جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“ขอโทษด้วยนะครับที่ต้องเชิญคุณสองคนมาถึงที่นี่ ทั้งที่คุณก็ส่งเอกสารทุกอย่างมาหมดแล้ว”อาทิตย์ เจ้าของธนาคารเอกชนอันดับหนึ่งต้อนรับเขตและวิมลมาศด้วยตัวเองในห้องรับรองหรูของออฟฟิศ“ทางผมต้องขอบคุณคุณอาทิตย์มากกว่าครับที่ให้โอกาสเรียกผมกับภรรยามาพบ ถ้ามีเรื่องสงสัยตรงไหนในเอกสารพวกนี้ ถามผมได้เลยนะครับ”เจ้าของธนาคารมองสามีภรรยาที่เคยยืนหนึ่งในธุรกิจโรงงานอุตสาหกรรมแล้วถอนหายใจ เงินจำนวนหลายร้อยล้านบาทที่ทางนั้นยื่นกู้มาโดยนำโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มาวางจำนอง จะว่าเหมาะสมก็คงจะเป็นแบบนั้น แต่ในยุคเศรษฐกิจแบบนี้ที่ธุรกิจขนาดใหญ่ไม่อาจกลับมาผงาดดังเดิมได้โดยง่ายทำให้ธนาคารของเขาชะลอการตัดสินใจไปพักใหญ่ แต่ก็ดันมีเหตุบางอย่างให้เขาต้องตัดสินใจ“เอกสารพวกนั้นผมดูหลายรอบแล้วครับ แต่บอกตามตรงว่าผมไม่มั่นใจว่าทางคุณจะกู้ชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือคืนมาได้ไหม ตอนนี้ในวงการธุรกิจมีแต่คู่แข่ง ทุกวินาทีที่เราล้ม เจ้าอื่นก็พร้อมจะมายืนแทนที่เรา”“ครับ ผมเข้าใจ”เขตหน้าเสียด้วยหวังกับการพูดคุยคราวนี้มาก เพราะเขาทุ่มทั้งชีวิตเพื่อก่อตั้งโรงงานขึ้นมาด้วยตัวเอง มันไม่ได้มาจากเงินถุงเงินถังที่บรรพบุรุษท

วายุลืมตาขึ้นเมื่อแสงแดดยามเช้าส่องผ่านประตูระเบียงที่เปิดอ้าเอาไว้เข้ามากระทบสายตา เขาลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย มองหาคนตัวบางทั่วห้องจนเห็นว่าเธอนั่งชื่นชมต้นไม้ที่เขาซื้อให้ต้นดอกลาเวนเดอร์ในกระถางพลาสติกสีขาวลวดลายสวยงามขนาดใหญ่ถึงสองกระถางชูช่ออัดแน่น กลิ่นหอมของมันล่อผีเสื้อแสนสวยมาดอมดม และนั่นก็เป็นสิ่งดึงดูดให้เธอออกมานั่งถ่ายรูปพวกมันแต่เช้าเขารู้ดีว่าเธอชอบผีเสื้อ จึงเลือกซื้อต้นไม้ที่มีกลิ่นหอมล่อแมลงและมีช่อดอกยาวที่ง่ายต่อการเกาะของผีเสื้อมาให้ และมันก็ได้ผล เพราะเขาได้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักในพักหลังมานี้“ชอบไหม”เสียงที่ดังจากด้านหลังทำเธอสะดุ้ง ผีเสื้อที่กำลังเกาะช่อดอกเพื่อดูดน้ำหวานก็เช่นกันจึงพากันบินหนี แต่ก็ยังวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้เพื่อรอคนตัวโตเผลอขวัญข้าวหันขวับมองเขาตาคว่ำโทษฐานที่ทำให้ตกใจ“มาเงียบ ๆ ผีเสื้อของฉันตกใจบินหนีหมดเลย”“เหอะ ผีเสื้อของเธอเหรอ ของฉันหรือเปล่า ที่มีผีเสื้อบินมาที่ระเบียงห้องเธอได้เพราะฉันเลือกดอกลาเวนเดอร์มาให้หรอกนะ”“แต่แกยกต้นลาเวนเดอร์ให้ฉันแล้ว”“ของเธอก็เหมือนของฉัน เราครอบครองร่วมกัน”“โคตรขี้ตู่”เบะปา

