Alle Kapitel von ดั่งหมาไร้เจ้าของ: Kapitel 71 – Kapitel 80

บทที่ 17 รอยปริร้าวของเกราะป้องกันแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง รตาขยับตัวซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโต กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของผู้ชายยังคงติดตรึงอยู่บนปลอกหมอนและผ้าห่มผืนหนา ทว่าเมื่อวาดแขนออกไปสัมผัสพื้นที่ข้างกาย เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่าและไออุ่นที่เริ่มจางหายไปหญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น อาการปวดเมื่อยแล่นประดังไปทั่วทุกสัดส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน ภาพความทรงจำหน้ากระจกบานใหญ่และสัมผัสดิบเถื่อนที่เต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของฉายชัดขึ้นมาในหัวจนพวงแก้มเนียนร้อนผ่าวรตาหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มของเจ้าของห้องมาสวมทับร่างเปลือยเปล่า จัดการผูกสายคาดเอวให้แน่นหนา ก่อนจะก้าวลงจากเตียงและเดินออกจากห้องนอนภายในเพนต์เฮาส์เงียบสงัด ไม่มีร่องรอยของนายแพทย์หนุ่ม เขาคงออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ตามตารางเวรที่แน่นขนัด รตาระบายลมหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆ ที่ไม่ต้องตื่นมาเผชิญหน้ากับเขาในตอนที่สติสัมปชัญญะของเธอยังไม่เข้าท

บทที่ 19 สงครามเย็นหนึ่งสัปดาห์เต็มที่รตาเลือกจะตัดขาดการติดต่อทุกช่องทางหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เคยวางอยู่ใกล้มือเสมอ บัดนี้ถูกคว่ำหน้าทิ้งไว้บนมุมโต๊ะทำงาน รตาพยายามจดจ่ออยู่กับรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุด แต่ตัวเลขเหล่านั้นกลับไม่สามารถแทรกซึมเข้าสู่สมองที่กำลังเหนื่อยล้าของเธอได้เลยหญิงสาวเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำ ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ อาการปวดหัวรุมเร้าเธอมาหลายวันติด การยกเลิกนัดประชุมร่วมกับตัวแทนโรงพยาบาลเอกชนโดยอ้างเหตุผลเรื่องตารางงานที่แน่นขนัด คือข้ออ้างที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับนายแพทย์ปัณณ์เธอคิดว่าการถอยห่างคือทางออกที่ถูกต้อง การดึงระยะห่างกลับมาจะช่วยให้สติสัมปชัญญะของเธอเข้าที่เข้าทาง แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามรตากลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย ไม่มีสมาธิในการทำงาน และที่แย่ที่สุดคือเธอไม่สามารถข่มตาหลับได้อย่างสนิทในยามค่ำคืน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดและกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของผู้ชายคนนั้นยังคงตามมารบกวนจิตใจทุกครั้งที่เธอหลับตา โลกที่เคยสมบูรณ์แบบและอยู่ในความค

บทที่ 21 ระเบิดอารมณ์แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องพักวิลล่าส่วนตัว อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำขัดแย้งกับไออุ่นร้อนที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังกว้าง รตาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บนเอวคอดหญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของผู้ชายที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อซึ่งกำลังโอบรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น รตานอนซุกอยู่บนแผงอกกว้างของนายแพทย์ปัณณ์ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเขาเป่ารดลงบนกระหม่อมบาง บ่งบอกว่าเจ้าตัวยังคงหลับสนิทความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ เสียงพายุฝน เสียงฟ้าร้อง และความหวาดกลัวที่ทำให้เธอต้องยอมลดเกราะป้องกันลงเพื่อซุกตัวหาความปลอดภัยในอ้อมกอดของเขาทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน ความรู้สึกอับอายและเสียหน้าก็ตีตื้นขึ้นมาในอก รตาเกลียดตัวเองที่แสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อผลักแผงอกกว้างนั้นออกให้พ้นตัว

บทที่ 23 เงาของตัวเลขอายุความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นหลังพายุฝนในคืนนั้นเปลี่ยนแปลงบางสิ่งระหว่างรตาและนายแพทย์ปัณณ์ไปอย่างเงียบเชียบ ทั้งคู่ตกลงคบหากันในสถานะที่ลึกซึ้งกว่าเดิม แม้จะยังไม่ได้เปิดตัวต่อหน้าสื่อหรือคนรอบข้างอย่างเป็นทางการ แต่การไปมาหาสู่ การค้างคืนที่เพนต์เฮาส์ และความใส่ใจที่เพิ่มมากขึ้น ก็เพียงพอที่จะทำให้รตารู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังถูกเติมเต็มช่วงบ่ายวันพฤหัสบดี รตามีเวลาว่างจากการประชุมผู้บริหาร เธอตัดสินใจแวะไปที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนั้นโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า หญิงสาวในชุดสูทกระโปรงสีเบจเรียบหรูถือถุงขนมเค้กจากร้านดังติดมือมาด้วย ตั้งใจจะเอามาฝากคนที่ต้องเข้าเวรตรวจตลอดทั้งวันรตาเดินตรงไปยังโซนห้องพักแพทย์ แอร์เย็นฉ่ำของโรงพยาบาลปะทะเข้ากับผิวเนื้อ แต่กลับไม่สามารถดับความรู้สึกตื่นเต้นเล็กๆ ในใจได้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นวัยรุ่นที่แอบมาหาแฟนหนุ่มในเวลาทำงานทว่าฝีเท้าของรตากลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อเดินมาถึงหัวมุมโถงทางเดินเบื้องหน้าของเธอ ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร นายแพทย์

บทที่ 25 โลกที่ไม่มีเขาเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ คละเคล้าไปกับเสียงพูดคุยของผู้คนในร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ บรรยากาศรอบตัวหรูหราและสมบูรณ์แบบ แสงเทียนบนโต๊ะอาหารสาดส่องกระทบแก้วคริสตัลจนเกิดประกายวิบวับ ทว่าสำหรับผู้บริหารสาวที่นั่งอยู่ตรงนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับจืดชืดและไร้รสชาติรตาสวมชุดเดรสเปิดไหล่สีดำสนิท นั่งหลังตรงรับฟังบทสนทนาของผู้ชายฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มการค้าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี"โครงการอสังหาริมทรัพย์ของที่บ้านผมกำลังจะขยายไปแถบปริมณฑลครับ คุณแม่ท่านเลยเปรยๆ ว่าอยากให้ผมหาคนมาช่วยดูแลโปรเจกต์นี้" ร้อยตำรวจเอกทินกร ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี รูปร่างภูมิฐานและมีใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับลูกผู้ดีมีตระกูล เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พอท่านแนะนำให้รู้จักคุณรตา ผมก็รู้สึกว่าเราน่าจะคุยกันจบคอ ทั้งเรื่องวิสัยทัศน์และการใช้ชีวิต""ขอบคุณค่ะ ผู้กองทินกร" รตาตอบรับสั้นๆ พยายามประคองบทสนทนาไม่ให้ขาดห้วง "แต่รตาคงไม่มีความชำนาญเรื่องอสังหาริมทรัพย์เท่าไหร่ ลำพังแค่บริหารคลินิกตอนนี้ก็แทบจะไม่มีเวลาพ