Semua Bab จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Bab 71 - Bab 80

ความเคยชินยามอยู่ค่ายทหารทำให้หยางถิงเฟิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่แสงแรกของวันยังไม่โผล่ด้วยซ้ำ เดิมทีเวลานี้เขาจะต้องรีบลุกขึ้นไปเพื่อตั้งแถวเตรียมวิ่งกับเหล่าทหารคนอื่น ๆ ในค่ายทุกวัน พอวันที่ไม่ได้นอนในค่ายต่อให้อยากจะหลับต่ออย่างไรก็ไม่อาจข่มตาลงได้อีกต่อไป ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาในความมืดสลัว ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเพื่อเปิดไฟให้แสงสว่างนัยต์ตาคมกวาดมองสำรวจไปรอบห้องนอนอีกครั้งจึงได้แน่ใจว่า ห้องนี้ไม่ต่างจากเมื่อหลายปีก่อน ของตกแต่งทุกชิ้นยังคงวางอยู่ที่เดิมราวกับไม่เคยมีใครเข้ามาใช้งาน เพียงแต่เมื่อใช้มือสัมผัสไปยังพื้นผิวของสิ่งเหล่านี้ จึงได้พบว่ามันถูกดูแลทำความสะอาดเป็นอย่างดีบาดแผลที่ยังสดใหม่ทำให้การใช้ชีวิตของเขาติดขัดอยู่บ้าง หลังออกจากห้องน้ำชายหนุ่มเลือกสวมใส่ชุดเสื้อยืดและกางเกงลำลองที่มีอยู่ในตู้เสื้อผ้า ซึ่งก็เป็นเพียงเสื้อยืดสีดำธรรมดาและกางเกงขายาวสีเดียวกัน ทว่าหลังจากสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเขาไม่ได้ปิดตู้เสื้อผ้าในทันที เพราะสายตาบังเอิญไปสะดุดเข้ากับตำหนิของเสื้อตัวหนึ่งที่อยู่ในตู้เข้า“นี่คุณชายจ้าวไม่มีเพื่อนคนอื่นเลยอย่างนั้นหรือ&hellip

เช้านี้ของจ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้สดใสเท่าใดนัก เธอยังคงเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งร่างกาย ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งเคียงข้างเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียว มือเรียวเล็กหยิบเอากล่องกำมะหยี่สีแดงสดขึ้นมาวางบนโต๊ะเรียน นัยน์ตากลมโตพลันจ้องมองมันนิ่ง ๆ โดยไม่ได้มีทีท่าว่าจะเปิดมันและการกระทำที่ไร้สาเหตุของจ้าวเยี่ยนหลิงก็ดึงความสนใจจากคนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือได้เป็นอย่างดี หวงซูเยี่ยนเริ่มรู้สึกว่าคนด้านข้างจะนั่งขมวดคิ้วจ้องมองกล่องตรงหน้าอีกนานแค่ไหนกันและในที่สุดเมื่ออดทนต่อท่าทางแปลกประหลาดนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจึงได้เอ่ยขึ้น “เธอชักจะทำตัวแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะเยี่ยนหลิง”เสียงของหวงซูเยี่ยนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาแต่อย่างใด ใบหน้ารูปไข่หันไปหาเจ้าของเสียงอย่างเชื่องช้า พลางกลอกกลิ้งดวงตาไปมา ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ก็มีคนให้มาน่ะ แต่ฉันแค่ไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดมันดีหรือไม่?”ว่าจบก็หันไปจดจ้องเจ้ากล่องสีแดงใบเล็กอีกครั้ง ก่อนจะมีภาพใบหน้าของคนให้ซ้อนทับขึ้นมา รอยยิ้มมุมปากยามที่ได้พูดจากวนประสาทยังคงฝังแน่น

จ้าวเยี่ยนหลิงอยู่พูดคุยกับผู้จัดการฝูต่ออีกราวสิบนาทีก็ขอตัวกลับก่อน ด้วยหน้าที่สำคัญอีกอย่างที่ยังต้องรับผิดชอบ ทำให้หญิงสาวเดินกลับขึ้นรถไปอย่างรีบร้อน โดยมีหวงซูเยี่ยนเดินเคียงข้างกันมาพร้อมกับมองเธอด้วยแววตาเป็นประกายชื่นชม“ร้านฟางซินของเธอสวยกว่าเดิมเสียอีกเยี่ยนหลิง ต้องขายดีมากแน่ ๆ”น้ำเสียงสดใสกล่าวขึ้นขณะนั่งอยู่ด้านหลังรถเคียงข้างกันเพื่อกลับไปยังบ้านสกุลจ้าว ตั้งแต่คบหากันมายอมรับว่าเธอยังไม่เคยเห็นเด็กสาวคนไหนที่มุ่งมั่นทำงานอย่างจ้าวเยี่ยนหลิงมาก่อน อีกทั้งงานที่ลงมือทำก็ล้วนทำอย่างตั้งใจจนเห็นผลลัพธ์ที่ดี ไม่ใช่การทำแบบส่ง ๆ แต่อย่างใดดูก็รู้ว่าเจ้าตัวนั้นทุ่มเทและเอาจริงเอาจังกับทุกสิ่งที่ทำเป็นอย่างมาก…ซึ่งจ้าวเยี่ยนหลิงเองก็น้อมรับเสียงชื่นชมนั้นด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ในที่สุดสิ่งที่เธอตั้งใจรดน้ำใส่ปุ๋ยก็เห็นผล แม้จะใช้เวลาเพียงไม่นาน ทว่าต้นไม้ต้นนี้ก็สามารถผลิดอกออกใบได้อย่างสวยงามด้วยสองมือของเธอเอง“ก็แน่ล่ะ ก็ฉันลงแรงลงเงินไปตั้งเยอะ แล้ววันเปิดร้านของฉันน่ะเธอตัดสินใจหรือยังซูเยี่ยน?”ในประโย

