All Chapters of ดั่งหมาไร้เจ้าของ: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 7 พายุในห้องแคบสิ้นสุดประโยคนั้น ริมฝีปากร้อนจัดของปัณณ์ก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากของรตาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่การจูบเพื่อขออนุญาต แต่เป็นการจูบเพื่อตอกย้ำอำนาจและปล้นชิงลมหายใจของเธอไปในคราวเดียวรตาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ สองมือบางยกขึ้นผลักแผงอกกว้างของเขาตามสัญชาตญาณป้องกันตัว"อื้อ... ปัณณ์... ปล่อยพี่..."เสียงประท้วงของเธอถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อชายหนุ่มออกแรงรวบเอวคอด รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับความแข็งแกร่งของเขามากยิ่งขึ้น ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้ท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนหน้ารับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนและเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของน้ำชาคาโมมายล์ที่เขาเพิ่งดื่มผสมผสานกับกลิ่นมิ้นต์จางๆ สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้สมองของรตาขาวโพลนกำแพงความหยิ่งทะนงที่เธอเพียรสร้างมาตลอดหลายปีพังทลายลงเพียงแค่สัมผัสแรก ร่างกายของเธอตอบสนองต่อการรุกรานของเขาอย่างซื่อตรง สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำคอ

บทที่ 9 ข้อตกลงในมุมมืดแสงแดดช่วงเที่ยงวันสาดส่องลงมาบนพื้นถนนคอนกรีต รตาก้าวออกจากลิฟต์ผู้บริหารของคลินิกด้วยใบหน้าเรียบตึง ชุดสูทกระโปรงสีเบจตัวใหม่ถูกสวมทับอย่างเรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยสีจางที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ความเหนื่อยล้าทางกายยังคงหลงเหลืออยู่ แต่สิ่งที่หนักหน่วงกว่าคือความสับสนในหัวที่ตีวนมาตั้งแต่ช่วงเช้าคำพูดทิ้งท้ายของนายแพทย์ปัณณ์ในห้องพักฟื้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เขากล้าประกาศสงครามกับเธออย่างเปิดเผย และรตาก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนั้นไม่เคยพูดเล่นหญิงสาวเดินตรงไปยังลานจอดรถส่วนตัวด้านหลังคลินิก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะหยิบกุญแจรถออกจากกระเป๋า แต่ฝีเท้ากลับต้องชะงักลงเมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนยืนพิงประตูรถยุโรปสีดำสนิทของเขา ซึ่งจอดขนาบข้างรถของเธออยู่ปัณณ์สวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ปลดกระดุมบนออกรับกับอากาศร้อนอบอ้าว ทว่าใบหน้าคมคายกลับดูเย็นชาและนิ่งสนิท เขากอดอกทอดสายตามองตรงมาที่เธอ แววตาสีรัตติกาลคู่นั้นสะท้อนความมั่นใจที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจรตาผิดจัง

บทที่ 11 เสี่ยงรสจูบดุดันที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และความหวงแหนยังคงดำเนินต่อไป ร่างบางของรตาถูกกักขังไว้ระหว่างบานประตูไม้เนื้อหนากับแผงอกกว้างของนายแพทย์หนุ่ม ปัณณ์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ประท้วงหรือเอื้อนเอ่ยข้อตกลงใดๆ ออกมาอีก เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ กวาดต้อนทุกหยาดหยดความรู้สึกจนสมองของผู้บริหารสาวขาวโพลนมือบางที่เคยทุบตีประท้วงบนลาดไหล่กว้าง บัดนี้เปลี่ยนเป็นขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว ลมหายใจของรตาขาดห้วง ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับหลอมละลายและตอบรับสัมผัสของเขาอย่างน่าละอายปัณณ์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ให้คนใต้ร่างได้กอบโกยอากาศเข้าปอด สายตาคมกริบสีรัตติกาลจ้องมองริมฝีปากที่บวมช้ำจากการกระทำของตนเองด้วยความพึงพอใจ"ปัณณ์... หยุดนะ..." รตาเค้นเสียงหอบพร่าออกมา สองมือออกแรงผลักแผงอกเขาเบาๆ "นี่มันห้องพักแพทย์... เดี๋ยวพยาบาลหน้าห้องก็เดินมาตามคุณหรอก""มาตามก็ดีสิครับ" ปัณณ์ตอบเสียงเรียบ ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงบนซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อน

