8

​“ฉันไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรหนู ฉันบุ่มบ่ามจนหนูตกใจเอง”

ท่านสิงห์รับไหว้จากสาวน้อย ที่นำเอามาลัยมาไหว้กราบเท้าขอโทษเขา บนหัวของเขายังมีพลาสเตอร์ติดแผลติดไว้ ร่องรอยฝีมือจากมาลีรินทร์นั่นแหละ

​“ขอโทษค่ะ”

สาวน้อยว่า เสียงของเธอเครือเล็กน้อย แต่น้ำตาเธอไม่ได้ไหล เธอมองหน้าสิงห์แล้วฝืนยิ้มให้กับเขา

​“ขอบคุณท่านที่ให้อภัยหนูค่ะ”

​“โทษฉันนี่แหละที่ใจร้อน ก็หนูสวยน่ารักเหลือเกิน”

มือของเขาเชยคางของเธอ มาลีรินทร์พยายามอย่างยิ่งที่จะยังคงรอยยิ้มนั้นไว้ แต่มันเหยเกเหลือเกิน

​“ขอบคุณท่านนะคะ ที่ให้อภัยหลานสาวเพียง เอ่อ...ขอบคุณที่ท่านจะให้เวลามาลีนะคะ”

​“อืม...หนูมาลีต้องการเวลานานแค่ไหนล่ะจ๊ะ ถึงจะพร้อมยินยอมอยู่กับฉัน”

​“สักสองอาทิตย์ จะครบวันเกิด ท่านก็ให้ของขวัญวันเกิดหลานเพียง เป็นทะเบียนสมรสดีไหมคะ?” เพียงพิมพ์เอ่ยเปรยขึ้น ท่านสิงห์หัวเราะชอบใจ แล้วหันมายิ้มส่งให้กับมาลีรินทร์

​“ดีไหม? ฉันจะให้หนูแต่งชุดสวยๆ แล้วก็จัดงานเลี้ยงให้หนู จะได้ประกาศกับสังคมว่าเมียใหม่ของฉันสวยน่ารักมากแค่ไหน”

​“ขอบคุณมากค่ะที่กรุณาหนู”

เธอก้มลงกราบเท้าท่านอีกครั้ง ท่านร้องโถ อย่างเอ็นดูแล้วประคองให้เธอมานั่งข้างๆ เพียงแค่กอดเธอก็ตัวแข็ง หน้าแดงก่ำขึ้น เพียงพิมพ์รีบพูดขัด

​“ใจเย็นๆ กับเด็กมันหน่อยนะคะท่าน ดูสิคะยัยมาลีตัวแข็งหมดแล้วคงกลัวท่าน”

​“ถ้าจะขอแค่หอมแก้มมัดจำ ได้ไหมจ๊ะหนู”

ท่านว่า แล้วก้มหน้าลงมา สาวน้อยตัวสั่นจนเขารู้สึกได้ จึงอยากจะให้เวลามาลีรินทร์ เพราะชักจะสงสารสาวน้อย ที่กลัวเขาจนเกือบจะเป็นลมแล้ว

​เอาเถอะให้เวลา ยังไงเขาก็จะต้องได้ยิ่งกว่าหอมแก้มเด็กสาว

​เปลี่ยนเป็นโอบไว้เฉยๆ แล้วชวนเพียงพิมพ์คุย บอกกับหัวหน้าแม่บ้านว่า วันนี้จะจัดงานเลี้ยงฉลองที่เขาตกลงกับมาลีรินทร์สำเร็จ และประกาศอย่างเป็นทางการ ว่ามาลีรินทร์จะมาเป็นเมียเขา จัดให้กับคนในบ้านในวันพรุ่งนี้

​ระหว่างนั้นก็โอบเธอไว้ มาลีรินทร์นั้น พอตกอยู่ในอ้อมแขนของท่านสิงห์นานๆ เธอก็เกิดหน้าซีดและหน้ามืด จู่ๆ ก็เกิดการจะเป็นลมหายใจไม่ทัน สร้างความตกอกตกใจให้กับท่านและเพียงพิมพ์มาก

​เพียงพิมพ์ปฐมพยาบาลจนเธอหน้าพอมีสีเลือด มาลีรินทร์แก้ตัวว่าเธอนอนไม่พอ เพราะกังวลและตื่นเต้นที่จะมาขอโทษท่าน กลัวว่าท่านจะไม่ให้อภัย ยิ่งได้ใจชายแก่ไปอีก

