جميع فصول : الفصل -الفصل 40

เสียงที่ดังออกมาจากห้องน้ำหญิงหลังตึกคณะบริหารธุรกิจที่ไม่ค่อยมีคนมาใช้บริการทำคนที่กำลังจะเปิดน้ำล้างมือชะงัก ไม่ต้องมีใครมาบอกก็พอจะรู้ว่าเสียงแบบนี้คนข้างในทำอะไรกันกำลังจะเดินหนีก็พอดีกับที่ประตูห้องบานนั้นเปิดออก หญิงสาวแสนสวยชั้นปีที่สองที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอมยิ้มให้แล้วเดินออกมาราวกับไม่รู้สึกรู้สาที่มีใครมาได้ยินกิจกรรมลับที่ควรจะอยู่แต่ในห้องนอนเมื่อนาราเดินออกไปแล้ว เสียงกดชักโครกและเสียงกุกกักก็ดังขึ้นในห้องนั้นพร้อมกับบานประตูเปิดออกอีกครั้งทำให้ขวัญข้าวหันมองด้วยความตกใจ คิดว่าชายที่อยู่ในนั้นจะคือเวกัส เพื่อนสนิทของวายุที่กำลังคบกับนาราเป็นแฟน ที่ไหนได้ คนที่ออกมาดันเป็นเดือนคณะชั้นปีที่สองที่กำลังตามจีบเธอด้วยการโทรหาทุกคืนแทนเขาชะงัก ตกใจเบิกตาโพลง ในขณะที่เธอเองก็ไม่ต่างกัน“เอ่อ พี่ข้าว นี่ห้องน้ำชายไม่ใช่เหรอครับ”เป็นเอกตีเนียน แม้แววตาจะไหวระริก ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่เขาแอบชอบเข้ามาในห้องน้ำนี้ตั้งแต่เมื่อไร จะทันได้ยินเสียงเขากับเพื่อนร่วมคณะมีความสุขกันหรือเปล่าก็สุดรู้“พี่ว่านายรู้นะว่านี่เป็นห้องน้ำหญิง เมื่อกี้ยังใช้ห้องเดียว

“แต่ฉัน...”คนตัวบางลังเล ตอนนี้ผู้ชายอีกคนที่จะช่วยเหลือครอบครัวเธอได้แถมยังดูน่าเชื่อถือและน่าฝากชีวิตไว้ที่สุดก็กำลังรอคอยคำตอบจากเธอเช่นกันถ้าเธอเลือกผู้ชายอีกคน ครอบครัวเธอจะรอดจากวิกฤติ แต่เธอยังสับสนและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะชอบเขาได้หรือเปล่าส่วนผู้ชายคนนี้ที่รู้จักกันดีมาตั้งแต่จำความได้ สถานะของเธอและเขาเปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้นมันทำให้เธอและเขาไม่สามารถกลับมาเป็นเพื่อนกันดังเดิมได้อีกและตอนนี้เขาก็กำลังขอคบกับเธอ...ในสถานะแฟนทุกครั้งที่เธอกับเขาลึกซึ้งกัน เธอมีความสุข มันไม่ใช่แค่ร่างกายที่เสียวซ่านจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่หัวใจของเธอทั้งดวงมันอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัยราวมีที่พึ่ง ทั้งที่ผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขาไม่น่าฝากชีวิตไว้ด้วยที่สุด“ฉันก็ไม่รู้นะข้าว ว่าตอนนี้เราสองคนกำลังรู้สึกยังไงต่อกัน ฉันเองก็สับสน แต่ฉันไม่ชอบเลยที่เธอมีผู้ชายคนอื่นมาจีบ ฉันไม่ชอบให้เธออยู่ใกล้ใคร ไม่ชอบให้เธอมองใคร ไม่ชอบให้เธอยิ้มให้ใคร ฉันอยากเป็นคนสำคัญที่สุดของเธอ ทั้งในสถานะเพื่อนและในสถานะอื่น ฉันหึงฉันหวงเธอแทบบ้า ฉันอยากให้เธอเป็นของฉันแค่คนเดียว แบบนี้เธอว่าฉันกำลังรู้สึกย

มุมปากหยักยกยิ้ม จูบเม้มเก็บกินหยาดน้ำหวานของเธอจนหมดทุกหยาดหยด ก่อนจะสลัดผ้าเช็ดตัวของเธอและเขาทิ้งแล้วจับเธอพลิกตัวคลานเข่า แขนสองข้างเกาะพนักพิงโซฟา แอ่นบั้นท้ายมายังเขาที่ยืนอยู่บนพื้น เขาเม้มปากแน่นแล้วกดแทรกความใหญ่โตเข้าไปในความสาวรวดเดียวมิดโคน“อ๊าย ลม”“เจ็บเหรอ”“ลึก ฉันจุก”เธอเกาะพนักพิงแน่น เบี่ยงหน้ากลับมาสบตาเขาอย่างเว้าวอน ความน่ารักของเธอทำหัวใจแกร่งเต้นรัวราวกลองชุด ฟาดมือบนบั้นท้ายแน่นเด้งอย่างแรงจนขึ้นรอยนิ้วครบทั้งห้า มือข้างหนึ่งรวมผมเธอเอาไว้แล้วดึงเบา ๆ เข้าหาตัว มืออีกข้างจับสะโพกผาย ออกแรงตอกกระแทกด้วยจังหวะร้อนเร่าจนอุณหภูมิในห้องสูงขึ้นทั้งที่เครื่องปรับอากาศทำงานเต็มกำลัง“ข้าว มองออกไปนอกกระจกสิ คนข้างนอกกำลังทำงาน แต่ฉันกำลังเอาเธอ ตอนนี้มีแค่เราที่กำลังเสียวขนาดนี้นะข้าว อืม”ทันทีที่เธอมองออกไปนอกกระจกของคอนโดมิเนียมสูงเสียดฟ้า เห็นความวุ่นวายบนท้องถนนที่ไกลออกไปแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นจนผนังนุ่มลื่นตอดตุบ แอ่นอัดบั้นท้ายรับแรงกระแทกอย่างเมามัน“จะเสร็จเหรอ”“อือ เร็วหน่อยลม ฉันเสียว”คนตัวโตเกร็งสะโพกตอกอัดกระแทกกระทั้นถี่ยิบไม่นับเพื่อส่งเธอขึ้นไปพบปลาย

