All Chapters of จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Chapter 61 - Chapter 70

ยิ่งได้รับคำยืนยันจากแม่บ้านเก่าแก่ทั้งสองคน ริมฝีปากอิ่มยิ่งเผยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี “เห็นไหมล่ะพี่ใหญ่ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสายเอานะ”จ้าวฉงซานจำต้องยอมรับการตัดสินใจของน้องสาวในที่สุด เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าบ้านหลังนี้ใครเป็นผู้นำกันแน่ ดูจากคำพูดเยินยอเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยของทั้งสามคนแล้วเขาน่าจะเป็นคุณชายที่โดดเดี่ยวที่สุดในบรรดาทายาทของตระกูลใหญ่เลยก็ว่าได้เมื่อเสียงของตนเองไม่ได้รับการสนับสนุนเท่าที่ควร จ้าวฉงซานจำต้องเดินออกจากบ้านด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายโดยมีเด็กหัวรั้นควงแขนในเวลาต่อมางานแต่งงานในระยะสองสามปีนี้ได้รับอิทธิพลจากชาวตะวันตกมาพอสมควร พิธีการแบบดั้งเดิมถูกปรับเปลี่ยนไปหลายอย่างเพื่อให้สะดวกและเข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป อย่างเช่นชุดของเจ้าสาวที่ไม่ใช่กี่เพ้าสีแดงสดจ้าวเยี่ยนหลิงเดินเข้าไปในงานเลี้ยงพร้อมกับพี่ชาย ซึ่งหน้าตาของเจ้าสาวนั้นเธอเองก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอเป็นคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงเช่นเดียวกัน ทั้งหน้าตาก็งดงามเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มรุ่นเดียวกันหลายคน เรื่องราวความรักของบ่าวสาวจ้าวเยี่ยนหลิงก็พอได้รับรู้มาบ้าง

การมาร่วมงานวันนี้เธอตั้งใจมากระจายข่าวเรื่องสินค้าของร้านฟางซินให้กับกลุ่มลูกค้าหลัก นั่นก็หมายความว่าเธอจะต้องสร้างมิตรให้มากกว่าศัตรู ฉะนั้นการผูกมิตรกับคุณหนูเหล่านี้ อาจหมายถึงเรื่องของเธอจะต้องถูกพูดถึงไปต่ออีกหลายโอกาส รวมถึงเรื่องที่เกี่ยวกับร้านฟางซินด้วยนั่นเองเซี่ยซูลี่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกถูกใจในความเป็นกันเองของเด็กสาวคนนี้ เธอแตะลงบนหลังมือจ้าวเยี่ยนหลิงเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้องสาวจากตระกูลจ้าวจะน่ารักถึงเพียงนี้”จากนั้นเสียงจากรอบโต๊ะจึงเต็มไปด้วยคำกล่าวชื่นชมคุณหนูจากตระกูลจ้าว ส่วนหนึ่งก็คงเพราะสนใจในของสวยงามที่เธอใส่มาวันนี้ แต่อีกส่วนหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยคือ บารมีของคนตระกูลจ้าวทั้งสายหลักและสายรอง ที่เดิมทีคนในตระกูลแทบไม่สุงสิงกับคนตระกูลอื่นมากนัก วันนี้เมื่อได้มีโอกาส เหล่าคุณหนูมีหรือจะไม่เข้ามาผูกมิตรกับเธอยิ่งได้รู้ว่าร้านเครื่องประดับฟางซินอันโด่งดังจะเปิดอีกครั้งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พร้อมกับเครื่องประดับแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยมีคุณหนูจ้าวเป็นเจ้าของ มีหรือที่

“เมื่อคืน…ไม่อยากฝืนขับรถเลยนั่งรถไฟถึงได้มาช้าอย่างไรล่ะ”ชายหนุ่มอธิบายต่อไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะขยับเสื้อสูทของตนเองให้เข้าที่เข้าทาง“นั่งก่อนเลย ๆ ฉันต้องไปทำตามพิธีการที่เหลือต่อแล้ว ฉงซานวันนี้นายไปส่งก้อนหินของพวกเราด้วย”เขาอยากจะพูดคุยกับเพื่อนสนิทที่ห่างหายกันไปแรมปีให้นานอีกหน่อย เพียงแต่พิธีการสำคัญก็ยังคงต้องเดินต่อไปตามเวลาอย่างเหมาะสม มู่เฉินไม่ลืมฝากฝังเพื่อนที่ได้รับบาดเจ็บและไม่มีรถกลับให้จ้าวฉงซานดูแลต่อ ก่อนตนเองจะเดินไปรับเจ้าสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องจัดงานแห่งนี้“ได้ นายไปทำหน้าที่ของตนเองต่อเถอะ”จ้าวฉงซานกล่าวรับคำหนักแน่น ก่อนจะหันมาพูดคุยกับเจ้าก้อนหินบาดเจ็บต่อไป ระหว่างนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นเข้ามาร่วมวงสนทนากันกับเราอย่างต่อเนื่องแต่หากจะพูดให้ถูกคงมีเพียงเขามากกว่าที่สนทนากับเพื่อนคนอื่น เพราะหยางถิงเฟิงนั้นออกไปทางถามคำตอบคำ ประหยัดคำพูดเสียเหลือเกิน“นายพักที่ไหน?”จ้าวฉงซานถามขึ้น หลังจากที่พิธีการทุกอย่างภายในงานจบลงเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้บนเวทีมีนักร

คำพูดของหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ทำให้หยางถิงเฟิงรู้สึกขุ่นเคืองแม้แต่น้อย นี่นับเป็นเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้นหากเทียบกับการทะเลาะกันเมื่อหลายปีก่อน ยิ่งเธอออกอาการโมโหเขายิ่งรู้สึกสนุกสนาน ริมฝีปากหยักพลันยิ้มเยาะออกมา เมื่อเห็นว่าจ้าวเยี่ยนหลิงนั้นใกล้หมดความอดทนเต็มทีเช่นนั้นแล้วแผนการแหย่รังแตนขั้นต่อไปจึงได้เริ่มขึ้น…หยางถิงเฟิงขยับกายไปใกล้เธออีกเล็กน้อย ก่อนจะวางมือหนาเอาไว้บนหัวทุยเล็ก ท่าทางอ่อนโยนของชายหนุ่มหากใครมองมาจากที่ไกล ๆ คงคิดว่านี่เป็นการแสดงออกอย่างรักใคร่ระหว่างพี่ชายและน้องสาว เพียงแต่คำกล่าวต่อจากนั้นช่างขัดกับการกระทำของเขาอย่างสิ้นเชิง“ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะคุณหนูจ้าว ปากร้ายอย่างนี้หากใครได้ยินระวังจะหาสามีไม่ได้เอานะ”น้ำเสียงนุ่มทุ้มกล่าวจบไม่ลืมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะลูบผมเธอสองสามครั้งแล้วมองด้วยแววตาอ่อนโยนกว่าเดิมทันทีที่ฟังจนจบประโยคคล้ายกับเลือดลมในกายของเธอนั้นพุ่งพล่านด้วยความเดือดดาลสุดขีด จ้าวเยี่ยนหลิงหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้สิ่งที่เขาพูดนั้นจะได้ยินกันเพียงแค่เราสามคน แต่อดยอมรับไม่ได้ว่าท

“นายใช้แรงงานเยี่ยนหลิงหนักขนาดนี้มานานแค่ไหนกัน?”หยางถิงเฟิงถามขึ้นด้วยความสงสัย ท่าทีเหนื่อยอ่อนไร้พิษสงของเด็กดื้อเมื่อครู่ทำให้เขาไม่อยากจะขัดจังหวะการสนทนาระหว่างพี่น้อง จึงได้เก็บความสงสัยมาถามสหายในยามที่อยู่กันตามลำพังเช่นนี้และคำถามนั้นของสหายก็ทำให้จ้าวฉงซานหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะชี้นิ้วมาที่ตนเอง “ฉันเหรอจะใช้งานเธอได้ เยี่ยนหลิงน่ะตั้งใจจะสอบเกาเข่า ทุกเย็นจะนัดเพื่อนมาติวหนังสือหลังเลิกเรียน ไหนวันหยุดก็ทำงานที่ร้านฟางซินต่อ บางครั้งก็นู่น…ไปเดินสั่งงานพนักงานอยู่ในโรงงาน”สิ่งที่จ้าวฉงซานพูดมานั้นทำให้คนฟังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เขาไม่คิดว่าเด็กดื้ออย่างเยี่ยนหลิงจะขยันขันแข็งได้ถึงเพียงนี้ เธอขยันทำงานหลายอย่างทั้งที่ตนเองยังเรียนไม่จบชั้นมัธยมปลายด้วยซ้ำ แล้วหากฟังไม่ผิดเธอไม่ได้คิดจะหยุดเรียนแล้วมาทำงานเต็มตัว ยังคงอยากจะเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยอีกด้วย“แล้วเธอไม่บ่นสักคำเลยเหรอ?”เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา จ้าวฉงซานถึงกับหันไปกล่าวกับสหายอย่างออกรส ราวกับนี่เป็นส