​ท่านบอกให้เพียงพิมพ์พาเธอไปนอนพัก ถ้าไหวก็มางานเลี้ยงด้วยกัน ถ้าไม่ไหวก็นอนยาวๆ ไปได้เลย มาลีรินทร์รู้สึกดีใจมาก และเธอรู้แล้วว่าเธอจะซื้อเวลาจากท่านสิงห์ได้ด้วยวิธีไหน เอาเรื่องสุขภาพนี่แหละ สาวน้อยคิดอย่างเจ้าเล่ห์ ถ้าท่านมาทำทีทำท่าจะโอบจะกอดเธอจะใช้ไม้เป็นลม หายใจไม่ออก ไม่แน่...ท่านอาจจะคิดว่าเธอเป็นโรคร้ายน่ารำคาญ แตะก็เหมือนจะตายหมดความเสน่หาในตัวเธอไปก็ได้

​มาลีรินทร์หลับตา เมื่อขึ้นไปบนเตียง เพียงพิมพ์ดูจนสาวน้อยหลับแล้วก็ปิดประตูห้องลงเบาๆ มีงานมากมายให้เธอต้องไปทำต่อข้างนอก พอนังมาลีตกปากรับคำแบบนี้แล้ว ท่านกำหนดวันเวลาจดทะเบียนจัดงานมาแล้วแบบนี้ เธอก็เบาใจ

​ท่านเรียกเธอให้ขึ้นไปหาหลังจากที่งานเลี้ยงจบลง วันนี้ทุกคนสนุกกันมาก ท่านสิงห์เองก็ดื่มไปหลายแก้วพอตึงๆ อารมณ์จึงดีมากกว่าปรกติ

​“ขอบใจมากๆ นะที่ช่วยคุยให้หนูมาลีตกลงกับฉัน”

​“เพื่อท่าน เพียงทำให้ได้ทุกอย่างค่ะ”

​“หึๆ ปากหวานจริงๆ”

ตาของท่านมองหน้าเพียงพิมพ์ จะว่าไปหล่อนก็สวยมาก แต่...ตอนนี้ยอดปรารถนาของเขาคือหนูมาลีมากกว่า

​“เพียงพูดจากใจค่ะ ท่านมีพระคุณกับเพียงและครอบครัวมาก เพียงสำนึกบุญคุณและก็ถวายชีวิตให้กับท่านค่ะ”

​คำพูดอ่อนน้อมฝากตัวนั้นยิ่งทำให้ท่านสิงห์รู้สึกดี เขาเปิดตู้เซฟและล้วงหยิบเอาธนบัตรออกมาปึกหนึ่ง พลางส่งให้กับเพียงพิมพ์ที่ระงับอาการเนื้อเต้นไว้ เมื่อเห็นเงินปึกนั้นพอจะเดาจำนวนเงินได้จากปึกเงินใหม่ๆ ที่มีสายรัดจากแบงก์มัดไว้

​“เอ้าฉันให้เป็นสินน้ำใจของแม่เพียง เก็บไว้ซื้อของที่อยากได้ เก็บไว้ใช้ทำอะไรที่อยากทำ”

​“อุ๊ย มันไม่มากไปหรือคะท่าน”

​“ไม่มากไปหรอกน้อยไปด้วยซ้ำ ไว้วันจดทะเบียนกับหนูมาลี ฉันจะโอนค่าสินสอดให้ เพราะแม่เพียงก็คือแม่ยายของฉัน”

​“แหม...แหะๆ ฟังแล้วก็แปลกๆ นะคะท่าน” เพียงพิมพ์ทำตาปริบๆ ส่วนท่านสิงห์หัวเราะชอบใจ

​“เอ่อ ก็แปลกๆ จริงแหละ หึๆ แม่เพียงมามีลูกเขยอายุแก่เท่าพ่อไปโน่น”

​“แก่เก่ออะไรกันคะ ท่านออกจะหนุ่มหล่อขนาดนี้น่ะค่ะ”

​คำพูดถูกใจนั้นทำให้ท่านสิงห์หัวเราะร่วน และเงินอีกปึกก็ถูกหยิบออกมายัดใส่ในมือให้เพียงพิมพ์ ก่อนจะโบกมือให้เธอไปนอนพักผ่อน

​คิดถูกจริงๆ ที่บังคับนังมาลีให้เป็นเมียท่าน

​ต่อไปจะได้อีกขนาดไหนกันนะ

​เธอก้มลงสูดกลิ่นเงิน โอ...เงินนี้มันหอมจริงๆ เธอมีลูกเลี้ยงเป็นตัวเงินตัวทองโดยแท้

​วันรุ่งขึ้น...

