All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 41 - Chapter 50

องค์ชายห้าหัวใจกระตุกเขาวางทุกอย่างในมือแล้วรีบวิ่งไปหาพระชายาทันที “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ”ไม่ถามเปล่ายังมองสำรวจกายบางจนทั่ว ทำเอาคนที่ถูกมองหน้าร้อนผ่าว หากไม่ใช่เพราะใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตคงยากจะปกปิดเอาไว้“ไม่เพคะ” พอตั้งรับได้แม่ทัพหญิงก็ส่ายหน้า“แล้วเลือดพวกนี้...”“เลือดของพวกซากศพ แล้วก็เลือดของขุนพลจี้ เขาถูกสุนัขจิ้งจอกกัด” ที่ลู่รั่วซีต้องมาที่กระโจมรักษาเพราะว่านางแบกขุนพลข้างกายกลับมา จี้เหวินอี้เผชิญหน้าซากศพนับสิบเอาตัวรอดได้ ดันตกม้าตายเพราะโดนสุนัขจิ้งจอกไล่กัด โชคดีที่เป็นเพียงสุนัขที่หิวโซเท่านั้นไม่ใช่ตัวประหลาดอันตรายใด ถึงอย่างนั้นก็ต้องรีบพามาให้ท่านหมอดูอาการ“แล้วเหตุใดองค์ชายจึงมาอยู่ที่นี่เพคะ” ตอบคำถามคนตรงหน้าแล้ว นางก็ย้อนถามบ้าง “หม่อมฉันบอกให้พระองค์พักผ่อนจนกว่าจะหายดีไม่ใช่หรือ”น้ำเสียงของแม่ทัพหญิงค่อนข้างดุ นี่ทำให้ใบหน้าคมคายสลดลง กระนั้นเขาก็ยังรักษาท่าทางองอาจเอาไว้ได้“ข้ามาดูชาวบ้าน แต่ตอนนี้ชาวบ้านไม่เป็นอะไรมากแล้วก็เลยมาช่วยท่านหมอกงรักษาทหาร” สีหน้าของสือมู่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“องค์ชายเพคะ”สือมู่ละสายตา เขากำลังล้างมือ ตอนนั้นต้วนหร่านก็ส่งผ้าเช็ดมือมาให้ หากแต่ผู้เป็นองค์ชายไม่ได้รับไว้ หน้าที่นั้นเป็นของเการุ่ยองครักษ์เงา แม้ภายนอกจะลือว่าองค์ชายห้ามีนิสัยเสเพลไม่เอาไหน แต่เขาก็ไว้ตัวและเย่อหยิ่งมาก นิสัยของบุรุษสกุลสือล้วนเป็นเช่นนี้ พวกเขาไม่ค่อยเปิดโอกาสให้คนนอกเข้ามาใกล้ โดยเฉพาะคนที่แค่มองดูก็รู้ว่าต้องการสิ่งใดต้วนหร่านเป็นหนึ่งในผู้ช่วยของท่านหมอกง นางเป็นสตรีที่มีใบหน้างดงามชดช้อย เป็นที่หมายปองของทหารหลายนายในค่ายอุดรหากแต่เพราะเป็นสตรีจากชนเผ่าไม่มีตระกูลเบื้องหลัง ทำให้ยากนักที่จะหาบุรุษดี ๆ มาเป็นคู่ครอง จนกระทั่งได้พบเจอกับองค์ชายห้า ด้วยฐานะขององค์ชาย ต่อให้ได้เป็นเพียงพระสนมก็มีคนก้มหัวให้แล้ว ตั้งแต่วันแรก หญิงสาวเลยพยายามเมียงมองและเข้าใกล้สือมู่ไม่ใช่คนโง่ เขามองออกและรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรถึงอย่างนั้นก็ไม่สนใจไยดี ลำพังเรื่องของอนุตงก็ทำให้เขามีปัญหากับลู่รั่วซีรุนแรงแล้ว หากมีสตรีอื่นมาเพิ่มเกรงว่าจะยิ่งวุ่นวาย อีกทั้งสือมู่ก็ไม่ชอบสตรีท่าทางอ้อนแอ้น ต้วนหร่านเดินทีจะล้มที ด

