All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 21 - Chapter 30

สือมู่เองก็ราวกับจะเข้าใจความคิดของลู่รั่วซีแน่นอนว่าเขาต้องเข้าใจ เพราะตลอดมาไม่เคยเลยที่หญิงสาวจะไม่ภักดี สิ่งที่พระชายาแสดงออกเขารับรู้ เพียงแต่มีอคติต่อนางมากเกินไป ก็เลยมองข้ามความจริงใจ กว่าที่จะเห็นค่า ลู่รั่วซีก็เริ่มถอยห่างแล้ว“ข้าเองก็ไม่ได้อ่อนแอจนปกป้องตนเองไม่ได้”“พวกซากศพน่ากลัวกว่าที่องค์ชายคิด”“ข้ารู้ ข้าเคยเผชิญหน้ากับพวกมันมาแล้ว หรือว่าเจ้าลืม?” ช่วงที่โรคระบาดพึ่งเริ่มต้น สือมู่เดินทางไปที่ตะวันออก เขาดูแลรักษาคนป่วย และเป็นคนแรก ๆ ที่เห็นว่าซากศพที่ตายตกไปแล้วฟื้นคืนกลับมามีชีวิตและไล่กัดกินคน เพราะฉะนั้นผู้เป็นองค์ชายย่อมรู้ถึงความน่ากลัวของพวกซากศพดีลู่รั่วซีมองหน้าพระสวามี นางไม่ได้ลืม“แต่อย่างไรพระองค์ก็พักที่นี่ไม่ได้ กระโจมของหม่อมฉันเป็นกระโจมเล็ก ๆ ไม่มีที่ให้พระองค์พำนักด้วย”สีหน้าของสือมู่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ สุดท้ายร่างบางก็เดินนำพาองค์ชายห้ามาดูกระโจมที่ได้จิ่งเหมาช่วยทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง ถึงอย่างนั้นขนาดของมันก็เล็กจริง ๆ ที่สำคัญเลยคือมีที่นอนเพียงที่เดียวเท่านั้น แม้จะอภิเษกสมรสแล้วแต่ทั

ท้ายที่สุดลู่รั่วซีก็ตัดสินใจกลับไปพักที่จวนแม่ทัพลู่ ที่ตั้งอยู่ห่างจากค่ายทหารไปไม่มาก เพราะรู้ดีว่าองค์ชายห้าไม่มีทางยอม และตัวนางเองก็อ่อนหัดเกินกว่าจะบังคับเขา หญิงสาวแข็งใจไม่ลง เป็นตายอย่างไรก็ยอมลงให้สวามีเสมอสีหน้าของสือมู่ดูพอใจเมื่อรู้ว่านางจะไม่นอนที่ค่ายทหารและจะกลับไปพร้อมเขา แต่ก็อึดอัดใจเช่นกัน เพราะที่จวนลู่นั้น นางจัดเตรียมห้องหับให้เป็นอย่างดี ไม่คิดนอนร่วมหอ คราแรกคนที่ประสงค์ให้เป็นเช่นนี้ก็เป็นพระองค์ เพราะอยากแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าไม่ต้องการแต่งงาน แต่ตอนนี้ในใจไม่นึกยินดีกระนั้นสือมู่ก็รู้ว่าไม่ควรเอาแต่ใจมากไป ลู่รั่วซียอมเขา แต่นางก็มีขีดจำกัด สมหวังหนึ่งเรื่องแล้วไม่ควรจะโลภมากอยากได้อีกหนึ่งเรื่อง วันรุ่งขึ้น ลู่รั่วซีกับสือมู่ต้องเดินทางไปที่หมู่บ้านอวิ๋นเฟิงที่เกิดโรคระบาดถึงเมื่อวานจะได้รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่โรคระบาดแต่เป็นพิษ ชาวบ้านที่นี่เพียงถูกพิษของดอกนกกระเรียน ลักษณะของมันคล้ายเห็ดดอกแดง พวกเขาที่ไม่รู้ความแตกต่างเลยนำไปย่างกิน ทำให้พิษเข้าสู่ร่างกาย โชคดีที่พิษดอกนกกระเรียนแม้จะร้ายแรงแต่ก็มีวิธีแก้ ที่ส

เหล่าทหารกระจายตัวไปสำรวจรอบ ๆ หมู่บ้านอวิ๋นเฟิงคอยระวังภัย ในขณะที่องค์ชายห้า กงจงซิ่วและเฉินซ่งพร้อมด้วยบรรดาผู้ช่วยได้ช่วยกันตรวจดูอาการของเหล่าชาวบ้าน เมื่อแน่ใจว่าสิ่งที่พวกเขาเป็นอยู่ไม่ใช่โรคร้ายใดแต่เป็นเพราะถูกพิษดอกนกกระเรียนจริง ๆ ก็เริ่มต้นการรักษาให้กับทุกคนถอนพิษนั้นไม่ยาก พวกเขาเตรียมสมุนไพรมาแล้ว เพียงแค่ต้องนำมาต้มแล้วค่อยกรอกปากให้คนที่ถูกพิษทีละคน กระบวนการนี้รวดเร็วเพราะมีลูกมือไม่น้อย ไม่นานก็กรอกยาให้ชาวบ้านทั้งหมดได้สำเร็จ“ต้องรอให้ยาออกฤทธิ์ ตอนนั้นร่างกายจะขับของเสียออกมา” สือมู่พูดอย่างใจเย็น เพราะแบบนี้ทุกคนเลยคลายความกังวลได้“ไม่ต้องรักษาแล้วหรือเพคะ”“ต้องรอให้ร่างกายขับพิษออกมาสักครึ่ง ถึงตอนนั้นค่อยกรอกยาอีกรอบ เพิ่มด้วยโอสถฟื้นฟูร่างกาย ไม่เช่นนั้นจะหมดแรงเอาได้ ที่สำคัญเลยต้องให้พวกเขาจิบน้ำอยู่เรื่อย ๆ”ลู่รั่วซีพยักหน้านางไม่ได้คิดมาก เพราะในความทรงจำครั้งก่อน ไม่มีภาพว่าคนเหล่านี้จะตาย นี่แสดงว่าไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องหายดี“ข้าอยากเห็นดอกนกกระเรียนสด ๆ ได้ยินจากผู้นำหมู่บ้านว่ามันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่น

