All Chapters of พอกันที ข้าไม่เป็นชายาองค์ชายห้าแล้ว!: Chapter 1 - Chapter 10

แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รัก ก็ยังดั้นด้นจะแต่งงานให้ได้ลู่รั่วซีที่เก่งกาจเป็นถึงแม่ทัพหญิงคุมกำลังคนนับพันกลับพ่ายแพ้ต่อพระสวามีนางตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ บุรุษที่แสนอ่อนโยนผู้นั้น แต่เขากลับรังเกียจนางที่เป็นสตรีแข็งกระด้างป่าเถื่อน วันทั้งวันคอยแต่จะจับดาบกำอาวุธสังหารศัตรู ถึงแม้จะพยายามเป็นสตรีที่เรียบร้อยอ่อนหวาน แม้พยายามจะเรียนรู้ศาสตร์ศิลป์ แต่ดนตรีนางไม่เก่ง มือแข็งวาดรูปไม่สวย ดีหน่อยเรื่องกลหมากและจับพู่กัน แต่กระนั้นก็ยังไม่ดีพอสำหรับเขา กระทั่งลงมือทำอาหารด้วยตนเอง อาหารก็ยังถูกเททิ้งไม่ไยดีเข้าหอคืนแรก เขาทอดทิ้งนางให้อยู่ลำพัง ออกงานด้วยกันครั้งแรก เขาลงโทษนางต่อหน้าธารกำนัล ไม่เท่ากับเผชิญหน้ากับอันตรายด้วยกันครั้งแรกเขาเลือกปกป้องสตรีอื่นลู่รั่วซีควรรู้ได้แล้ว คนที่ไม่รักอย่างไรก็ไม่รักแต่กว่าจะคิดได้ก็สายเกินไปเมื่อนางต้องจบชีวิตลง เสียสละตนอย่างห้าวหาญ อาจเพราะมีความดีความชอบมากกระมังสวรรค์จึงเห็นใจประทานพรให้ย้อนเวลากลับมาใหม่ ก่อนที่จะเกิดศึกใหญ่ที่หนักหนา ก่อนที่นางจะต้องจบชีวิตลง และก่อนที่จะรักเขาจนกลายเป็นเพียงคนโง่งม กระทั่งบุตรสืบสกุลก็ยังไม่มีมันเร

“มะ ไม่ใช่ นางไม่ใช่คนของข้า”“งั้นหรือ? ในอ่างน้ำที่นางพิสูจน์ความจริง มีพืชชนิดหนึ่งเรียกว่าหญ้ารากแฝด ตัวข้าแม้จะเป็นทหารแต่ก็มีความรู้ด้านพืชพรรณไม่น้อย หญ้ารากแฝดนี้วิเศษนัก สรรพคุณการชะล้างของมันโดดเด่น หากนำมาตากแดดและบดเป็นผง ผสมลงไปในน้ำ ไม่ว่าจะนำไปทำความสะอาดสิ่งใดย่อมต้องหมดจดไม่เว้นแม้กระทั่งโลหิต ที่เปลี่ยนจากสีแดงฉานให้กลายเป็นสีน้ำนมก็ยังได้ หญ้ารากแฝดนั้นเติบโตได้ดีบริเวณป่าทางใต้ ใกล้กับชนเผ่าหนึ่งชื่อว่าเผ่าจันทรา พระสนมตงรู้จักหรือไม่”“พระชายากล่าวหาข้า!” จะไม่รู้จักได้อย่างไร ก็พระสนมตงอิงเป็นสตรีเผ่าจันทรา ใบหน้างามบิดเบี้ยวดวงตาเบิกกว้าง“ข้าหรือจะกล่าวหา เย่เหลียงเจ้าโยนสาวใช้ผู้นั้นลงไปในน้ำ”“พ่ะย่ะค่ะ”ราวกับสิ่งที่พูดไปจะทำให้ผู้คนตื่นตะลึงไม่พอ เมื่อมีรับสั่ง องครักษ์ในชุดดำก็จับข้ารับใช้หญิงโยนลงไปในสระบัวทันที จนเกิดเสียงดังตูม“กรี๊ด!”นางร้องโวยวายให้คนช่วย แต่เพียงไม่นานสาวใช้ผู้นั้นก็ตั้งสติแล้วลุกยืน แท้จริงแล้วน้ำในสระบัวสูงแค่เอว“สระบัวน้ำลึกเพียงแค่เอว หากข้าคิดจะสังหารใครจริง ย่อมไม่ใช้วิธีการโง่เขลาเช่นนี้”ลู่รั่วซีแค่นยิ้ม“อีกทั้งนี่เป็นเส

