로그인ท่านสิงห์ มองดูหญิงสาววัยละอ่อน ที่เพียงพิมพ์หัวหน้าแม่บ้านคนสวยพามาฝากตัว ด้วยสายตาพึงใจ ปนกระหายหิว
เพียงแค่สบตามาลีรินทร์ถึงกับสั่นไปทั้งตัว ท่านยิ้มส่งให้ ตามองจ้องแต่วงหน้าใสอ่อนเยาว์นั้น วันนี้แต่งไว้อย่างดีด้วยเมคอัพโทนสีหวาน ยิ่งเน้นให้ดูสวยจับตาจับใจ ทำให้ยิ่งอยากได้ เธอสวมชุดเดรสน่ารัก สายสปาเกตตีสีชมพูลายดอกเดซี่ เรือนผมยาวประบ่าวันนี้ม้วนเป็นเกลียว สวมที่คาดผมเป็นสีชมพูแต่งด้วยดอกเดซี่เข้าชุดกัน ยิ่งดูน่ารัก น่า...
ผู้เฒ่าตัณหากลับ คิดไปไกลลิบว่าจะได้เชยชมดอกไม้แรกแย้มดอกนี้ ถึงกับกลืนน้ำลายจินตนาการไปไกลแล้ว เขาอยากจะหอม ดอมดมกลิ่นสาวไปทั้งตัว
คิดขนาดนี้ น้ำลายไหลขนาดนี้ ส่วนนั้นก็ยังไม่แข็งไม่สู้
“กราบท่านสิ มาลี”
มาลีรินทร์ก้มลงกราบที่เท้าของท่านสิงห์สะดุ้งสุดตัว เมื่อมือของท่านจับมาที่บ่า เพียงพิมพ์ขึงตาใส่ลูกเลี้ยง จะทำสะดีดสะดิ้งกลัวอะไรกันนักกันหนาก็ไม่รู้
“มาลี สวยน่ารักเหลือเกิน”
“...”
“ขอบคุณท่านสิลูก ท่านชม” เพียงพิมพ์บอกบท เสียงหวานจึงดังลอดออกมาเบาๆ
“ขอบคุณค่ะท่าน”
“คืนนี้กินข้าวเย็น แล้วก็นอนค้างที่ตึกใหญ่ด้วยกันสิ แม่เพียง หนูมาลี”
ท่านว่า ตายังจ้องไม่ละ ไวอากร้าเหลือไหมนะ หนสุดท้ายมันได้ผล แต่ก็เกือบทำท่านไปทัวร์สวรรค์เพราะดันกินมากไปนิด แถมคู่ซ้อมยังเอวดีเด้งรัวๆ ไม่หยุด ไม่พอ ท่านเกือบตายคา...มาแล้ว
แต่ไม่เข็ดหรอก สำหรับสิงห์ ผู้ที่มีชีวิตเพื่อสิ่งนี้
ต้องตาต้องใจมาลีรินทร์ ตั้งแต่มารำนาคีในงานวันเกิดเขาแล้ว เด็กมันสวย ขาว ท่าทางไร้เดียงสาไม่เคยชาย อายุอานามแค่สิบแปด พรหมจรรย์มีค่าราคาแพงในสายตาของเสือเฒ่า เขาอยากประมูลได้หล่อนมา ใจคิดจะลองปั๊มลูกกับแม่หนูคนสวยดู เพราะไอ้ลูกที่มีก็ไม่รักดี มันชอบด่าพ่อ ทำเมินพ่อ หึ...กูมีลูกใหม่ก็ได้ไอ้ห่า
คิดถึงสิงหราชแล้วพานอารมณ์เสีย
ไอ้ลูกชั่วแสดงออกถึงการต่อต้านเขาทุกทาง ไม่แตะเงินเขาสักบาท เอาแต่เงินแม่มัน มรดกของทางตายายมัน เปลี่ยนนามสกุลไปเป็นนามสกุลตาเรียบร้อย บอกไม่อยากสืบทอดนามสกุลเขาคนตัณหากลับให้อายคนอื่น
เออ...เอาที่เอ็งสบายใจ
