جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“ฉันไม่ขายตัว” เธอโพล่งออกมาทันที“ก็ไม่ได้บอกว่าจะให้ไปขายตัว แล้วผับฉันก็ไม่ได้มีผู้หญิงขายตัวด้วย หาคุกมาให้ฉันอีกแล้วนะ ยัยข้าวสารเสก”“ใครจะไปรู้ล่ะ ก็แกชอบเรื่องแบบนี้ แล้วนี่มีอะไรอีกไหม ฉันจะรีบไปทำงาน”“ไม่มีแล้ว แล้วก็อยู่ไกล ๆ พวกลูกค้าผู้ชายเอาไว้ล่ะ แต่ละคนที่มาก็มีแฟนกันทั้งนั้น ฉันไม่อยากเห็นเธอโดนผู้หญิงพวกนั้นจิกหัวตบ”“ปากเสีย” พูดจบก็สะบัดหน้าเดินหนีเข้าครัวไปทันที“ใช่เหรอ แค่เพื่อนแน่เหรอ ทำไมมันแปลก ๆ วะ” เวกัสยักคิ้วหลิ่วตา“อืม กูก็ได้กลิ่นตุ ๆ ว่ะ เหมือนมีกลิ่นเรื่องคาว ๆ บนเตียง” ทิศเหนือสำทับ“ไอ้เหี้ย อย่าเสือกพูด บอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิวะ”วายุละล่ำละลักพูดออกไปจนลิ้นแทบจะพันกัน แต่สายตาของเพื่อนรักทั้งสามไม่เชื่อเขาสักนิด“เอาความจริงมา ไม่งั้นพวกกูจะไม่ช่วยเหลืออะไรมึงอีก” เวกัสโยนไพ่ไม้ตาย“พวกมึงนี่แม่ง รู้แล้วก็หุบปากไว้เลยนะ อย่าเสือกเอาไปพูดต่อเด็ดขาด โดยเฉพาะเฮียขุน ห้ามให้เฮียขุนรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”“พวกกูไม่ใช่คนปากสว่าง”วายุเม้มปากชั่งใจเมื่อถึงคราวต้องปูดความลับเพราะเพื่อนตัวดีดันรู้จักรู้ใจกันเกินไปจนโกหกไม่แนบเนียน แต่เธอเองก็บอกความลับกับ

“เสร็จแล้วก็กลับไปสิ ฉันต้องการพักผ่อน”เธอลุกขึ้น คว้าเสื้อผ้าคืนเขา แต่เขากลับโยนมันทิ้งลงพื้นอีกครั้งแล้วพาเธอขึ้นไปนอนทับกันขนเตียง“เดี๋ยวสิ เธอต้องโดนฉันทำโทษ โทษฐานที่ปากสว่างเอาความลับของเราไปเล่าให้คนอื่นฟัง”“ก็ทำให้แล้วไง ยังไม่พอเหรอ”“แค่ครั้งเดียวจะไปพออะไร”“แล้วต้องกี่ครั้ง”“เดี๋ยวพอใจแล้วฉันก็หยุดเอง เธอไม่ต้องนับหรอก เสียเวลา เชื่อฉัน”พูดจบก็โน้มลงบนจูบแลกลิ้นนัวเนีย เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอหนาแล้วบดเบียดกลีบปากตามจังหวะชักนำเร่าร้อน ก่อนเขาจะค่อย ๆ ละริมฝีปากออกมามองสบตาหวานเยิ้ม แก้มใสแดงซ่านน่ารักจนอดใจไม่ไหว ยกมือขึ้นลูบไล้เบา ๆ แล้วฝังจมูกลงไปฟอดใหญ่“พร้อมนะ”พูดพลางจับต้นขาเรียวแบอ้ากว้าง นิ้วเกี่ยวเป้ากางเกงชั้นในผ้าบางเฉียบไปด้านข้างแล้วลูบไล้รอยแยกหาแหล่งน้ำหวาน ก็ต้องอมยิ้มพอใจเมื่อเธอตอบสนองเขาอย่างรวดเร็วเสมอ“น้ำโคตรเยิ้มเลย อมให้ฉันแล้วมัน***เหรอ”“ไอ้บ้า จะเอาก็เอา พูดอยู่ได้”เธอกลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการทำใจกล้ายื่นมือไปชักสาวท่อนเนื้อร้อนฉ่า เขาอมยิ้มแล้วขยับนำปลายหัวเบ่งบานไปจดจ่ออยู่ที่ปากทางรักฉ่ำเยิ้ม“เอาเข้าไปให้หน่อยสิ”เมื่อเธอไม่ยอมทำตาม

