جميع فصول : الفصل -الفصل 100

ฝูอันยิ้มรับเงินทั้งหมดเอาไว้ด้วยรอยยิ้มไม่ต่างจากพนักงานทุกคนที่ยืนห้อมล้อมคุณหนูอยู่ในขณะนี้ “ได้ค่ะ เจ้านายของเราใจดีที่หนึ่ง…ใช่ไหมพวกเรา?”สิ้นเสียงของผู้จัดการฝูยังมีพนักงานอีกหลายคนที่กล่าวชื่นชมจ้าวเยี่ยนหลิงออกมาด้วยคำพูดคล้าย ๆ กัน นั่นจึงทำให้บรรยากาศภายในร้านฟางซินเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสุขและความยินดี แม้แต่หวงซูเยี่ยนเองที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็ยังเผลอยิ้มตามได้ไม่ยาก“ฉันตัวจะลอยแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะ”หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยท่าทางเคอะเขิน มือเรียวยกขึ้นเกาลำคอระหงราวกับไม่รู้ว่าจะวางเอาไว้ตรงไหนและจ้าวเยี่ยนหลิงยังคงเป็นเจ้านายอายุน้อยที่น่ารักอย่างเช่นวันแรกที่ก้าวเข้ามาทำงานเต็มตัว ก่อนจะจากมาหญิงสาวไม่ลืมที่จะค้อมกายทำความเคารพคนที่อายุมากกว่าทุกคนและฝากฝังให้ทุกคนช่วยกันดูแลร้านฟางซินซึ่งหวงซูเยี่ยนที่อยู่ในเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นจนจบก็อดที่จะเอ่ยชื่นชมสหายเพียงหนึ่งเดียวไม่ได้เช่นกัน “เธอนี่ใจดีกว่าที่ฉันคิดอีกนะเยี่ยนหลิง”“ฉันใจดีได้มากกว่านี้อีกเธอเชื่อไหม?&rdqu

ยิ่งได้เห็นว่าอีกฝ่ายพยายามจะเข้ามายืนใกล้ ๆ มากขึ้นเพื่อให้คนโดยรอบเข้าใจว่าพวกเรามาด้วยกัน จ้าวเยี่ยนหลิงพลันจับข้อมือของสหายที่มาด้วยกันเอาไว้แน่น ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังต้องการเว้นระยะห่าง แล้วส่งรอยยิ้มทางการค้าให้กับคนที่พยายามเข้าหาตนทั้งคู่หวงซูเยี่ยนคบหากับคุณหนูจ้าวมาเกือบสามเดือน แววตาเช่นนั้นมีหรือจะดูไม่ออก ทั้งรอยยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตาคู่นั้น เห็นแล้วเธออยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำได้เพียงนิ่งสงบเพราะไม่อยากเปิดช่องให้แม่ดอกบัวขาวตรงหน้าได้แสดงงิ้วต่อหน้าคนเกือบร้อยที่ผ่านมาบอกตามตรงว่าความเสแสร้งของเฉินซื่ออิงเป็นสิ่งที่ไม่อาจดูเบาได้เลย และมันช่างขัดแย้งกับหน้าตาใสซื่อของหล่อนอย่างสุดขั้ว“ก็คงเรียกได้ว่าบังเอิญอย่างที่เธอว่ามา แต่ฉันว่า...ไม่บังเอิญจะดีกว่า”คำพูดเชือดเฉือนนั้นดังขึ้นในขณะที่ใบหน้างดงามยังคงมีรอยยิ้มอยู่ตลอด ซึ่งจ้าวเยี่ยนหลิงไม่รู้หรอกว่าพูดแบบนี้แล้วคนฟังจะรู้สึกอย่างไร และไม่ได้ใส่ใจว่าหล่อนจะเสียใจหรือไม่ ที่พูดไปก็เพียงแค่อยากให้คนไร้ยางอายอย่างเฉินซื่ออิงรีบจากไปก็เท่านั้น

เมื่อคิดแล้วว่าจะสั่งสอนเฉินซื่ออิงสักเล็กน้อย มีหรือที่จ้าวเยี่ยนหลิงจะพลาดโอกาสนี้ จ้าวเยี่ยนหลิงแสร้งทำทีเดินเข้าไปหาพี่ชาย ก่อนจะใช้ปลายนิ้วปัดฝุ่นผงที่ไม่มีอยู่จริงบนบ่าของเขาเล็กน้อย “เรียบร้อยแล้ว”แม้จะกล่าวกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่รอยยิ้มตรงมุมปากของเธอนั้นดูร้ายกาจไม่เบา เมื่อปรายตามองไปยังเฉินซื่ออิงก็เห็นว่ามือสองข้างของหล่อนกำเข้าหากันแน่นเชียวล่ะจ้าวฉงซานไม่ได้รับรู้ความคิดของน้องสาวแต่อย่างใด ตั้งแต่เขามาถึงตรงนี้บรรยากาศแปลกประหลาดระหว่างเด็กสาวทั้งสามคนก็ทำให้เขาคิดว่าพวกเราไม่ควรอยู่ตรงนี้นานเกินไป “ยังไม่เข้าไปด้านในกันอีกหรือ?”“คนเยอะก็ต้องรอหน่อยไม่ใช่หรือ? จะแทรกคนอื่นได้อย่างไรคะ ผู้กอง?”จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย เธอเห็นแล้วว่าคนที่ยืนห่างออกไปมีท่าทีร้อนรนแปลก ๆ คล้ายกับกำลังทำตัวไม่ถูก แต่เพียงแค่เสี้ยวอึดใจก็วิ่งตรงมาทางนี้นั่นเป็นเหตุการณ์ที่เฉินซื่ออิงไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นมากที่สุด เมื่อครู่การที่นางคุณหนูจ้าวทำ