ง้อลูกจนเหนื่อย ถัดจากง้อเมียจนเมียตาย แม่งเลย ไม่ง้อแล้ว เขาเพียรทำความเข้าใจกับสิงหราชมาหลายปี รู้...ว่าลูกเกลียดโกรธเพราะอะไร แต่ทำไงได้ เขาทำไปแล้วนี่หว่า แก้ไขไม่ได้ จะให้เลิกก็ไม่ได้
ตกลงปลงใจว่าในอายุขนาดนี้ เขาก็ยังพอมีแรง ปรึกษาหมอตรวจเชื้ออะไรแล้ว ก็ว่าใช้การได้ รีดสำรองไว้ตั้งแต่ตอนห้าสิบ หมอว่ายังใช้ได้เขารีดน้ำเชื้อเผื่อไว้ได้ใช้ เพราะอยากจะมีทายาทอีกสักคน หลังจากปลงเรื่องสิงหราชไปแล้ว
“แหม...ให้นอนคืนนี้เลยเหรอคะ”
เพียงพิมพ์สบตาปิ๊งๆ กับท่าน มองตาก็รู้นัย ว่าท่านอยากจะลองชิมลูกสาว แต่...จะให้ง่ายๆ ก็กระไร
“ได้ไหม?”
ท่านถามเสียงอ้อน เพียงพิมพ์หัวเราะ ก่อนจะสะกิดลูกเลี้ยง มาลีรินทร์นั้น ตัวสั่นหน้าซีดนำไปก่อนแล้ว
“นอนที่นี่นะ ยัยมาลี”
“อะ เอ่อ หนู”
“นอนกับแม่”
“ค่ะ”
“เย็นนี้ให้จัดโต๊ะดินเนอร์ เอาของที่หนูมาลีชอบ แม่เพียงไปจัดการมาเลยนะ”
“จะให้ฉันกับมาลีนอนห้องไหนคะ”
ความเป็นหัวหน้าแม่บ้านดูแลที่นี่มาหลายปี รู้หมดว่าห้องไหนเป็นห้องไหน
“นอนห้อง...พิเศษ” ท่านขยิบตารู้กันกับเพียงพิมพ์
แหม...ห้องพิเศษเลยเหรอ
ได้ค่ะ
เธอขยิบตาตอบท่าน แล้วจูงมือพามาลีรินทร์ออกมาจากห้องของท่าน
ท่านสิงห์ ยกหูโทรเลขาสั่งไวอากร้า...
หลังจากที่เกิดเหตุการณ์เรื่องของมาลีรินทร์ได้ไม่ถึงอาทิตย์ ก็เกิดเหตุใหญ่ที่บ้านของนายหัวชัชพงศ์...ทางนั้นคลุ้มคลั่ง อาละวาด...บุกไปจะยิงน้องสาวตัวเองอย่างชาริ ข้อหาที่น้องสาวตัวดีจะปล่อยเขาให้คนของจิระคุณจับไปเข้าห้องขัง ลุงทมเป็นคนปิดจ๊อบ...นัดเดียวแม่นๆ และจบตำนานนายหัวแห่งเขตพงศ์ศรีแต่เพียงเท่านั้น เขายื่นมือเข้าช่วยด้วยการใช้เส้นสาย เพื่อเคลียร์ให้ลุงทมตามคำขอร้องของชาริเขาเพิ่งจะทราบว่าเธอเป็นน้องของนายหัวชัชพงศ์ และเป็นที่รักของคนที่ทำงานให้กับบ้านนั้นทุกคน ลุงทมจะติดคุกไม่นานหรืออาจจะไม่ติดเลย เพราะตำรวจทำสำนวนให้เป็นการป้องกันตัวและอุบัติเหตุปืนลั่นก็ถือว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว และจบกันเสียทีกับความบาดหมางทั้งหมดนี่เรื่องเพื่อนของเขาอย่างมังกร เคลียร์แล้วสวยๆ เมื่อลูกสาวยอมกลับบ้านมากับพ่อ แถมยังรักพ่อกว่าเดิมไปอีก ที่พ่อพาไอดอลในดวงใจอย่างพี่มานีมีปูมีปลาตัวเป็นๆ มาให้เธอได้กอด ได้เซลฟี่ ไม่พอได้เต้นลงติ๊กต่อกด้วยกัน มิชชั่นคอมพลีทของแท้ พี่มานีสัญญาว่าปิดเทอมอาจจะไปเยี่ยมที่ไร่ของเธอและไปเต้นติ๊กต่อกด้วยกัน เด็กสาวนับวันรอเลยทีเดียว มังกรกลับไปแล้วด้วยความชื่นมื่น แต่คุ
