All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 51 - Chapter 60

แม่ทัพหญิงส่ายหน้าไปมา รู้สึกทรมานยิ่งนักและราวกับว่าคนตรงหน้าจะยังไม่พอใจที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้ เขาเคลื่อนกายลงไปอีกจนถึงกลางร่าง“องค์ชาย!” ลู่รั่วซีตกใจรีบกระถดหนี กระนั้นก็ถูกสวามีจับยึดเอาไว้แน่น ใบหน้าคมก้มลงแล้วดูดเลียอีกครั้ง แต่คราวนี้สิ่งที่เขากำลังแตะต้องไม่ใช่ยอดอกสีหวานที่ชูชันแต่เป็นร่องรักที่ฉ่ำเยิ้ม ร่างบางบิดสะโพกดิ้นรน ความรู้สึกแปลกใหม่กำลังก่อตัว นางตัวสั่นระริกพร้อมร้องครวญคราง “อ๊า!”เสียงร้องนั้นดูเหมือนจะสร้างความหฤหรรษ์ให้ผู้เป็นองค์ชายได้ สือมู่กระตุกยิ้มแล้วทำมากกว่าขยับเรียวลิ้น เขาใช้นิ้วบดขยี้ที่เนินสาว“กรี๊ด!” ลู่รั่วซีไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป กายบางกระตุกเกร็ง ปลายเท้าจิกงอกระนั้นองค์ชายห้าก็ไม่ใจดีเลย เขาไม่ให้เวลานางได้หยุดพักหายใจ มือแกร่งค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์จนหมดสิ้น เผยให้เห็นหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอน แม้จะเชี่ยวชาญด้านการรักษา แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักใช้กำลัง เรือนกายแกร่งดูดีมาก สมศักดิ์ศรีสายเลือดสกุลสือที่เล่าลือว่ารูปงามดุจดังเทพเซียนแต่สิ่งที่ลู่รั่วซีควรสนใจ ไม่ใช่เพียงกล้ามท้อง หากแต่เป็นบางส

นางจะตัดใจ ตัดใจอย่างไรบัดนี้ข้าวสารเปลี่ยนเป็นข้าวสุก ที่สำคัญเรือนกายบางยังถูกกอดแน่น สือมู่ไม่ยอมปล่อยพระชายา ยามเหม่าแล้ว ลู่รั่วซีควรออกไปยืดเส้นยืดสายขยับร่างกาย ฝึกฝนเพลงดาบ ตอนนี้กลับนอนนิ่งด้วยกลัวว่าถ้าขยับมากไปจะทำให้คนข้างกายต้องตื่นนอนใบหน้างามล้ำแดงก่ำเมื่อมองไปแล้วพบว่าพระสวามีไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า เขาเปลือยกายไม่ต่างจากนาง ด้วยความร้อนรนมือบางรีบควานหาอาภรณ์ฉับพลันแขนแกร่งก็กอดแน่น แล้วดึงนางเข้าไปแนบชิดอิงแอบ“ตื่นแล้วหรือ” เสียงของผู้เป็นองค์ชายยามพึ่งตื่นค่อนข้างแหบแห้ง ใบหน้าคมคายหันมามองชายา ไม่รู้ทำไม สือมู่ตอนนี้ช่างดูเย้ายวนน่าหลงใหล ภาพฉากเมื่อคืนปรากฏขึ้นมาในความทรงจำของแม่ทัพหญิง ทำให้นางต้องรีบร้อนหลบสายตาแก้มนวลขึ้นริ้วแดงเห่อร้อน รู้สึกอายยิ่งนัก“ปล่อยได้แล้วเพคะ” ยามปกติลู่รั่วซีพูดจาฉะฉานเด็ดขาด นางที่พึมพำเสียงเบาไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้โดยง่ายนี่ทำให้สือมู่ไม่อาจจะละสายตาจากร่างบางในอ้อมแขนได้เลย ทั้งยังกระชับกอดแน่น มือวางลงที่เอวเล็ก“ไม่ปล่อย”“องค์ชาย”“เมื่อวานเจ้ายอมเรีย

