All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 31 - Chapter 40

แผนการของลู่รั่วซีได้ผล นางล่อกระทิงออกห่างจากหมู่บ้านอวิ๋นเฟิงได้สำเร็จและไม่มีซากศพตัวไหนก่อเรื่องวุ่นวาย ที่กล้ากระโดดลงน้ำเพราะมั่นใจว่าตัวเองสามารถว่ายน้ำได้ไม่จมลงไป เย่เหลียงหลังจากทิ้งสัญลักษณ์เอาไว้ที่ต้นไม้เพื่อบอกทิศทางของกระทิงแล้วก็รีบวิ่งมารอรับท่านแม่ทัพ หน้าที่ของเขาคือต้องพาผู้เป็นนายขึ้นมาจากน้ำก่อนที่กระแสน้ำจะพัดพาร่างบางให้ตกลงสู่เหวลึกลู่รั่วซีอาศัยความแข็งแรงในการว่ายทวนน้ำ และใช้โขดหินเป็นหลักยึด รอไม่นานเมื่อเย่เหลียงมาถึง นางก็ถูกช่วยขึ้นมาทันทีทางด้านสือมู่พอมาถึงที่หมู่บ้านอวิ๋นเฟิงเขาก็รีบบอกให้คนไปช่วยพระชายา พร้อมกับรีบเรียกเหยี่ยวส่งสารออกมา แล้วส่งเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไปบอกให้แม่ทัพใหญ่หยางจื่อห่าวให้ได้รู้ แม้ว่ามือไม้จะเต็มไปด้วยเลือดก็ไม่ยอมหยุด จนกว่าจะทำหน้าที่ของตนได้สำเร็จ“ท่านแม่ทัพตอนนี้เดินทางไปที่เมืองชั้นในพ่ะย่ะค่ะ”“อะไรนะ!”“กระหม่อมจะสั่งอพยพคนและตามไปช่วยแม่ทัพลู่”หลิวข่ายรีบสั่งการไม่รอช้า เหตุการณ์ที่เกิดกับองค์ชายสี่ทำให้ทุกหัวมุมเมืองตระหนักรู้ถึงความอันตรายของสัตว์ที่มีพลังยุทธ์

ที่พวกเขาไม่ผลีผลามเนื่องด้วยเหตุการณ์ที่เกิดกับองค์ชายสี่แม่ทัพใหญ่แห่งทักษิณ ที่ก่อนหน้านี้พึ่งจะถูกกระทิงประหลาดเล่นงานจนอาการสาหัสในป่าทิศใต้ โชคดีที่ไม่นานมานี้อีกฝ่ายฟื้นคืนสติกลับมาแล้ว“คิดว่าเป็นตัวเดียวกันหรือไม่ กับที่ทำร้ายพี่สี่” ระหว่างเดินทางกลับเมือง สือมู่ก็ถามผู้เป็นชายาเสียงเครียด“หม่อมฉันหวังให้เป็นตัวเดียวกันเพคะ”“เพราะเหตุใด”“เพราะถ้ามันเป็นคนละตัว ก็แสดงว่าตอนนี้มีตัวอันตรายสองตัวอยู่รอบเฟิงหยวน” กายบางมองจ้องผู้เป็นสวามี“องค์ชายก็เห็นถึงความแข็งแกร่งของมัน ถ้าหากมีมากกว่าหนึ่ง ถ้าหากมีมากกว่านั้น นี่จะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายทั่วทุกหย่อมหญ้าแน่”ลำพังแค่พวกซากศพ ก็ทำให้การใช้ชีวิตต้องลำบากลำบนแล้ว ชาวบ้านจากที่เคยเข้าไปหาของป่าได้อย่างสบายใจ ตอนนี้ก็ทำไม่ได้ แม้งานหลักของชาวเฟิงหยวนจะเป็นการประมงและเหมืองแร่ แต่การหาของป่าก็เป็นอีกหนึ่งอาชีพที่สำคัญลู่รั่วซีคิดไปถึงขั้นที่หากสัตว์ทั้งหมดเปลี่ยนไปและมีพลัง มันจะเป็นเช่นไร เพราะไม่ใช่มนุษย์ทุกคนที่จะสู้ได้ไม่บ่อยนักที่ผู้เป็นชายาจะแสดงออกถึงความตึงเครีย

