บททั้งหมดของ หงส์ทวงปีก: บทที่ 11 - บทที่ 18

ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จวบจนมีเสียงปะทุของกระถางไฟดังขึ้นเบาๆ ความคิดของซูหรงหรงจึงกลับมาพุ่งเป้าที่คำพูดเมื่อครู่นี้ของเซียวจิ่นอันอีกครั้ง“องค์ชายทรงแอบอ่านจดหมายที่หม่อมฉันส่งให้น้องชายหรือเพคะ”ซูหรงหรงเอ่ยถามพลางหรี่ตาลงแล้วจ้องมองเซียวจิ่นอันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังท่าทีของนางทำให้เซียวจิ่นอันกระแอมไอแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเก้อกระดาก“ข้าบอกเรื่องนี้กับน้องชายของเจ้าไปแล้ว ว่าต่อไปให้เขาเก็บงำจดหมายของตนเองให้ดี แม้ว่าคนที่เข้าออกห้องของเขาจะมีแค่เพียงไม่กี่คน แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะไว้ใจได้”“แล้วองค์ชายเล่าเพคะ ทรงเป็นคนที่ไว้วางใจได้ไหม”“ข้าไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้สำหรับผู้อื่น... แต่ข้าไม่เคยคิดร้ายต่อเจ้าและน้องชายของเจ้า ข้าขอรับรองว่าเรื่องการทำลายชื่อเสียงของเจ้าจะเป็นครั้งสุดท้ายหลังจากเสด็จพี่ทรงยกเลิกการหมั้นหมายกับเจ้าไปแล้ว ข้าจะหาโอกาสช่วยกอบกู้ชื่อเสียงให้เจ้าอีกครั้ง”ถ้อยคำของเขาเต็มไปด้วยความตรงไปตรงมา แม้ว่ายามนี้เขาจะมีอายุแค่เพียงสิบห้าปีแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น อีกสองปีหน่วยอวิ๋นเจี้ยนของเขาก็จะกลายเป็นที่หวาดกลัวของบรรดาขุนนาง ซูหรง

จ้าวซินหยวนมักจะคิดเสมอว่า โชคดีที่หลานสาวของเขาเป็นคนเข้มแข็ง นางสามารถปกป้องน้องชายของนางและสามารถผ่านช่วงเวลาแห่งความสูญเสียมาได้อย่างแข็งแกร่ง หลานสาวผู้นี้ของเขามีความเก่งกาจไม่แพ้พี่สาวของเขาเลย“เจ้ารีบเข้าจวนไปเถิด หากเจ้าถูกคนรังแกก็รีบส่งคนมาแจ้งข่าวกับข้า ข้าจะรีบมาช่วยเจ้าเอง”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ซูหรงหรงก็รีบย่อกายคารวะพลางเอ่ยวาจาขอบคุณเขาหลังจากนั้นนางก็เข้าจวนหย่งอันโหวไปด้วยทักษะการลอดรูสุนัขของนาง โดยมีสาวใช้ทั้งสองของนางคอยช่วยเหลือ ส่วนบรรดาผู้คุ้มกันของนางต่างแยกย้ายกันไปประจำที่ของตนเองอย่างรวดเร็วเมื่อจ้าวซินหยวนเห็นเช่นนั้นเขาก็พยักหน้าพลางรู้สึกชื่นชมคนเหล่านั้นอยู่ในใจ ปกป้องและคุ้มกันอย่างเต็มความสามารถ ในขณะเดียวกันก็เว้นระยะห่างในการคุ้มกันอย่างเหมาะสม คนเหล่านี้สมแล้วที่บิดาของเขาเป็นคนคัดเลือกด้วยตนเองเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่แสงอรุณสาดส่องผ่านหน้าต่างเรือนหลันฮวา คนจากวังก็มาถึงจวนหย่งอันโหวพร้อมด้วยคำสั่งเรียกตัวซูหรงหรงเข้าเฝ้าข่าวนี้ทำให้บรรยากาศทั้งจวนหย่งอันโหวตึงเครียดขึ้นมาในทันที โดยเฉพาะซูอี้เหวินที่มีสีหน้าไม่น่ามองตั้งแต่ได้รับข่าวหลังจากเป

