جميع فصول : الفصل -الفصل 90

หลังจากเสียงฝีเท้าหนักเคลื่อนออกไปไกลพอสมควร ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของเครื่องยนต์ที่กำลังขับเคลื่อนออกไปจากลานจอดรถ มือเล็กของเฉินซื่ออิงลอบกำเข้าหากันแน่นจนปลายเล็บจิกเนื้ออ่อนทั้งที่ก่อนหน้านี้วางแผนมาอย่างดีก็เพื่อให้ตนเองได้ล้มลงบนอ้อมกอดของพี่ชายจ้าวเยี่ยนหลิงคนนั้น ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมีฝีมือการหลบหลีกที่เหนือชั้นถึงเพียงนี้ เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ขายาวก้าวออกไปอีกทางหนึ่งจึงมีเพียงทหารอีกคนที่ดูจะยศต่ำกว่ามารับร่างของเธอเอาไว้แทนแต่ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เฉินซื่ออิงไม่อาจทำสิ่งใดวู่วามได้อีก เพื่อความแนบเนียนหญิงสาวจึงแสร้งทำตัวอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงปล่อยให้นายทหารคนนี้ช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มแล้วเดินไปเรียกรถสามล้อแถวนั้นแทน“ไปโรงพยาบาลครับ”สิ้นเสียงทุ้มที่กล่าวออกไป เฉินซื่ออิงรับรู้ได้ถึงร่างกายที่ขยับโยกโคลงเคลงไปตามการเคลื่อนที่ของรถสามล้อ โดยมีมือหนาของเขาคอยโอบประคองร่างกายเธอเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัยแน่นอนว่าหญิงสาวไม่ใช่คนโง่งมที่จะปล่อยให้ถึงโรงพยาบาลรอให้หมอเป็นคนเฉลยว่าเธอไม่ได้เป็นลมจริง ๆ ทว่าเ

กล่องของขวัญผูกด้วยเชือกดูหรูหราที่เขายื่นให้กับน้องสาวและรอยยิ้มกว้างของจ้าวเยี่ยนหลิงยามที่ได้เห็นว่ามีสิ่งใดอยู่ด้านใน ทำให้เธอเชื่ออย่างหมดใจว่าสิ่งของที่อยู่ในกล่องใบเล็กนั้นต้องมีค่ามีราคาพอสมควร ถึงได้ทำให้คุณหนูที่ร่ำรวยอย่างจ้าวเยี่ยนหลิงมีแววตาตื่นเต้นเช่นนั้นได้จากที่เคยหลอกถามคนเป็นน้องสาวมา ดูเหมือนเขาจะเป็นถึงผู้กองอีกไม่นานก็จะเลื่อนขั้น อนาคตในอาชีพทหารของเขาค่อนข้างโดดเด่นและก้าวหน้า ยังไม่ต้องพูดถึงทรัพย์สมบัติที่เขาถือครองเอาไว้ในฐานะผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน เดาได้เลยว่าเขาจะต้องมีมากกว่าน้องสาวราวสิบเท่าเป็นอย่างต่ำฉะนั้นแล้วคนป่าเถื่อนที่เชือดหมูขายไปวัน ๆ อย่างชายแซ่หลี่คนนั้นจะเทียบเคียงพี่ชายของอดีตเพื่อนสนิทคนนี้ได้อย่างไรกันทว่าเดิมทีแผนการเข้าหาคุณชายจ้าวนั้นเธอคิดเอาไว้นานแล้ว เพียงแต่ยังไม่ทันได้เริ่มลงมือ น้องสาวของอีกฝ่ายก็ไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา อยู่ ๆ ก็ตัดขาดความเป็นเพื่อนกับตนไปเสียอย่างนั้นในวันนี้การแสดงความยินดีกับจ้าวเยี่ยนหลิงจึงเป็นเพียงสะพานที่เธอตั้งใจทอดไปหาพี่ชายผู้หล่อเหลาโดดเด่นของหล่อนก็เท่านั้น หลังจากเรีย