“นายหัวชัช โอย...ตายแล้ว”เสียงของชาริอุทานออกมาอย่างตกใจกับสภาพของพี่ชายของเธอ นายเอียดเป็นคนลากมาส่ง เขาทำตามคำสั่งนายเคร่งครัด ยามหน้าตาของเอียดเวลาขึงขังเอาจริงไม่ติดตลก แถมอาวุธครบ ก็ดูน่ากลัวเลยแหละ“ไม่ตายหรอก แค่โดนนายหัวคิงกระทืบ นายหัวชัชไปแตะรังแตนเข้าก่อน”เขาประกาศ ชาริได้แต่ถอนใจ เธอพนมมือไหว้เอียดโดยไม่ถือตัว เล่นเอาเอียดยกมือไหว้ตอบแทบไม่ทัน ไม่ได้เตรียมใจกับอะไรแบบนี้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะโวยวาย เรียกลูกน้องมา แต่ดันไม่ใช่เสียนี่“ขอโทษมากๆ นะคะ ขอโทษจริงๆ ที่พวกเรา เอ่อ ห้ามพี่ชัชไม่ได้ อย่าทำอะไรพี่ชัชเลยนะคะ ถือว่าทางเราขอ จะให้ชดใช้ความผิดเท่าไหร่ กี่แสนกี่ล้านก็ได้ค่ะ พี่ชัชไม่ค่อยปรกตินัก...หวังว่าทางนายหัวสิงหราชคงจะเห็นใจนะคะ”“อ้างบ้าว่างั้น”เอียดทำเสียงเข้ม ชาริมองหน้าเอียดแล้วหน้าซีดลง เธอถอนใจเฮือก“ไม่เคยพาไปตรวจ แต่อาการก็...น่าเป็นห่วงค่ะ”“คนบ้าวางแผนไม่ได้นะคุณ นายหัวสั่งมาว่าให้พาพี่ชายคุณพยาบาลให้ดีขึ้น แล้วจะเชิญไปดัดสันดานในคุกสักสองสามเดือน อ้อ...ห้ามพาหนีละ นี่แหละคือการลงโทษสถานเบาแล้ว คุณคงไม่อยากจะต่อต้านขัดขืนหรอกนะ เพราะผลที่ตามมา แ
“มานี่ ตามมาดีๆ”“หนูไม่ได้ขัดขืนแล้ว...หนูไม่อยากเจ็บตัว”สาวน้อยพยายามทำเสียงไม่ให้สั่นด้วยความกลัว เธอหวังว่าสามีจะมาช่วยเธอทัน เขาดึงกระชากเธอเข้าไปที่บ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางสวนปาล์ม เมื่อจอดรถไว้แล้วเรียบร้อย เธอพยายามถ่วงเวลาและทำให้ชัชพงศ์ไว้วางใจ ตอนนี้เธอคิดว่าเขาน่าจะคลั่งเหมือนคนบ้า เธอพอจะรู้ความบาดหมางระหว่างสามีและนายหัวชัชพงศ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดนี้ เขาชอบพูดว่าเธอต้องมีบอดี้การ์ดคุ้มกัน และให้ไปไหนมาไหนกับนายผันถ้าเขาไม่อยู่ อาจจะเพราะแบบนี้ นึกเป็นห่วงนายผันแวบหนึ่ง