ยามเมื่อแม่ทัพปราบอุดรกลับมาที่กำแพงเหนือ หยางจื่อห่าวบัญชาการสั่งให้มุ่งหน้าเข้าป่าเพื่อจัดการกับกระทิงยักษ์ทันที แม้ว่ามันจะยังไม่ทำอันตรายมนุษย์ แต่ก็ปล่อยเอาไว้ไม่ได้ เพราะการมีอยู่ของสัตว์ที่มีพลังทำให้ภายในป่าชุลมุนวุ่นวาย พวกซากศพต่างก็วิ่งพล่านอยู่ไม่เป็นสุข สัตว์ธรรมดายังคลุ้มคลั่งเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลมก่อนที่จะเกิดการสูญเสียที่เลวร้าย จำเป็นต้องสังหารให้สิ้นทหารที่ได้รับเลือกให้เข้าไปในป่าครานี้ล้วนเป็นระดับแม่ทัพและรองแม่ทัพที่มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสามขึ้นไปทั้งสิ้น สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจริงจัง ร่างบางของลู่รั่วซี แม่ทัพหญิงเพียงหนึ่งเดียวนั่งอยู่บนหลังของอาชาสีหมอก นางได้รับมอบหมายให้นำทัพขึ้นไปที่หน้าผาสูงชัน ที่ตรงนั้นจะมองเห็นกระทิงยักษ์ในระยะไกลได้นางไม่ต้องลงมือสังหาร แต่ต้องคอยระวังหลังไม่ใช่เพียงการต่อสู้ระยะประชิดที่ถนัด แต่ฝีมือธนูของลู่รั่วซีก็เป็นที่ประจักษ์ ทัพหงอู่โดดเด่นในเรื่องนี้“ก่อนหน้านี้ข้าไปเข้าเฝ้าองค์ชายสี่มา พระองค์ตรัสว่าได้สร้างบาดแผลที่ข้างลำตัวให้กับกระทิงได้ รั่วซีกระทิงตัวนั้นที่เจ้าเ

เป็นที่น่ายินดีเมื่อเหล่าทหารกล้ากลับมาพร้อมกับชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ ที่กล่าวว่าสมบูรณ์แบบเพราะนอกจากจะเอาชนะกระทิงประหลาดมาได้แล้ว การเผชิญหน้าครั้งนี้ยังไม่มีทหารคนใดต้องจบชีวิตลง ทุกคนยังคงอยู่รอดและกลับมาที่ค่ายทหารโดยปลอดภัย เพราะเหตุนี้เองหยางจื่อห่าวจึงอนุญาตให้จัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง พวกซากศพเองก็กำจัดไปได้มาก วันนี้คงไม่เข้ามาใกล้กำแพงเมืองหลังจากพะวักพะวนอยู่นานสองนาน เมื่อเห็นผู้เป็นชายากลับมาด้วยร่างกายที่ไร้รอยขีดข่วนสีหน้าของสือมู่ก็เต็มไปด้วยความพอใจ ร่างบางที่ควบอยู่บนอาชา ลู่รั่วซีตอนนี้ช่างองอาจและงดงาม“บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่” ม้าของแม่ทัพหญิงถูกส่งไปให้คนดูแลม้าจัดการดูแล ในขณะที่ตัวนางนั้นเมื่อมาถึงองค์ชายห้าก็รีบปรี่เข้ามาสำรวจเนื้อตัวท่าทางเป็นห่วงเป็นใยของเขาทำให้หลายคนนึกอิจฉาตาร้อน โดยเฉพาะคนที่คิดไม่ซื่อแล้วพยายามจะเข้าหา แต่ผู้เป็นองค์ชายไม่แม้จะชายตาอย่างต้วนหร่าน นางมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ตนงามกว่า แล้วเหตุใดองค์ชายถึงไม่เหลียวแล“ไม่เพคะ หม่อมฉันปลอดภัยดี” ลู่รั่วซีส่ายหน้า นางไม่ต้องลงไปประจันหน้าก็เลยไม่ได้รับบา

“แล้วเจ้าเล่า?”“หม่อมฉันจะนอนตรงนั้นเพคะ” ว่าพลางชี้ไปอีกมุมหนึ่งของกระโจมที่ปกติลู่รั่วซีมักจะใช้นั่งทำงานสือมู่มองตามปลายนิ้วเล็กแล้วขมวดคิ้วแน่น พอร่างบางหันหน้ากลับมา ชายหนุ่มก็ถามทันที“แล้วทำไมไม่นอนด้วยกัน” แม่ทัพหญิงหยุดชะงักสีหน้าแสดงออกถึงความไม่เข้าใจ นี่หรือเปล่าที่เขาบอกว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา องค์ชายห้าดื่มสุราหมดไปหลายไหตอนนี้สติสัมปชัญญะเลยไม่ถือว่าครบถ้วนสมบูรณ์“ปกติเราก็ไม่เคยนอนด้วยกัน” นางตอบกลับ ก่อนจะหันกายเตรียมจะเอาอ่างน้ำไปเก็บแต่ครั้งนี้สือมู่ไม่ยอมให้หญิงสาวจากไป เขาจับมือบางไว้แน่น“ทำไม”“อันใดเพคะ”“ทำไมเจ้าไม่นอนกับข้า”“เพราะพระองค์เกลียดหม่อมฉัน”คำตอบนี้ทำให้คนถามชะงักไปบ้าง แต่ก็เพียงไม่นานเท่านั้น “ข้าไม่เคยพูดว่าเกลียด ไม่เคยเลยสักครั้ง”“พระองค์ไม่จำเป็นต้องพูด” การกระทำมันฟ้ององค์ชายห้ามองพระชายานิ่ง ก่อนที่เขาจะทำในสิ่งที่ลู่รั่วซีคาดไม่ถึง กายแกร่งขยับเข้าหาจับประคองที่แก้มนวลแล้วโน้มกายจุมพิตอย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกคือความอ่อนโยน ต่อมา