเวลาไม่กี่นาทีนี้ด้วย มันก็รู้สึกเหมือนรังแกคนไม่มีทางสู้ แต่ทำไงได้ละในเมื่อเจ้าหล่อนมาล้ำเส้นคำสัญญาของพ่อเขาที่มีกับเขา เขาก็ต้องจัดการหล่อน

​อย่าใจอ่อนนะโว้ยไอ้คิง!

​“แกจะพาฉันไปไหน ฉันเป็นเมียคุณสิงห์นะ แกเดือดร้อนแน่”

​“หึๆ แล้วไงเธอเป็นเมียคุณสิงห์ แต่ฉันเป็นลูกคุณสิงห์ เมียกับลูกพ่อฉันน่าจะเลือก...”

ยักไหล่นิดหนึ่ง คำพูดสะดุดไปนิด ขณะที่หัวเราะใส่หน้าเธอเหมือนกับจะหยันทั้งเธอและตัวเอง

​“ก็น่าจะเลือกเมียนั่นล่ะ ฉันถึงอยากทำให้เขาเดือดร้อนที่เธอไปกับฉันยังไงละ”

​“ฉันไม่ไป แกไม่มีสิทธิ์จะมาพาฉันไป ฉันเป็นแม่เลี้ยงแกนะ” สาวน้อยเถียงฉอด แถมพูดบางคำที่ทำให้สิงหราชฟิวส์ขาด เขาจับเธอมาเขย่าแรงๆ พร้อมกับเอ่ยเสียงดุตวาดเธอ

​“แม่ฉันมีคนเดียว นังเด็กปากดี! ถ้าพูดแบบนี้อีก ฉันจะฆ่าเธอ”

​มาลีรินทร์นั้นร้องกรี๊ดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเขาทำแบบนั้น ขู่แบบนั้น สติที่เขม็งเกลียวของเธอก็ขาดผึง เธอเป็นลมไปในทันที

​“เฮ้ๆๆ ตายหรือยังน่ะ เหี้ยเอ๊ย! ตกใจช็อกตายไปหรือเปล่า”

เขาอุทาน ตบแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะถอนใจเฮือกเมื่อเอามืออังจมูกเธอพบว่าเธอยังหายใจแผ่วๆ ไม่ตายแหะ...ฤทธิ์มากปากดีมาก เขาเอาเชือกมามัดแขนขาเธอไว้ ก่อนจะเลื่อนตัวไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ

​ตาเหลือบมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้สภาพถูกมัดอย่างน่าอนาถ ก่อนจะเมินไปทางอื่น...

​พ่อของเขากลับมาคงเต้นเหมือนผีเข้า ถ้ารู้ว่าเขาจับเมียเด็กมาแบบนี้ แค่คิดถึงสีหน้า และคำสบถของบิดา สิงหราชก็ยิ้มกว้างอย่างกลั้นไม่อยู่

​เขาอยากเห็นภาพนั้นจริงๆ

​และเขาก็สั่งจันไว้ ว่าถ้ามีให้ส่งมาให้เขา เขาจะตบรางวัลอย่างงาม

​เขาจะให้บทเรียนพ่อของเขา ว่าการผิดสัญญากับเขากับแม่ พ่อจะโดนอะไร