ป้าแครงแม่ครัวก็เล่าเปรยให้ฟังว่าเพราะอะไรชัชพงศ์ถึงเกลียดโกรธสามีของเธอมาก และทางนั้นเหมือนหมาบ้า พร้อมจะทำทุกอย่างไม่เลือกวิธีเพื่อแก้แค้น เรื่องคราวที่นายหัวชัชพงศ์ส่งคนมาแกล้งทางจิระคุณ สิงหราชก็ประกาศบอกให้รู้กันทั่ว เขาบอกว่าจะไม่เอาเรื่อง แต่ให้ชัชพงศ์ไปขอโทษต่อหน้านายอำเภอ ให้ท่านเป็นพยานว่าจะไม่ระรานกันอีก เหมือนประจานนั่นแหละ สร้างความอับอายขายหน้าให้กับชัชพงศ์เป็นอย่างมากมันพานไปถึงความเชื่อมั่นในสวนปาล์มของชัชพงศ์ด้วย ของสวนนั้นพานขายไม่ดี ต้องขนไปขายนอกจังหวัด...ตอนนี้แถบนี
“พี่ผัน หนูซื้อหมูย่างมาให้พี่ผันด้วยนะคะ เอากลับไปฝากที่บ้านด้วยนะคะ”ทันที่กลับมาขึ้นรถได้ เธอก็เอ่ยเสียงแจ้ว ชวนเจรจาโดยไม่ได้มองว่าคนขับนั้น สัดส่วน รูปร่างเปลี่ยนไป...พนักงานที่ช่วยขนกล่องหมูย่างหลายกล่องปิดประตูให้กับมาลีรินทร์ และรถก็ออกตัว สาวน้อยก้มลงมองโทรศัพท์ที่สั่นดังขึ้น จึงกดรับพร้อมกับกรอกเสียงหวานลงไป “ค่ะพี่คิง”“วันนี้พี่อาจจะต้องค้างนะ จะพามานีไปช่วยคุยกับลูกของไอ้ริวมัน”“ค่ะ”“สอบเป็นยังไงบ้าง”“ผ่านแน่นอนค่ะ ไม่ทำให้คนส่งเสียเสียใจหรอกค่ะ”“ดีแล้ว เย็นๆ วีดีโอคลอคุยกันนะครับ มานีจะคุยด้วยน้องบอกว่าคิดถึงหนูมาก”“แล้วพามานีไปส่งเลย หรือพากลับมาบ้านคะ” เธอเองก็คิดถึงน้องสาวมากเหมือนกัน“พี่ลาให้น้องมาอาทิตย์หนึ่ง มานีจะได้อยู่กับหนูยังไงละ จะวันเกิดหนูแล้ว หนูคงอยากให้น้องฉลองด้วย”“พี่คิงน่ารักที่สุดเลย”“พี่น่ารักกลับไปบ้านก็ต้องรักพี่มากๆ ละ”“แหม...” ยิ้มเขินแก้มแดง รู้แหละว่าเขาจะให้ทำอะไร เธอทำอยู่แล้ว...เพราะสิ่งที่เขาชอบมันก็คือสิ่งที่เธอชอบเช่นกัน“หนูสั่งชุดมาใหม่ด้วย” พูดไปแบบนั้น ทางนั้นถึงกับครางแผ่ว รู้กันแบบสามีภรรยาว่าชุดอะไร“พี่
ตั้งแต่วันที่โดนไอ้นายหัวนั่นทำร้ายเอา นายหัวชัชพงศ์ก็เกิดอาการเสียเส้น...