ในฐานะบุรุษ ควรเป็นเขาที่ปลอบโยนนางแต่ตั้งแต่เล็กจนโต ลู่รั่วซีแข็งแกร่ง ขณะที่สือมู่ขี้โรค เขาอ่อนแอมาตลอดและถูกนางปกป้องมาตลอดเช่นกัน เพราะแบบนี้สือมู่เลยรู้สึกไม่ดีกับลู่รั่วซี เขาอิจฉาที่หญิงสาวแข็งแรงกว่าแต่ก็พอใจที่ได้รับการปกป้องจากนางองค์ชายห้ามีความคิดที่ขัดแย้ง เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ตั้งแต่รู้ว่านางเป็นคู่หมั้นก็ยิ่งอคติ เขาอยากได้พระชายาที่อ่อนหวานนุ่มนวล ยิ่งเกลียดชังเมื่อบิดานางสังหารพี่ชายของเขา แม้จะรู้ดีว่านี่เป็นความผิดขององค์ชายรองที่คิดกบฏ แต่สือมู่ก็โกรธเคืองเขายิ่งต่อต้านเมื่อรู้ว่าเหตุผลที่ต้องแต่งกับนาง ก็เพื่อให้เขาอยู่กับร่องกับรอย ไม่คิดร้ายเช่นพี่ชายนางราวกับเกิดมาเพื่อควบคุมชีวิตเขาเพราะแบบนี้จึงปฏิเสธมาโดยตลอดแต่พอต้องสูญเสียไปจริง ๆ พอลู่รั่วซีตัดสินใจที่จะปล่อยมือ นางขอหย่าทั้งที่พึ่งแต่งงานไม่ถึงเดือน ในใจของสือมู่กลับไม่ยินยอม ทั้งที่พร่ำพูดอยู่เสมอว่าไม่อยากแต่งงานกับนาง ไม่แปลกที่หญิงสาวจะไม่เข้าใจเขา เพราะว่าเขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองทั้งที่ผลักไสมาโดยตลอดพอนางจะไปจริง ๆ กลับไม่ยินด

ปัง!สือมู่กระเด็นไป โชคยังดีก่อนที่กระทิงจะถึงตัวเขา ร่างสูงสามารถเบี่ยงตัวหลบได้ทันทำให้ไม่ถูกชนเข้าจัง ๆ ถึงอย่างนั้นเพราะแรงกระแทกก็ทำให้เสียหลักล้มลงทับกิ่งไม้แหลมคม แขนข้างขวาขององค์ชายห้าถูกบาดจนเลือดไหลอาบ เห็นภาพนั้นลู่รั่วซีถึงกับเลือดขึ้นหน้า นางโกรธจัด ไม่ว่าใครก็แตะต้องสือมู่ไม่ได้ลู่รั่วซีรักสือมู่ถึงเพียงนั้น เดรัจฉานตัวนี้กล้าดีอย่างไรก่อนที่กระทิงยักษ์จะวิ่งเข้ามาโจมตีอีกรอบ เพราะมันไม่มีมือมีเพียงเท้า อาวุธเดียวคือเขาแหลมและการวิ่งชนร่างบางคว้าแส้เส้นหนาจากที่พันรอบคอก็เล็งเป้าไปที่เขา นางเหนี่ยวรั้งก่อนจะโถมกายเข้าหาพยายามรัดแน่นและดึงมันกลับไปพันธนาการกับต้นไม้ใหญ่ เพื่อกันไม่ให้มันโจมตีสือมู่ที่กำลังนอนเจ็บซ้ำ ซึ่งครั้งนี้หญิงสาวจัดการว่องไว สัตว์ร้ายไม่ทันได้ตั้งตัว และอาจเพราะทั้งโกรธทั้งกลัวและอยากปกป้องลู่รั่วซีจึงมีแรงสู้ นางประสบความสำเร็จในการผูกมัดร่างกระทิงไว้ นี่จะช่วยถ่วงเวลาให้ทุกคนหนีไปได้“เสด็จพี่!” ลู่รั่วซีเร่งรุดรีบวิ่งมาดูอาการของสวามีทันที ก่อนจะตวัดสายตามองไปที่ขุนพลจี้ “ข้าสั่งให้รีบพาองค์ชายไป!”