​

​เพียงพิมพ์กับสิงห์ไม่อยู่บ้าน มาลีรินทร์อ้างอาการปวดหัวตัวร้อน เพื่อจะได้ไม่ต้องไปกับพวกเขา เธอค่อยๆ ออกมาเมื่อรถตู้คันหรูขับออกไปแล้ว

​มาลีรินทร์ไปนั่งในสวน หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเหมือนแมวดม ตอนนี้ทุกคนในบ้านมองเธอด้วยสายตาชนิดหนึ่ง ที่มันทำให้เธอไม่ชอบเลย มันเหยียด มันเยาะ คล้ายกับว่าเธอไม่มีค่า เหมือนด่า ว่าเธอยอมเอาตัวแลกเงิน

​โดยเฉพาะสายตาของจัน คนรับใช้เก่าแก่ของที่นี่ ทางนั้นมองเธอแถมยังเบ้ปากใส่อีก เมื่อเช้าก็พูดลอยๆ ว่า คางคกขึ้นวอทอง ระวังวอจะหัก แต่ทุกคนจะระวังไม่ทำเวลาเพียงพิมพ์อยู่ ทำเฉพาะเวลาที่มาลีรินทร์อยู่ลำพัง เนื่องจากรู้ฤทธิ์เดชของเพียงพิมพ์ดี ถ้าทางนั้นไม่ร้ายจริงคงขึ้นตำแหน่งหัวหน้าแม่บ้านไม่ได้ ทั้งที่หน้าที่นี้ตำแหน่งนี้ควรเป็นของจัน ที่ทำงานมานานมาก

​เธอโดนยึดโทรศัพท์ไป เพียงพิมพ์สัญญาว่าจะคืนให้ ทันทีที่เธอจดทะเบียนสมรสกับท่านแล้ว เธอจะกลายเป็นนางมาลีรินทร์ ศรีไกรสรณ์ มรดกของท่านจะเป็นของเธอถ้าท่านตาย หลายร้อยหลายพันล้าน เธอควรจะดีใจไม่ใช่หดหู่ ท่านอายุหกสิบสามแล้วไม่มีทางอยู่ค้ำฟ้าแน่นอน เผลอๆ อาจจะตายตั้งแต่คืนแรกก็ได้

​ฟังๆ แล้วมาลีรินทร์ก็ยิ่งรังเกียจเพียงพิมพ์ ต่อหน้าเรียกท่านคะขาหวานหู เคารพนอบน้อม ลับหลังแช่งว่าอยากให้ท่านตาย แล้วแน่นอนว่าเงินของท่านที่ให้เธอได้ใช้จ่าย มารดาเลี้ยงจะต้องขอมามีส่วนแน่นอน นี่ที่ออกไปข้างนอกกัน ก็ได้ยินแว่วๆ ว่าท่านจะไปเปิดบัญชีให้มารดาเลี้ยง ไปเอาเอกสารสำคัญที่ทิ้งไว้ที่บ้านเช่า และถ้ามาลีรินทร์หายดีท่านก็จะเปิดบัญชีให้เธอเช่นกัน

​เธอไม่ได้อยากได้เงินทองอะไรเลยสักนิด เธออยากเป็นอิสระ เธอไปทำงานก่อสร้างดีกว่าทำงานแนวนอนแบบนี้

​แต่...

​ติดที่มีนาพรน้องสาว ถ้าเธอหนีไปน้องสาวของเธอ...นังแม่เลี้ยงใจร้ายบอกว่าจะไปบังคับมีนาพรให้มาเสนอตัวให้คุณท่านแทนเธอ

​ทุกอย่างมันบีบบังคับให้เธอจนตรอก

​สาวน้อยนั่งแกว่งชิงช้าเล่น เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาห้าส่วนสีเขียวขี้ม้า ตัวเดิมที่เป็นของเธอ ไม่ได้หยิบชุดเสื้อผ้าสวยงามมาใส่ เธอไม่มีกะจิตกะใจทำตัวสวยอะไรทั้งนั้น ของๆ ที่เขาให้ ถึงเวลาเขาเรียกเอาคืนแน่ เธอเลยไม่อยากใช้ ไม่อยากใส่

​ใจของเธอล่องลอยไปไกล...

​เวลาประหารพรหมจรรย์ของเธอใกล้เข้ามาทุกที