แม้ปากจะยอม แต่ใจไม่ยอม คิดแค้นทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงกับไม่ทำงานทำการวันๆ นั่งกินแต่เหล้า เมาขึ้นมาปากก็ก่นด่านายหัวสิงหราชไม่วายน้องสาวของชัชพงศ์อย่างชาริ มองพี่ชายด้วยความสมเพชปนสงสาร แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเธอมักจะโดนเขาด่าทอต่อว่าหนักเข้าก็โดนเขาตีเอา เธออายุห่างจากนายหัวชัชพงศ์มากถึงสามสิบปี เธอเป็นลูกซุกซ่อนของบิดาชัชพงศ์ เอามาเปิดตัวตอนงานศพของท่าน มารดาของเธอไม่มีทางเลือกเลยต้องมาแสดงตัว เพราะตอนที่ชัยยศตายไปไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เธอได้เลี้ยงลูกเลย สร้างความเกลียดโกรธให้กับชัชพงศ์มาก เนื่องจากพ่อของเขาไปจดรับรองบุตรให้กับชาริ มันหมายถึงมรดกทุกอย่างต้องหารให้นังเด็กนี่ไปด้วยเขาจำต้องเลี้ยงดูเธอ และคิดยึดเอาส่วนของเธอไปดูแลไม่ยอมมอบให้ตามพินัยกรรมของพ่อ ใครจะสน แค่ดูแลก็ดีมากแล้ว ส่งเธอเรียนก็จริง แต่เอาไว้เพื่อช่วยงาน เก็บหญิงสาวไว้ในบ้านเพื่อทำงานไม่เปิดตัวกับสังคมว่าเธอเป็นน้องสาว เป็นทายาทของพ่อเขาเหมือนกันมารดาของชาริเสียชีวิตหลังจากที่บิดาของเธอเสียไปไม่นาน เพราะตรอมใจด้วยส่วนหนึ่งที่ถูกนายหัวชัชพงศ์
อีกไม่กี่วันต่อมามาลีรินทร์ก็ได้รู้จักเพื่อนสนิทของนายหัวสิงหราช อย่างมังกร...ชายหนุ่มขับรถมาจากภาคเหนือ ลงมาภาคใต้ จริงๆ แล้วก็เดินทางอย่างมากก็วันเดียว แต่มังกรเป็นลูกอีช่างแวะ แวะมาตลอดทาง กว่าจะมาถึงก็เลยกินเวลาไปสามวันเต็มๆ มาถึงพร้อมกับเหล้าลิ้นจี่ ของดีของไร่เรือนคำเต็มหลังรถกระบะ แจกจ่ายให้กับคนงานของสวนจิระคำ และ ฟาร์มสิงหราช มังกรไปทำงานไร่ช่วยบิดาและมารดา สองหนุ่มเรียนมาด้วยกัน มีความฝันต่างกัน จริงๆ แล้วมังกรอยากเป็นนักบิน แต่ต้องไปทำธุรกิจสืบทอดของครอบครัวต่อ เขาเลยเลือกเรียนบริหารเผื่อเอาไปใช้ในงานของไร่ได้ ส่วนสิงหราชถูกวาดหวังให้ทำงานธุรกิจต่อจากบิดา บิดาเลยให้เรียนสาขานี้ แต่สุดท้ายกลับมาต้องทำงานต่อจากนายหัวเทพ เขาชอบมากยิ่งกว่าจะไปทำงานนั่งโต๊ะ หรือรับธุรกิจต่อจากบิดาเสียอีกตั้งใจไว้ว่าถ้าท่านเสียชีวิตไป ก็จะมอบหมายต่อให้ลูกพี่ลูกน้องหนุ่มอย่างไกรสิงห์ ที่สนิทสนมกันในระดับหนึ่ง มั่นใจในฝีมือ ว่าจะพาไปได้ไกล ทุกวันนี้ก็ได้ไกรสิงห์นี่แหละบริหาร เพราะพ่อของเขานั้นไม่เอาอะไรแล้ว บริหารอย่างอื่นอย่างเดียว จนลูกอย่างเขาไม่เคารพนับถือก็เพราะอย่างนี้นัดเจอกับน้องชายบ่