พลันคิดในใจว่า...หัวใครก็หัวมัน ในเมื่อเธอไม่ได้ขอร้องให้หล่อนทำ เหตุใดต้องเป็นเธอที่สั่งให้หยุดกันฉะนั้นแล้วหลิวฟางอิ่งจึงได้เดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองไปโดยไม่สนใจจะถามไถ่ถึงบาดแผลของนางกาฝากนั่นด้วยซ้ำ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทั้งเธอและสามีต่างระมัดระวังการทุบตีนางกาฝาก เพราะเกรงว่าจะมีบาดแผลบนผิวกายทำให้เสียราคา แต่ในเมื่อยังต้องรออีกราวสามเดือน บาดแผลแค่นั้นจะนับเป็นอะไรได้ ทำความสะอาดใส่ยาสักห้าหกวันก็คงหายเป็นปลิดทิ้งหลังจากได้ยินเสียงประตูห้องนอนใหญ่ปิดลง เฉินซื่ออิงจึงหยุดการกระทำทั้งหมด ร่างบอบบางไม่ได้อยู่ในท่าคุกเข่าอีกต่อไป เธอทรุดกายลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง ยิ่งได้ทบทวนในสิ่งที่คนพวกนี้ทำกับเธอยิ่งรู้สึกเจ็บใจ ตอนนี้เธออยากจะฉีกเนื้อคนพวกนี้เป็นชิ้น ๆ จนแทบรอเวลาไม่ไหว‘หากฉันได้แต่งออกไป คอยดูเถอะว่าฉันจะตอบแทนพวกแกอย่างไร’ หลังจากร้านฟางซินเปิดจำหน่ายเครื่องประดับอีกครั้งอย่างยิ่งใหญ่ จ้าวเยี่ยนหลิงไปทำงานที่ร้านทุกวันหลังเลิกเรียน และยังคงติวหนังสือกับหวงซูเยี่ยนในทุกวันเช่นเดียวกัน จนกระทั่งความเหน็ดเหนื่อยต

คิ้วคู่เรียวพลันขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น ภาพซ้อนทับจากอดีตกำลังกระตุ้นความหวาดกลัวให้เธออีกครั้ง เฉินซื่ออิงต้องใช้พยายามในการต่อต้านความรู้สึกอึดอัดที่ขัดแย้งกันอยู่ภายในอยู่นานนับนาที พลันนัยน์ตาคู่เรียวเหลือบมองเจ้าของมือที่ไม่ยอมปล่อยออกจากผมของเธอเสียทีครู่หนึ่งจึงตัดสินใจกล่าวต่อรองกับเศษสวะตรงหน้าอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ป้าสะใภ้ใจเย็นลงก่อน อึก! ฉันเพียงแค่ไม่อยากแต่งให้กับหลี่ชุน จึงได้ไปตามคนที่สามารถมอบสินสอดจำนวนที่มากกว่าสกุลหลี่ให้เราก็เท่านั้น”เจ้าของมือที่ชะงักนิ่งไปคล้ายกำลังจะคลายออก แต่เมื่อทบทวนประโยคที่ได้ยินอีกครั้ง มือหยาบกระด้างนั้นกลับกระชากกลุ่มผมของหลานสาวรุนแรงอีกครั้งจนใบหน้าได้รูปนั้นเชิดขึ้นเฉินซื่ออิงพยายามข่มความรู้สึกเจ็บปวดที่แทรกซึมอยู่ทั่วหนังศีรษะเอาไว้ หลายครั้งที่ถูกทุบตีเธอเรียนรู้แล้วว่าเสียงร้องอ้อนวอนของเธอยิ่งดังมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายสาแก่ใจ และวันนี้เธอจะไม่ยอมให้ป้าสะใภ้สมหวังอีกครั้ง“การแต่งงานของแกต้องเป็นฉันที่จัดการไม่รู้หรือ..”หลิวฟางอิ่งกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียง

รอยยิ้มบางพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้ารูปไข่โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะปิดฝากล่องเอาไว้ดังเดิมแล้วนำไปเก็บรวมกับเครื่องประดับชิ้นอื่นตลอดสองวันที่จ้าวเยี่ยนหลิงป่วยต้องขอบคุณพี่ใหญ่ที่คอยดูแลไม่ห่างจนทำให้น้องสาวสามารถตื่นแต่เช้าไปเรียนได้โดยไร้ซึ่งอาการเจ็บป่วยสองพี่น้องนั่งทานมื้อเช้าด้วยกันอย่างเช่นทุกวัน โดยยังเป็นจ้าวฉงซานที่ทำหน้าที่ขับรถไปส่งน้องสาวถึงรั้วโรงเรียนหลังเลิกเรียนจ้าวฉงซานยังคงทำงานของตนเองไม่เสร็จ หน้าที่การรับจ้าวเยี่ยนหลิงจึงตกเป็นของลุงเย่ไปโดยปริยาย และแน่นอนว่าคนเป็นน้องสาวที่เริ่มเสพติดการทำงานนั้นไม่ได้มุ่งตรงกลับบ้านในทันทีสองวันที่ผ่านมาจ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้เข้ามาทำงานที่ร้านฟางซินเลย ฉะนั้นวันนี้เธอจึงไม่พลาดที่จะเดินเข้าร้านมาด้วยใบหน้าสดใสพร้อมกับหวงซูเยี่ยน“สวัสดีค่ะคุณหนูทั้งสอง”เสียงของพนักงานด้านหน้าร้านฟางซินกล่าวทักทาย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทักทายจากพนักงานคนอื่นที่อยู่บริเวณใกล้เคียง จ้าวเยี่ยนหลิงตอบรับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปดูเอกสารที่คุณน้าฝูมักจะเตรียมเอาไว้ให้บนโต๊ะทำงานอย่างเช่นที่ผ่าน