อย่างน้อยก่อนที่แม่ทัพใหญ่จะกลับมา ก็ควรจะมีแผนการรับมือที่ตระเตรียมเอาไว้แล้ว ลู่รั่วซีคิดวุ่นวายเรื่องปกป้องบ้านเมือง ในขณะที่สือมู่เป็นห่วงเรื่องสุขภาพของพระชายา“อาหารพวกนี้ข้าเป็นคนทำ หากเจ้าไม่กินก็ให้คนนำไปเททิ้งเถิด” ใช้ไม้อ่อนไม่ได้ก็ใช้ไม้แข็ง ก่อนหน้านี้หญิงสาวโกรธเคืองมากเรื่องที่เขาเทอาหารของนางทิ้ง มาวันนี้หากนางอยากเอาคืนก็ทำได้เลย เพราะอาหารพวกนี้เขาเป็นคนทำจริง ๆ สีหน้าของลู่รั่วซีเต็มไปด้วยความงุ่นง่าน ก่อนจะจ้องเขม็งเมื่อเห็นว่าที่แขนแกร่งมีเลือดไหลซึม“เหตุใดต้องทำเองด้วยเพคะ แม่ครัวก็มี”“ข้าอยากทำ”“แต่พระองค์ยังไม่หายดี” ว่าพลางถอนหายใจหงุดหงิด “ข้าจะให้คนไปตามท่านหมอ”“ตามมาทำไม เจ้าเป็นอะไร?”“แขนขององค์ชายเลือดไหลแล้วเพคะ” ที่ลู่รั่วซีไม่พอใจ เพราะว่าเขาต้องเจ็บตัว ผู้เป็นองค์ชายอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตากังวลของหญิงสาวโดยที่ไม่ให้เจ้าตัวสังเกตเห็น นางมองเขาเช่นนี้แสดงว่าเป็นห่วงแน่นอน“เจ้าไม่ไปค่ายทหารแล้วใช่หรือไม่”“หม่อมฉันจะไป” จากที่กำลังดีใจก็ห่อเหี่ยว สุดท้ายสือมู่ก็ไม่อาจจะรั้งลู่ร

กลางดึกคืนนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะสือมู่เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายมาหรืออย่างไร หรือเป็นเพราะร่างกายได้รับบาดเจ็บ ทำให้จิตใจปั่นป่วน เขาถึงได้ฝันถึงเรื่องราวที่เลวร้ายมาก ในฝันนั้นร่างสูงกำลังมองดู ‘ลู่รั่วซี’ ผู้เป็นชายาที่ร่างกายโชกไปด้วยเลือด นางกำลังเผชิญหน้ากับพวกซากศพจำนวนมากมายมหาศาลที่ป้อมปราการซูหยวน สถานที่ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยอันตรายอย่างแท้จริงโดยรอบเต็มไปด้วยความตาย เสียงร้องคร่ำครวญและความสิ้นหวังของทั้งเหล่าทหารกล้าและพวกซากศพแววตาของลู่รั่วซีนิ่งสงบ วูบหนึ่งเขารับรู้ได้ว่านางกำลังกลัว แต่ความกลัวนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่านางสามารถสลัดทิ้งไปได้ แต่เป็นเพราะร่างบางถูกฉีกกระชากต่อหน้าต่อตาเขาโดยพวกซากศพสตรีที่สือมู่เชื่อมั่นมาตลอดว่าแข็งแกร่งที่สุด กำลังสิ้นลม โดยที่เขาไม่อาจจะทำอะไรได้เลยเฮือก!ผู้เป็นองค์ชายผวาตื่น กายแกร่งชื้นไปด้วยเหงื่อ หัวใจของเขาสั่นระรัว ภาพที่เห็นราวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง มันชัดเจนมากจนเหมือนว่าเขายังได้กลิ่นเลือดที่คละคลุ้ง รวมทั้งเสียงร้องที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานของทหารที่ถูกพวกซากศพกัดก

กึกระหว่างที่สือมู่กำลังมองสำรวจ ตอนนั้นก็มีคนแบกถังน้ำเข้ามาในกระโจม เป็นจิ่งเหมาคนที่ครั้งก่อนได้รับหน้าที่ให้ทำความสะอาดกระโจมที่พัก“ถวายบังคมองค์ชายห้าพ่ะย่ะค่ะ” เด็กหนุ่มตกใจรีบวางถังน้ำลงแล้วทำความเคารพผู้เป็นใหญ่“เข้ามาทำอะไร”“ทำความสะอาดพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง ชายาข้าคงไม่ได้มาพักที่นี่แล้ว”“หลังออกไปสู้กับพวกซากศพ ท่านแม่ทัพมักจะกลับมานอนพักสักงีบ...” จิ่งเหมาพึมพำเชื่อว่าทำความสะอาดไว้อย่างไรก็ไม่เสียเปล่า สือมู่นิ่งไป ถึงตอนนั้นลู่รั่วซีคงเหนื่อยมาก ไม่แปลกที่นางไม่กลับไปที่จวน“เอาเถอะ” กายแกร่งเบี่ยงตัวหลบทหารหนุ่มลังเลเล็กน้อย จะให้เขาทำความสะอาดต่อหน้าองค์ชายเช่นนั้นหรือ“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากระโจมรักษาไปทางไหน” สือมู่เองก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงกระอักกระอ่วน ก็เลยตั้งใจว่าจะไปดูชาวบ้านที่อพยพมารักษาตัวที่นี่ที่ตอนนี้อยู่ในการควบคุมของกงจงซิ่ว ลู่รั่วซีมีภาระหน้าที่เขาก็มีเช่นกัน ผู้เป็นองค์ชายถูกส่งมากำแพงเหนือก็เพื่อจัดการเรื่องโรคระบาด แม้ทุกอย่างจะคลี่คลายแล้ว อาการป่วยของชาวบ้านไม่ใช่โรคระบาด แต่เป็นพิษก็ถือว่