พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว! のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ลู่รั่วซีผิดหวังจนพอแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว“ข้าขอโทษ”แต่แค่เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ ก็ทำให้ใจคนฟังสั่นไหว แม่ทัพหญิงที่แข็งแกร่งและเด็ดขาด คงมีเพียงบุรุษเดียวที่สั่นคลอนความรู้สึกของนางได้ง่ายดายเช่นนี้อะไรคือพอแล้ว อะไรคือไม่เอาอีกแล้วยังดีที่หญิงสาวยังคงใจแข็ง ไม่ได้ตอบรับอะไร นางใช้ความเงียบเป็นกำแพงกั้นความรู้สึก บอกให้รู้ว่ายังโกรธและไม่ให้อภัย ทำให้คนที่ไม่เคยง้อใครอย่างองค์ชายห้าหน้าเสีย แต่เขาก็ไม่โวยวายและยอมรับมันอย่างน้อยคนผิดก็สำนึกจริง ๆ“เสร็จแล้ว” จนกระทั่งทำแผลให้นางเสร็จ ลู่รั่วซีมองมือเล็กของตัวเอง เป็นครั้งที่สองที่องค์ชายห้าทำแผลให้ด้วยความเต็มใจ นางควรจะดีใจ แต่ต้นเหตุที่ทำให้เกิดแผลนี้ก็เป็นเขาไม่ใช่หรือ“ข้าใช้ยารักษาแผลชั้นเลิศ รับรองว่ามือเจ้าจะไม่มีแผลเป็นแน่นอน”“พระองค์ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองถึงเพียงนั้น ร่างกายหม่อมฉันใช่ว่าจะไร้ซึ่งรอยแผล” เพียงแค่ร่องรอยบนฝ่ามือ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย“เจ้าได้รับบาดเจ็บอีกหรือ”“หม่อมฉันเป็นทหาร” ไม่มีแผลนี่สิแปลก“ยังมีรอยแผลที่ใดอีก หากใช้ยาของข้ารับรองว่าหายดีแน่”ที่บอกว่าองค์ชายห้าเชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพรไม่ได้พูดเล

เดินทางไปที่กำแพงเหนือ ต้องใช้เวลาถึงสามวันสามคืน ถ้าหยุดพักก็ใช้เวลามากราวห้าถึงหกวัน ซึ่งมากกว่าการเดินทางไปที่กำแพงใต้ถึงสองวัน นั่นเพราะที่กำแพงเหนือมีเส้นทางที่สลับซับซ้อนมากกว่าและเป็นเนินสูง ทำให้ฝีเท้าม้าช้าลง ถึงอย่างนั้นลู่รั่วซีก็ชินแล้ว แต่องค์ชายห้าที่ไม่ค่อยเดินทางเริ่มรู้สึกไม่สดชื่น“ด้านหน้ามีธารน้ำสะอาด เช่นนั้นเราจะหยุดพักสักสองชั่วยาม” ล่าช้าไปสักหน่อยคงไม่เป็นอะไร แม่ทัพหญิงตัดสินใจหยุดพักทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของสือมู่เริ่มไม่ดีเหตุผลที่องค์ชายห้าเชี่ยวชาญด้านสมุนไพร เพราะตอนเด็กร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เขาอยากจะรักษาตนเองจึงเริ่มศึกษาหาความรู้ โชคดีที่เมื่อโตขึ้นร่างกายของเขาก็แข็งแรงขึ้น รวมทั้งได้สมุนไพรชั้นเลิศมาบำรุงร่างกายตอนนี้ก็เลยแข็งแรงมาก ถึงไม่มากเท่าพระชายาตนก็ตามเพราะลู่รั่วซีที่เติบโตมาพร้อมองค์ชาย เห็นเขาเจ็บป่วยจนชินตา พอสีหน้าอีกฝ่ายเริ่มไม่ดีก็สั่งให้หยุดรถม้าทันที นางดูแลเขาจนเคยตัว บางทีส่วนหนึ่งที่ทำให้เขานิสัยเสีย อาจเป็นเพราะตัวนางด้วยที่คอยเอาใจ“ข้าไม่เป็นอะไร เดินทางต่อเถิด” สือมู่เองก็รู้ว่าลู่รั่วซีสังเกตสีหน้าตน แม้ว่าหญิงสาวจะยังโกรธก็