สำหรับเครื่องประดับชุดทับทิมที่จ้าวเยี่ยนหลิงเคยใส่ออกงานในวันนั้น แน่นอนว่าพี่สาวทั้งสองท่านล้วนเห็นมันในระยะใกล้แล้ว ทั้งพี่สาวฟางหรูยังสั่งซื้อแล้วหนึ่งชุด ฉะนั้นร่างแบบบางจึงพาทั้งคู่เดินเลยเข้าไปยังด้านใน ซึ่งเป็นตู้กระจกที่ทำเอาไว้สำหรับจัดแสดงสินค้าที่ราคาค่อนข้างสูงและมีจำนวนจำกัด เหมาะสมสำหรับคุณหนูจากตระกูลใหญ่เช่นสกุลฉู่และสกุลเซี่ยฉู่ฟางหรูค่อนข้างพอใจเมื่อได้เห็นเครื่องประดับสวยงามแปลกตามากมายที่ถูกจัดวางอยู่บนชั้นวาง แสงไฟภายในตู้ที่สาดส่องไปยังอัญมณีแต่ละชิ้นนั้นช่วยทำให้ทุกชิ้นดูโดดเด่นและมีราคาน่าซื้อ ยังไม่นับรวมที่พนักงานทุกคนล้วนสวมถุงมือผ้าสีขาวสะอาดตาซึ่งเธอเองไม่เคยเห็นร้านไหนทำมาก่อน เพียงเท่านี้ก็รู้ว่าการปิดปรับปรุงร้านและเปิดใหม่ของร้านฟางซินในครั้งนี้ น้องสาวเยี่ยนหลิงให้ความสำคัญกับทุกรายละเอียดจริง ๆยอมรับว่าเธออยากจะกวาดเครื่องประดับทุกชิ้นกลับบ้านเสียให้หมดในคราวเดียว แต่ติดตรงที่ว่าเธอเป็นสะใภ้ที่พึ่งแต่งเข้าบ้านสามีได้เพียงไม่กี่วัน หากจะใช้จ่ายกับของสวยงามมากเกินไปจะดูเป็นสะใภ้ที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย อาจะทำแม่สามีและเหล่าสะใภ้ในตระกู

เธอไม่ได้มีเงินมากพอที่จะซื้อของขวัญราคาแพง และก็มีเพียงความจริงใจที่อยากจะมาร่วมยินดีเท่านั้น เมื่อครู่นี้เธอเห็นแล้วว่าช่อดอกไม้ที่เฉินซื่ออิงมอบให้กับเยี่ยนหลิงนั้นดูราคาแพงมาก อีกทั้งคนอื่น ๆ ที่มาแสดงความยินดีก่อนหน้านี้ก็ล้วนมีแต่ของมีค่ามีราคามามอบให้กับเจ้าของร้านทั้งนั้นหวงซูเยี่ยนไม่ได้รู้สึกอับอายที่ตนเองมีความสามารถเพียงเท่านี้ แต่เธอกังวลเพียงแค่ว่าสหายเพียงหนึ่งเดียวจะรังเกียจตนเองกับยายหรือไม่ ทั้งที่ตลอดมาจ้าวเยี่ยนหลิงมักเป็นฝ่ายมอบแต่สิ่งดี ๆ ให้แต่เธอกลับมอบให้ได้แค่เชือกถักธรรมดาเพียงหนึ่งเส้นเท่านั้นทว่าจ้าวเยี่ยนหลิงกลับหัวเราะออกมาเล็กน้อยให้กับความกังวลเกินกว่าเหตุของสหาย นัยน์ตาคู่กลมเหลือบมองเชือกถักลวดลายแปลกตาบนข้อมือตนเอง พลันคิดว่าความยากจนของหวงซูเยี่ยนกับยายจะมีใครรู้ดีเท่าเธออีกกันและจะมีสักกี่คนกันที่รู้แต่แรกว่าอีกฝ่ายจนแสนจนแต่ก็ยังเดินเข้าไปขอเป็นเพื่อน หากไม่ใช่คุณหนูจ้าวคนนี้และความเข้าใจแบบผิด ๆ ของหวงซูเยี่ยนก็จะต้องได้รับการแก้ไขโดยเร็วที่สุดฉับพลันหญิงสาวจ้องลึกเข้าไปในแววตาเป็นกังวลคู่นั้นของสหายเพียงหนึ่งเด