รถยนต์สีดำมันปลาบขับเคลื่อนเต็มกำลังมาจอดเทียบหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจได้ทันเวลาเข้าคลาสพอดิบพอดี คนที่นั่งหน้างอมาตลอดทางหันมาตวัดสายตาขุ่นเขียวใส่คนขับเพียงนิดแล้วเปิดประตู แต่ดันถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน“มีอะไรอีก แค่นี้ยังไม่พอใจอีกใช่ไหม”ถามอย่างหัวเสียเพราะต้องผิดนัดกับผู้ใหญ่ ทั้งที่เป็นเรื่องสำคัญกับครอบครัวและธุรกิจของเธอด้วยซ้ำ“จะโวยวายทำไม ก็พามาส่งทันเวลาเรียนแล้วนี่ไง”“แกก็รู้นะลมว่าฉันมีธุระก่อนเข้าเรียน”“มันสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ กับแค่มาหาผู้ชายคนนั้น เธออยากเอากับมันมากใช่ไหม”“แกก็คิดได้แค่นี้ ฉันไม่ได้จะทำอะไรกับพี่ตะวันเหมือนที่ทำกับแก แต่ฉันมีธุระสำคัญมากจะต้องพูดกับเขา แต่แกทำฉันเสียเรื่องหมด”“เธอมีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกับหมอนั่นกันแน่”“ก็บอกว่าเรื่องส่วนตัวไง อย่ามายุ่ง”“อย่าขัดคำสั่งฉัน ข้าวสวย”“แกต่างหากที่อย่ามายุ่งกับฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็แค่เพื่อน แกลืมแล้วหรือไง”“เรากลับมาเป็นเพื่อนแบบเดิมที่ไม่มีอะไรแอบแฝงไม่ได้อีกแล้วข้าว เธอยอมรับความจริงเหอะ ทุกวันนี้เราคือ FWB ของกันและกัน เธอก็ชอบนี่ตอนเราเอากัน ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้หลุดไปถึงหูพี่ชายกับพ่อแ

“กินไปสิ มองอยู่ได้”แล้วคนตัวบางก็โดนลากมายังโรงอาหารของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ นั่งหน้างอง้ำถลึงตาใส่เพื่อนรักที่ไม่ยอมกินข้าวเสียที เอาแต่มองหน้าเธอไม่เลิก ทั้งที่ได้ยินเสียงท้องเขาร้องหลายครั้งแล้ว“เธอก็กินเค้กสิ จะได้อารมณ์ดีหน่อย แยกเขี้ยวใส่ฉันอยู่ได้”เขามีแก่ใจซื้อเค้กและน้ำหวานมาให้ แต่เธอที่กำลังงอนกลับไม่ยอมแตะต้องทั้งที่มันคือของโปรด“ก็ใครทำให้ฉันเป็นแบบนี้ล่ะ”“ก็ฉันไง ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ”พูดกลั้วหัวเราะแล้วตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ สีหน้าแววตาดูอารมณ์ดีจนปิดไม่มิด ทำเพื่อนทั้งสามที่แอบย่องตามมานั่งมองอยู่ไกล ๆ ส่ายหน้า“ไอ้เหี้ยลมแม่งเป็นเอามากว่ะ ติดข้าวสวยฉิบหาย ยังไม่รู้ตัวเอง”เวกัสหัวเราะเยาะ ทั้งที่ตัวเองมีแฟนแต่ก็ไม่เห็นจะเป็นคนคลั่งรักติดแฟนแบบนี้ ออกจะรำคาญด้วยซ้ำเวลาที่เธองี่เง่าเรียกร้อง“เออ ดูหน้ามัน ตอนนี้กับเมื่อเช้าต่างกันอย่างกับหน้ามือหลังส้นตีน” ทิศเหนือส่ายหน้า“ถ้าข้าวสวยไม่เอามัน กูว่ามีคลั่ง” เวกัสสำทับ“ไม่เอาได้ไงวะ หายกันไปตั้งนาน มึงรู้ไหมว่าหายไปไหน” ไม้หมอนหัวเราะขำ ทำสองหนุ่มหันมองหน้าด้วยความอยากรู้“ยังไงวะไอ้ไม้ มึงไปรู้อะไรมา สองคนนั้นหายไปไห

“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งข้าว”ขวัญข้าวให้ตะวันจอดส่งแค่หน้าประตูรั้ว เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครกลับบ้าน จึงไม่อยากพาเขาเข้าไป“ครับ คืนนี้ฝันดีนะ ไว้เดี๋ยวพี่โทรหา”“ค่ะ พี่ตะวันขับรถดี ๆ นะคะ”เธอยืนโบกมือส่งเขาจนลับสายตาไป กำลังจะเปิดประตูรั้วเข้าบ้านก็ต้องตกใจเมื่อรถยนต์ที่คุ้นเคยแล่นมาจอดเทียบ“ข้าว ทำไมไม่รับสายฉัน”มือเล็กถูกกระชากอย่างแรงจนชนอกแกร่ง แต่คนที่เมามากกลับทรงตัวไม่อยู่พาเธอเซถอยหลังไปกระแทกประตูรถ แต่ถึงอย่างนั้นแขนทั้งสองข้างยังโอบกอดคนตัวบางไว้แน่นเธอกรีดร้องตกใจ ซุกหน้าลงไปบนอกแกร่งที่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนถึงศอก ปลดกระดุมหลายเม็ดโชว์แผงอกและสร้อยคอเส้นสวยที่มีจี้เกียร์เงินก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้มองเธอด้วยสายตาคมกริบร้อนแรงทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแลดูกร้าวใจ ไหนจะกลิ่นของน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงที่เข้ากับบุคลิกยิ่งทำเอาเธอใจสั่นเขาหล่อและหอมมาก จนอยากฝังจมูกลงไปที่ซอกคอหนา แล้วไต่จูบลงไปบนผิวขาว ๆ ของเขาทั้งตัวความคิดไร้ยางอายทำเธอตกใจ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วผละห่างจากเรือนกายหอมกรุ่นราวต้องของร้อน“ลม แกเป็นบ้าอะไร”“ฉันต้องถามเธอ ว่าเป็นบ้าอะไร ถึงห