สุดท้ายแม่ทัพหญิงก็ตัดสินใจเดินไปหาผู้เป็นองค์ชาย ก่อนจะแย่งต้มปลามาจากเขา“รั่วรั่ว!”“ไม่ต้องกินแล้วเพคะ รสชาติมันใช้ไม่ได้ พระองค์จะฝืนกินไปทำไม” หญิงสาวมองจ้องคนตรงหน้า“ข้าพูดแล้วหรือว่ารสชาติมันใช้ไม่ได้” พูดจบก็แย่งเอาต้มปลากลับคืนไป ก่อนจะยกถ้วยกินจนหมดในคราวเดียว นี่ทำให้ลู่รั่วซีเม้มปากแน่น เหตุใดไม่เททิ้งไปเหมือนครั้งนั้น“ปลาสามรสจานนั้นข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นฝีมือของเจ้า”“...”“ถ้าข้ารู้ ข้าจะไม่ทิ้งและจะกินจนหมดอย่างแน่นอน”เคยทิ้งไปแล้ว เหตุใดครั้งนี้กลับเลือกเก็บเอาไว้ เพราะเห็นว่ามีประโยชน์หรือ หรือเพราะสำนึกได้ตอนที่กำลังจะเสียไป ลู่รั่วซีมองจ้องผู้เป็นสามีนิ่งนาน สุดท้ายแล้วก็ไม่มีคำพูดใดเอ่ยเอื้อนออกมา ใช้เวลาเดินทางต่อไม่นาน คนทั้งหมดก็มาถึงที่กำแพงเหนือ อากาศที่นี่ค่อนข้างเย็นแต่ก็ไม่ถึงกับหนาวสั่น ก็แค่ไม่ร้อนอบอ้าวเทียบเท่ากับทิศอื่น ทหารตรวจตรากำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างแข็งขัน เมื่อเห็นรถม้าตราสัญลักษณ์กิเลนเคลื่อนผ

“คารวะแม่ทัพลู่ขอรับ!”เมื่อลู่รั่วซีกลับมาหญิงสาวก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ที่ค่ายอุดรเต็มไปด้วยความคึกคัก เหล่าทหารกำลังฝึกซ้อมวรยุทธ์อย่างขะมักเขม้น พอเห็นแม่ทัพหญิงกลับมาแล้วต่างก็หยุดนิ่งและทำความเคารพ สีหน้าของหลายคนสงสัยเมื่อข้างกายของลู่รั่วซีมีคนคนหนึ่งอยู่เคียงข้าง เหล่าขุนศึกไม่เคยเข้าเมืองชั้นใน ไม่ต้องพูดถึงวังหลวง หน้าตาขององค์ชายห้าจอมเสเพลก็เลยไม่เคยเห็น ไม่แปลกที่จะไม่รู้ว่าที่มาเป็นผู้ใดขณะที่สือมู่ขมวดคิ้วแน่นมองดูเหล่าชายฉกรรจ์ที่ไม่สวมใส่อาภรณ์ท่อนบน ทหารพวกนี้ยากจนข้นแค้นนักหรือไร“เหตุใดพวกเขาไม่สวมใส่เสื้อผ้าให้ดี”“เพราะอากาศร้อนเพคะ”“แล้วจำเป็นต้องเปิดเผยเนื้อตัวให้เจ้าดูหรือ” ลู่รั่วซีหันไปมองสือมู่อย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าของผู้เป็นองค์ชายกำลังบูดบึ้ง ยิ่งพินิจดูมัดกล้ามของเหล่าทหารกำแพงเหนือแล้วมองดูเรือนกายตัวเองก็ยิ่งหงุดหงิด“พวกเขาไม่ได้เปิดเผยเนื้อตัวให้ใครดู แค่กำลังฝึกซ้อม”“แต่เจ้าเป็นสตรี”“หม่อมฉัน

“ข้าทำความสะอาดกระโจมที่พักของท่านแม่ทัพเรียบร้อยแล้วขอรับ” หลังการปรึกษาหารือ เมื่อได้ข้อสรุปแล้วก็มีทหารชั้นประทวนผู้หนึ่งวิ่งหน้าระรื่นมารายงานกับลู่รั่วซีที่กระโจมประชุม เขาตัวเล็กเลยไม่ได้เข้าร่วมกับด่านหน้า มีหน้าที่เป็นคนทำความสะอาดภายในกองทัพเท่านั้น อีกทั้งอายุอานามก็เพียงแค่สิบสาม วันนี้มีโอกาสได้งานสำคัญคือทำความสะอาดกระโจมที่พักให้แม่ทัพลู่ ใบหน้าของนายทหารเลยดีใจเป็นพิเศษ“ขอบคุณมาก” ลู่รั่วซีหันไปมองแล้วยิ้มรับ รอยยิ้มเพียงเล็ก ๆ แต่ก็สั่นคลอนจิตใจเด็กหนุ่มได้ จิ่งเหมาหน้าแดง ไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้บุรุษที่ยืนอยู่เคียงข้างนางกำลังมองจ้องเขาอย่างดุเดือดคิ้วกระบี่ขมวดแน่นก่อนหน้านี้เหล่าทหารเปลือยท่อนบนเอ่ยทักทายชายาของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ตอนนี้เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังมองหน้าชายาของเขาแล้วยิ้มอย่างเขินอายซึ่งไม่แปลก แม่ทัพลู่นอกจากเก่งกาจและยังมีฝีมือมาก ใบหน้าก็งามล้ำเหนือใคร นางเป็นที่ยอมรับอย่างแท้จริง หากถามว่าในเฟิงหยวนใครบ้างที่ไม่ยอมรับนาง บอกได้ว่าส่วนน้อย และส่วนน้อยที่ว่าก็มีสือมู่รวมอยู่ด้วย“กระโจมที่พัก? หมา