“ถวายบังคมองค์ชายห้า”“นางเป็นอย่างไรบ้าง” นางที่ว่าจะเป็นใคร หากไม่ใช่พระชายาลู่“บาดแผลที่ฝ่ามือลึกนัก คิดว่าคงใช้เวลาราวหนึ่งเดือนจึงจะหายสนิท และคงทิ้งร่องรอยไว้ ระหว่างนี้กระหม่อมจะเดินทางมาทำแผลให้พระชายาทุกวันจนกว่าจะหายดี”“ไม่ต้องมา แผลที่มือนางข้าจะทำให้เอง”องค์ชายห้าไม่เก่งวรยุทธ์ แต่มีความรู้วิชาแพทย์ที่โดดเด่น ท่านหมอชราจึงไม่แปลกใจอันใดหากเขาอยากจะทำแผลให้ผู้เป็นชายาเอง อย่างไรแค่ทำแผลไม่ใช่เรื่องหนักหนาไม่มีอะไรต้องกังวล แต่จากข่าวลือที่ได้ยินมา องค์ชายห้าไม่โปรดปรานพระชายาเท่าไรนัก แต่ถ้าไม่โปรดปรานจะใส่ใจถึงเพียงนี้หรือ คนเรานี่เชื่อข่าวลือไม่ได้จริง ๆเฉินซ่งสั่นศีรษะเล็กน้อยขับไล่ความคิดก่อนจะเดินทางกลับจวน โดยที่มีเย่เหลียงคอยคุ้มกันดูแลความปลอดภัยภายในตำหนักอวี้หรง ลู่รั่วซีได้ยินทุกอย่าง ถามว่าดีใจหรือไม่ที่พระสวามีใส่พระทัย ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงดีใจมากที่เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงเป็นใย แต่นางในตอนนี้ไม่สามารถบอกความรู้สึกของตัวเองได้เลยสือมู่เคยเป็นทุกอย่างสำหรับลู่รั่วซี นางตกหลุมรักเขา เพราะว่าเขาอ่อนโยน ใจดี เคยทำแผลให้นางตอนเด็ก ก็ไม่คิดว่าคนที่เคยทำแผลให้ จะเ

ทั้ง ๆ ที่พยายามอดทนแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงเป็นเขาที่ทำให้นางอ่อนแอ คราวนี้นางไม่ได้มองสือมู่ด้วยสายตาเย็นชาหากแต่เป็นสายตาแห่งความเจ็บปวดและแดงก่ำ ลู่รั่วซีเกือบร้องไห้ออกมา หากไม่ใช่เพราะมาถึงพระราชฐานชั้นในก่อน หญิงสาวคงร้องไห้ออกมาแล้วซึ่งถ้าหากนางร้องไห้ออกมา สือมู่อาจจะวิ่งหนีเตลิดไปไกลเขาไม่ชินกับลู่รั่วซีที่เย็นชาเพียงใด ยิ่งไม่ชินกับนางตอนที่อ่อนแอมากเพียงนั้น ในความทรงจำของผู้เป็นองค์ชาย ลู่รั่วซีเป็นสตรีที่เข้มแข็งมาก นางเป็นคนป่าเถื่อน เป็นแม่ทัพหญิงเพียงหนึ่งเดียว แล้วเขาจะทนมองน้ำตาของนางได้อย่างไร ในห้องทรงอักษรสองร่างนั่งนิ่งคุกเข่าลง องค์ชายห้าสือมู่ค้อมกายและบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวาน รวมทั้งการกระทำที่ผิดพลาดของพระองค์ที่เป็นต้นเหตุของคำวิพากษ์วิจารณ์ของชาวเมืองในยามนี้หลังจากเกิดการระบาดของโรคและซากศพกลับมามีชีวิต นี่เป็นช่วงเวลาที่สงบสุขที่สุดของชาวเฟิงหยวน แม้ซากศพไม่ได้หมดไปแต่สิ่งมีชีวิตประหลาดเหล่านั้นคล้ายกับอยู่ในภาวะสงบนิ่ง พวกมันส่วนมากถูกไล่ต้อนเข้าป่า อาณาจักรเฟิงหยวนกลับมาปลอดภัยและมีชีวิตชีวา ทำให้เริ่มมีการจัดงานเลี้ยงเพื่อเรียกความ

“เพราะเหตุใดเพคะ” แม่ทัพลู่มองอย่างไม่เข้าใจและเอ่ยถาม แววตาที่ใช้มองสือมู่เต็มไปด้วยความขุ่นข้องหมองใจ “พระองค์คิดจะเล่นอะไรอีก”“ข้าไม่ได้เล่น แต่ข้าไม่คิดจะหย่ากับเจ้า”องค์ชายห้าเองก็ไม่พอพระทัย คำพูดที่ว่าเขาต้องการจะเล่นอะไร ราวกับว่าเขาเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต“ไม่อยากหย่า? ตลอดมาพระองค์พูดเสมอว่าต้องการจะถอนหมั้น หลังจากแต่งงานกันพระองค์ก็รับสนมตงเข้าตำหนัก พระองค์ไม่เคยพูดจาดี ไม่เคยรักษาน้ำใจ รังเกียจเดียดฉันท์หม่อมฉันที่เป็นสตรีป่าเถื่อนถึงเพียงนั้น อาหารที่ทำให้ก็ยังโยนทิ้ง แล้วเหตุใดพอหม่อมฉันต้องการตัดขาดกลับไม่ยินยอม”ลู่รั่วซีโกรธแล้ว คำพูดมากมายถูกพรั่งพรูออกมา ยังดีที่นางเข้มแข็งพอและอดทนไม่ร้องไห้ต่อหน้าองค์ชายห้าได้ ไม่เช่นนั้นแล้วคงหมดสิ้นศักดิ์ศรีที่มี“ข้าเคยพูดว่าอยากถอนหมั้น แต่ไม่เคยพูดว่าอยากหย่า ที่ข้ารับพระสนมก็เพราะว่านางกำพร้า ไม่หลงเหลือครอบครัวแล้ว ส่วนอาหารที่เจ้าทำ ข้าจำไม่ได้ว่าเคยโยนทิ้งมาก่อน”“ก็ปลาสามรสจานนั้นอย่างไร ที่ติเตียนว่ารสชาติแย่ กินไม่ลง”“นั่น...ข้าไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของเจ้า”“ถึงรู้ อย่างไรพระองค์ก็คงจะโยนทิ้งอยู่ดี”เพราะเขาชื่นชอบการ