บทที่ 13 เขตแดนของสิงโตการจราจรบนท้องถนนในช่วงหัวค่ำของวันหยุดสุดสัปดาห์ค่อนข้างหนาแน่น รตาเคาะปลายนิ้วลงบนพวงมาลัยรถยุโรปคันหรูตามจังหวะเพลงคลาสสิกที่เปิดคลอเบาๆ ภายในห้องโดยสาร อาการป่วยจากไมเกรนทุเลาลงจนหายสนิทแล้ว ร่างกายของเธอกลับมาสมบูรณ์เต็มร้อย พร้อมสำหรับตารางงานที่อัดแน่นในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งที่ยังคงตกค้างอยู่ ไม่ใช่อาการปวดศีรษะ ทว่าเป็นความรู้สึกบางอย่างที่รบกวนจิตใจมาตลอดสามวันภาพแผ่นหลังกว้างของนายแพทย์ปัณณ์ที่นอนกอดเธอไว้ตลอดทั้งคืนยังคงฉายชัดในความทรงจำ สัมผัสอ่อนโยน ฝ่ามืออุ่นจัดที่คอยเช็ดตัวให้ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คอยปลอบประโลม ทุกอย่างขัดแย้งกับภาพลักษณ์ดุดันและเอาแต่ใจที่เขาเคยแสดงออกอย่างสิ้นเชิงเพื่อเป็นการตอบแทนและดึงตัวเองกลับมาสู่จุดสมดุล รตาจึงตัดสินใจส่งข้อความไปชวนเขาออกมาทานมื้อค่ำ เธอตั้งใจจะเลือกร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ บรรยากาศเป็นทางการ เพื่อตอกย้ำระยะห่างระหว่างกันให้ชัดเจนอีกครั้งทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้แผนการทั้งหมดพังทลาย'ผมอยากได้ความเป็นส่ว

บทที่ 15 ตัวแปรภายนอกเสียงเครื่องสายบรรเลงคลอเบาๆ ภายในร้านอาหารฝรั่งเศสระดับไฟน์ไดนิ่ง บรรยากาศหรูหราและแสงไฟสลัวสีส้มทองถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความโรแมนติก ทว่าสำหรับรตาแล้ว สถานที่แห่งนี้ในค่ำคืนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกรตานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้บุนวม วันนี้เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีเบจเรียบหรู คลุมทับด้วยเสื้อสูทสีขาวสะอาดตา ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารคือคุณหญิงพรรณราย มารดาของเธอที่แต่งตัวเต็มยศ และถัดไปคือ 'ตฤณ' นักธุรกิจหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าปี ทายาทบริษัทนำเข้าเครื่องมือแพทย์รายใหญ่ระดับประเทศ"โครงการขยายสาขาคลินิกของคุณรตาน่าสนใจมากเลยนะครับ" ตฤณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มของเขาดูภูมิฐานและเป็นมิตร "ถ้าทางคลินิกต้องการเครื่องมือแพทย์รุ่นใหม่ล่าสุด ติดต่อผมได้โดยตรงเลยนะครับ ผมยินดีให้ราคาพิเศษสำหรับ... คนกันเอง"คำว่า 'คนกันเอง' ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจ พร้อมกับสายตาของตฤณที่ทอดมองมาอย่างชื่นชมเปิดเผยรตาฝืนยิ้มบางๆ ตอบรับตามมารยาททางสังคม "ขอบคุณค่ะ คุณตฤณ ตอนนี้ทางเรายังอยู