นั่นจึงทำให้จ้าวซงซานเพียงแค่นั่งทานอาหารอย่างเงียบเชียบ ขณะที่หูก็ยังรับฟังในสิ่งที่ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่เสมอ และการคุยไปยิ้มไปของน้องสาวแม้จะกำลังเอ่ยถึงเรื่องงานอยู่ก็ทำให้เขาเชื่ออย่างหมดใจแล้วว่าจ้าวเยี่ยนหลิงชื่นชอบการทำการค้าและอยากจะเป็นนักธุรกิจหญิงระดับแนวหน้าของประเทศอย่างที่เคยบอกเอาไว้จริง ๆขณะเดียวกันคนที่ชอบเรียนรู้อย่างหวงซูเยี่ยนก็ไม่ได้มีท่าทีแตกต่างจากเขานัก เธอกินอาหารเลิศรสตรงหน้าพร้อมกับฟังเรื่องราวต่าง ๆ ที่ตนเองไม่เคยรู้มาก่อนอย่างเพลิดเพลิน เพียงแต่ปลาต้มใส่ผักกาดดองซึ่งอยู่ไกลจากมือเธอนั้น หน้าตามันดูต่างจากที่เคยกินที่บ้านเยี่ยนหลิงเล็กน้อย กลิ่นหอมที่โชยมาทำให้เธออยากลองชิมดูสักหน่อย แต่ก็ทำได้เพียงแต่เฝ้ามองมันตาละห้อยเพราะหยิบไม่ถึง ครั้นจะลุกขึ้นเพื่อยกต้มถ้วยใหญ่มาไว้ตรงหน้าก็คงจะเสียมารยาทเกินไปหวงซูเยี่ยนมัวแต่มองมันอย่างเศร้าโศกโดยลืมไปว่าเหลาอาหารแห่งนี้ค่อนข้างหรูหรากว่าที่บ้านสกุลจ้าวนัก เพียงแค่โต๊ะตัวนี้ก็หาใช่โต๊ะธรรมดาทั่วไป เพราะมันสามารถหมุนได้นั่นเองฉับพลันมือหนาของจ้าวฉงซานก็หมุนโต๊ะเพื่อที่จะคีบปลาสามรสอย่างพอดิ

เพียงแต่คนที่รอกลับยังไม่มาเสียที คนที่ไม่ได้รอกลับเดินตรงเข้ามาอย่างไม่ลังเลเสียอย่างนั้น ฉับพลันหวงซูเยี่ยนแสร้งมองไปทางอื่นราวกับไม่ได้รับรู้การมาถึงของเพื่อนร่วมชั้นทั้งสามคนแต่ก็ไร้ผลเมื่อเฉินซื่ออิงและเพื่อนรักอีกสองคนเดินตรงมาทางนี้ ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าในเวลาต่อมา“แปลกจริงซูเยี่ยน ทั้งที่เธอสองคนสนิทกันมาก แต่กลับไม่ได้นั่งรถมาด้วยกันอย่างนั้นหรือ?”เฉินซื่ออิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่เบาเลย แววตาจดจ้องไปยังคนที่ยากจนที่สุดในโรงเรียนอย่างสมเพช แม้น้ำเสียงนั้นฟังดูคล้ายเวทนาสงสารหวงซูเยี่ยนจับใจ แต่หากใครได้ฟังก็คงอดคิดตามคำพูดนั้นของเธอได้ไม่ยากสำหรับหวงซูเยี่ยนแล้วคำพูดยุแยงเพียงเท่านี้ไม่อาจทำลายความรู้สึกดีที่มีต่อสหายเพียงหนึ่งเดียวของตนได้ เธอตวัดมองแม่ดอกบัวขาวดอกนี้อย่างดูแคลน ครู่หนึ่งก็เผยรอยยิ้มเยาะออกมา “แล้วมันเรื่องที่เธอต้องใส่ใจอย่างนั้นหรือซื่ออิง”รอยยิ้มเยาะเช่นนั้นของหวงซูเยี่ยนมันไม่ต่างจากที่เธอได้รับจากลูกพี่ลูกน้องสักนิด เด็กนรกนั่นก็มักจะยิ้มเช่นนี้แล้วส่งสายตาเหยียดหยามมาให้เธอในทุกวัน วันนี้