ประตูรถยนต์คันหรูของเวกัสในฝั่งคนนั่งถูกปิดลง เขาจึงหันมาหาเพื่อนในกลุ่มแล้วโบกมือ“กูไปก่อน”“มึงส่งอิงให้ถึงห้องอิงนะ ไม่ใช่ห้องมึง”วายุดักคอ ละล้าละลังเพราะคนในอ้อมกอดก็คอพับคออ่อน แทบไม่เหลือสติแล้ว“เออ เดี๋ยวส่งให้ถึงห้อง ไม่ต้องห่วง”เวกัสขับรถออกไปแล้ว สามหนุ่มที่เหลือจึงแยกย้ายกันกลับบ้างน้ำอิงที่เมามากจนลืมตาแทบไม่ขึ้นชี้ไม้ชี้มือไปยังเส้นทางของหอพักราคาประหยัด ไม่นานรถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบที่ไม่เข้ากับสภาพของหอพักก็จอดลง เขาดับเครื่องแล้วรีบประคองเธอเดินเข้าไปในหอพักนั้นเพราะตอนนี้ฝนเริ่มตกลงมาแล้ว“อิง ห้องเธออยู่ชั้นไหน”ร่างบอบบางในชุดเมดสาวแสนเซ็กซี่ยืนซวนซบอกแกร่งยกมือขึ้นบอกตัวเลข เขาส่ายหน้าแล้วถือวิสาสะเปิดกระเป๋าหยิบกุญแจห้องของเธอออกมา ไม่นานก็พาเธอเข้ามาส่งยังห้องนอนขนาดไม่ใหญ่แต่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและเฟอร์นิเจอร์เข้าชุดทั้งห้องดูเป็นระเบียบเรียบร้อย“อือ ขอบใจ...นายกลับไปได้แล้ว...”เสียงยานคางของคนตัวบางทำเขาหลุดขำพรืด เธอพูดทั้งที่ยังไม่ยอมลืมตาด้วยซ้ำ ทั้งยังทิ้งตัวลงนอนหงายหมดท่า“เฮ้ย น้ำอิง เธอจะหลับทั้งที่แต่งหน้าแบบนี้ไม่ได้นะ ไปอาบน้ำ”เธอครางรับ ยั

แล้วก็เป็นอย่างที่วายุคิดจริง ๆ เมื่อเช้าวันจันทร์มาถึง ทันทีที่เขาจอดรถส่งขวัญข้าวหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ก็เห็นน้ำอิงเดินจ้ำพรวดโดยมีเวกัสในชุดเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินตามไปติด ๆ“นั่นอิงกับเวย์นี่” ขวัญข้าวร้องถาม“อืม ตามง้ออยู่มั้ง”“เหอะ คงง้อได้ง่าย ๆ หรอก ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นเจอกันที่เดิม วันนี้ต้องพาฉันกลับบ้าน ห้ามพาไปที่คอนโดอีก”“ครับ รับทราบแล้วครับ คุณนาย”วายุยิ้มขำแล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มใส กำลังจะดึงเธอมาจูบก็โดนดักทางได้เสียก่อนเมื่อเธอยื่นมือมาดันริมฝีปากเขาเอาไว้“พอเลย เลิกหื่น คนเยอะแยะ”ในเมื่อเธอไม่ให้จูบปาก เขาจึงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างนั้นแล้วจูบเบา ๆ บนฝ่ามือนุ่มนิ่มแทน“อื้อ ลม จั๊กจี้”“เค็มจัง เอามือไปจับอะไรแต่เช้าเนี่ย”คนตัวบางทำหน้างอ แล้วกระชากมือออกมาทันที“เค็มก็ไม่ต้องจูบ ไปไกล ๆ เลย”“ก็เธอไม่ยอมให้จูบปากเธอเอง”“ตื่นมาจูบตั้งแต่เช้ายังไม่พอใจอีกหรือไง เลิกหื่นบ้างได้แล้ว ฉันเพลีย”พูดจบก็เปิดประตูลงจากรถ เดินเร็ว ๆ เข้าไปในตึกคณะที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนของเธอเดินไปถึงส่วนไหนของตึก“อิง รอเดี๋ยว รอฉันก่อน”เวกัสร้องเรียก ไม่สนใจสักนิดว่าจ