“เจ้าได้ยินมาผิดแล้ว” ผู้เป็นองค์ชายส่ายหน้า ไม่รับเอาหมูตงพัวมา“หม่อมฉันแน่ใจว่าได้ยินไม่ผิด หลายวันก่อนเห็นว่าองค์ชายไปกำชับให้โรงครัวทำให้ แต่พวกเขาไม่มีเนื้อหมูเตรียมไว้” ดูเหมือนสตรีผู้นี้จะมีเวลาว่างไม่น้อย เพราะนางลงทุนถึงขั้นไปตลาดเพื่อซื้อเนื้อหมูมาเนื่องจากเฟิงหยวนอยู่แดนใต้ซึ่งทำการประมง เนื้อสัตว์ที่เป็นจานหลักเลยเป็นพวกจานปลา อีกทั้งที่โรงครัวต้องทำอาหารปริมาณมากในคราวเดียว ก็เลยไม่ได้มีเนื้อหมูเก็บเอาไว้ ต้วนหร่านหวังเอาใจองค์ชายห้า ทำหมูตงพัวมาถวาย“คนที่ชอบหมูตงพัวคือชายาข้า ข้าเพียงสั่งให้โรงครัวทำอาหารที่นางชอบเท่านั้น”คำพูดนั้นแสนเรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่ก็แสดงออกชัดเจนถึงความใส่ใจที่มีให้ลู่รั่วซีต้วนหร่านได้ฟังก็หน้าม้าน ตั้งใจทำอาหารโปรดของบุรุษที่พึงใจ ที่ไหนได้คนที่ชื่นชอบกลับกลายเป็นชายาของเขา ยามนี้มือไม้ของหญิงสาวไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน จนท่านหมอกงรับเอาอาหารของต้วนหร่านมาแทน แล้วมอบให้ทหารที่ซึ่งได้รับบาดเจ็บในกระโจมที่พักไป“แม่นางต้วนอย่าให้เกินเลยไปนัก” กงจงซิ่วตักเตือนหญิงสาว อย่างน้อยอีกฝ่ายก็เป็นคนที่

 “ข้าจะรายงานเรื่องของเจ้าให้ฝ่าบาทได้ทรงทราบ ถึงตอนนั้นหากองค์ราชามีรับสั่งให้นำตัวเจ้าไปรับโทษที่กลางเมืองข้าจะเป็นผู้นำพาเจ้าไปเอง หากไม่ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ข้าผู้เป็นแม่ทัพเป็นผู้สำเร็จโทษเจ้าในฐานะของทหาร สิ่งที่เจ้าเคยกระทำเอาไว้ข้าจะสนองคืนทั้งหมด บัดนี้เจ้าจงภาวนาเถิด ขอให้ฝ่าบาททรงปรานี” โทษทัณฑ์ที่ฝานสงจะได้รับไม่ใช่เพียงตัดหัวแล้วเสียบประจาน เพราะแบบนั้นกลิ่นเลือดคงดึงดูดพวกซากศพแต่สิ่งที่ฝานสงจะได้รับหากหยางจื่อห่าวได้เป็นผู้สำเร็จโทษ นั่นคือการเผาทั้งเป็น เผาเช่นที่เขาเคยเผาคร่าชีวิตเหล่าทหารบริสุทธิ์เมื่อกาลก่อนคิดมาถึงตรงนี้ฝานสงก็หวาดกลัวจับใจ ภาพความทรงจำตอนที่เขาเผาคนทั้งเป็นกลับเข้ามาในหัว ใช่ว่าฝานสงจะลืมเลือนเสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทุกข์ทน กระทั่งไฟมอดดับ คนที่ถูกเผาบางคนก็ยังไม่ตายทันทีอดีตทหารไม่ต้องการให้ชีวิตตนต้องจบลงเช่นนั้น เนื้อตัวของเขาเริ่มสั่นเทา หมดหวังในชีวิตยิ่งนักความจริงตลอดช่วงเวลาที่หลบหนี ไม่เคยได้สุขสบาย เขาใช้ชีวิตกลางป่า เอาตัวรอดไปวัน ๆ หาอาหารกระทั่งกินหนอนแมลงประทังชีวิ

เมื่อเกิดรอยร้าวแล้วย่อมยากที่จะประสาน กลางดึกคืนนั้นสือมู่ไม่ได้มานอนที่กระโจมที่พักของผู้เป็นชายาเขาคงกลับไปที่จวนแม่ทัพ ลู่รั่วซีมองดูข้างกายที่ว่างเปล่า ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ราวกับภาพฝัน นางหลับตาลงแล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือแต่เพียงไม่นานก็สะดุ้งตื่นเพราะความฝันที่เลวร้าย“ท่านแม่ทัพ”“เกิดอะไรขึ้น” เสียงเรียกนั้นเป็นขุนพลจี้ไม่ผิด ไม่มีเวลาให้แม่ทัพหญิงได้เศร้าเสียใจ มือบางคว้าอาภรณ์มาสวมใส่พร้อมตระเตรียมอาวุธ อีกฝ่ายมาปลุกกลางดึก แสดงว่าอาจจะเกิดเรื่องนอกกำแพงในเขตการรับผิดชอบของทัพหงอู่ที่กำแพงเหนือแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนว่าผู้ใดดูแลความเรียบร้อยส่วนไหน ป่าเขตตะวันตกเป็นพื้นที่ควบคุมของทัพหงอู่ ที่ซึ่งลู่รั่วซีออกไปตรวจตราเป็นประจำ“ดูเหมือนว่าเราจะเจอกับสัตว์ที่มีพลังอีกแล้ว” เมื่อร่างบางออกมาจากกระโจมจี้เหวินอี้ก็เร่งรายงานเรื่องที่หน่วยลมกรดไปพบเจอมา“เป็นจิ้งจอกฝูงหนึ่ง แม้ว่าจะมีพลังอยู่ในระดับต่ำ อาจจะหนึ่งขั้นเท่านั้น แต่เพราะพวกมันมีเป็นฝูงการต่