รถยนต์คันหรูที่กำลังขับเข้ามาในมหาวิทยาลัยชื่อดังชะลอความเร็วลงเมื่อเห็นสาวสวยคุ้นตาในชุดนักศึกษากระโปรงสั้นจู๋เดินอยู่บนทางเท้าเขาขับตามเธอไปเงียบ ๆ มุมปากมีรอยยิ้ม มือก็กดส่งข้อความหาแต่เธอกลับไม่ยอมยกโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน จึงตั้งใจจะขับไปจอดเทียบเพื่อรับเธอไปส่งยังตึกคณะบริหารธุรกิจแทนแต่ทันทีที่เขาจะเหยียบคันเร่ง ก็มีรถยนต์ราคาแพงหูดับขับปาดหน้ามาจอดเทียบกับเธอเสียก่อนดูจากยี่ห้อและป้ายทะเบียนรถทำเอาวายุกัดกราม ดวงตาเพ่งมองไปยังสาวสวยที่ดูสะดุ้งตกใจนิดหน่อย แต่ก็หยุดคุยกับเจ้าของรถคันนั้น“ขึ้นรถสิครับ ข้าวสวย เดี๋ยวพี่ไปส่ง”ตะวัน ผู้บริหารระดับสูงทายาทเจ้าของธนาคารเอกชนขนาดใหญ่ที่วันนี้รับหน้าที่มาบรรยายพิเศษให้นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สามจอดรถเทียบแล้วเปิดกระจกลงทักเขาเจอกับเธอครั้งแรกในคลาสเรียนเมื่อเดือนก่อน แต่ตอนนั้นเธอมีแฟนแล้วจึงไม่ยอมเปิดใจคุยกับผู้ชายในสถานะอื่น เขาจึงเป็นได้แค่พี่ชายของเธอแต่เมื่อวาน เธอขึ้นสถานะในช่องทางโซเชียลว่า “โสด” ทำให้เขามีความหวังอีกครั้ง“สวัสดีค่ะ พี่ตะวัน ไม่เป็นไรค่ะ ข้าวว่าจะรอรถของมหา’ลัยค่ะ”ดาวมหาวิทยาลัยที่สวยโดดเด่นกว่าทุกคน

เมื่อวายุกลับถึงบ้านก็รีบอาบน้ำ พอแต่งตัวเสร็จแล้วจึงออกมาโทรหาใครบางคนที่ระเบียงมือกดโทรออก แต่ดวงตาคมกริบกลับมองไปยังผ้าม่านที่ปิดสนิท เห็นแสงสว่างราง ๆ ที่ทำให้รู้ว่าเธอยังไม่นอนขวัญข้าวที่เพิ่งทบทวนบทเรียนด้วยความอ่อนเพลียยกมือปิดปากหาวหวอด ในใจคิดอยากเลิกทำงานพิเศษ แต่ไม่รู้จะบอกพ่อแม่ว่าอย่างไรที่เธอมีเงินลงทะเบียนเรียนจนจบโดยที่ไม่ได้ทำงานอีกแล้วกำลังจะปิดไฟเข้านอน โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนสายเรียกเข้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ตะวันที่เธอเพิ่งคุยกับเขาเสร็จเธอกดตัดสายไปหลายครั้ง แต่วายุก็ยังโทรเข้ามาไม่หยุด จึงตัดสินใจกดรับสาย“โทรมาทำไม”“เธอเป็นยังไงบ้าง” เขาไม่ตอบแต่สวนถามกลับ“ยังไม่ตาย”“ข้าว พูดดี ๆ”“ก็ยังไม่ตาย แค่อายที่เด็กไม่มีหัวคิดของแกตามมาอาละวาดฉันถึงที่ โคตรขายขี้หน้า แล้วแกจะให้ฉันพูดจาดี ๆ กับแกอีกเหรอ”“เธอไม่ได้โดนมินอาตบเหรอ”“โดนตบเหรอ ใครบอกแก อย่าบอกนะว่านังเด็กนั่นมันไปอวดแกว่าได้ตบฉัน”“ไม่ใช่ ฉันบล็อกเด็กนั่นไปแล้ว สรุปว่าไง เด็กนั่นตบเธอหรือเปล่า”“ไม่ได้ตบ แค่มาด่าฉันว่าแรดไปแย่งผัวมัน แค่นี้ก็อายมากพอแล้ว ถ้ามันกล้าตบฉัน ฉันยำมันเละแน่”วายุหัวเราะ

“ลม กลับบ้านได้แล้ว”ขวัญข้าวปลุกคนตัวโตตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนเวลาที่ทุกคนในครอบครัวของเธอจะตื่น ยกเว้นแม่บ้านที่ตอนนี้น่าจะกำลังง่วนกับการทำกับข้าวอยู่ในครัว“ยังไม่สว่างเลย นอนต่ออีกหน่อยสิ”รั้งร่างบอบบางมากอดแน่น ๆ แต่เธอกลับดิ้นหนี“ไม่ได้ เดี๋ยวแม่ตื่น ช่วงนี้พี่ขุนยิ่งไปเรียนแต่เช้าอยู่ด้วย”“อืม เหมือนยังไม่ค่อยได้นอนเลย ทำไมคืน ๆ หนึ่งมันผ่านไปเร็วจัง”“ก็ใครใช้ให้แกเดี๋ยวปลุก ๆ ฉันมาปล้ำล่ะ ตะกละเอง ช่วยไม่ได้”เธอขยับตัวออกจากอ้อมกอดแล้วคลานลงจากผ้าห่มผืนหนาที่ใช้ปูนอนมาทั้งคืนเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนพื้นมาส่งให้เขาวายุลุกขึ้นนั่งด้วยความงัวเงีย ผมยุ่งฟูไม่เป็นทรง มองคนตัวบางเปลือยเปล่าที่รีบสวมชุดนอนที่ถูกเขาถอดทิ้งตั้งแต่เมื่อคืนแล้วอมยิ้มร้าย“ว้าย แกทำอะไร”“ใส่ทำไมไม่รู้ ยังไงก็โดนถอดอยู่ดี”ขวัญข้าวจะลุกหนี แต่เขากลับดึงเธอลงมานอนใต้ร่างอย่างรวดเร็ว ทั้งยังซุกไซ้ซอกคอเรียกร้องการตอบสนองอย่างน่ารักที่ได้รับมาทั้งคืน“พอแล้ว วันนี้ไม่ได้”“นะ ขอสามนาทีก็ได้”“ไม่เอา ไอ้ลม หยุด”สุดท้ายเธอก็ไม่อาจห้ามปรามเขาได้ จึงจำต้องยอมให้เขารังแกรับอรุณตามเวลาที่เขาให้สัญญาท่อนเ