การที่ต่งเยว่ซินตั้งครรภ์สร้างความยินดีให้แก่ซูอี้เหวินเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่รู้ข่าว เขาก็แทบจะย้ายตนเองไปอยู่ที่เรือนมู่ตานเสียแล้ว ทุกวันหลังเลิกประชุมขุนนางเขาจะรีบตรงไปหาต่งเยว่ซิน คอยถามไถ่อาการด้วยตนเอง สั่งให้ห้องครัวตุ๋นของบำรุงราคาแพงสารพัดชนิด และเชิญหมอฝีมือดีที่สุดมาดูแลครรภ์ของนางซูอี้เหวินแทบไม่ได้กลับไปพักที่เรือนของตนเองเลย ความโปรดปรานทั้งหมดถูกเทไปยังเรือนมู่ตานเพียงแห่งเดียว ซูเถียนเถียนเองก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วยทุกครั้งที่พบหน้าซูหรงหรง นางมักจะเอ่ยถึงความรักความเอาใจใส่ที่บิดามีต่อมารดาของตนด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข“ท่านพ่อสั่งให้ห้องครัวตุ๋นน้ำแกงบำรุงให้ท่านแม่ทุกวัน”“เมื่อวานท่านพ่อยังซื้อปิ่นทองมาให้ท่านแม่อีกด้วย”“หมอบอกว่าครรภ์ของท่านแม่แข็งแรงมาก และมีโอกาสสูงว่าจะคลอดออกมาเป็นน้องชาย”ยิ่งพูด สีหน้าของซูเถียนเถียนก็ยิ่งภาคภูมิใจ นางจงใจสังเกตปฏิกิริยาของซูหรงหรงตลอดเวลา น่าเสียดายที่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีอิจฉาหรือแสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อยซูหรงหรงเพียงยิ้มบางๆ ก่อนกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย“เช่นนั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วย ในที่สุดเจ้าก็กำลังจะมีน้องชายเสียที

ท้องฟ้ายามเย็นล่วงเลยเข้าสู่ยามดึก ทั่วทั้งจวนไหวกั๋วกงเงียบสงัด มีเพียงแสงโคมสีส้มสลัวทอดยาวอยู่ตามระเบียงทางเดิน บรรยากาศภายในจวนเย็นเยียบราวกับกำลังจะเผชิญหน้ากับพายุหิมะ ทุกคนที่พักอยู่ในจวนล้วนได้รับคำสั่งว่าคืนนี้นอกจากผู้ที่มีหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยของจวน ห้ามไม่ให้ผู้ใดออกจากห้องพักของตนเองอย่างเด็ดขาดเมื่อองค์ชายสามเซียวจิ่นอันก้าวผ่านประตูจวนเข้ามา เขาก็เห็นบุรุษสองคนกำลังนั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว คนหนึ่งคือไหวกั๋วกง จ้าวฉีเฟิง แม่ทัพเฒ่าผู้ผ่านสมรภูมินับไม่ถ้วนอีกคนคือซื่อจื่อไหวกั๋วกง จ้าวซินหยวน แม่ทัพใหญ่ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดขุนพลแห่งแคว้นทั้งสองนั่งนิ่งไม่เอ่ยวาจา แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างกลับรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง สายตาที่พวกเขาใช้จ้องมองเซียวจิ่นอันคมกริบเสียยิ่งกว่าคมกระบี่ในมือของพวกเขาเสียอีกเหล่าองครักษ์ที่ติดตามเซียวจิ่นอันกลับมามีสีหน้าระมัดระวัง มีหลายคนเผลอขยับมือไปกุมด้ามกระบี่โดยไม่รู้ตัว เห็นดังนั้นเซียวจิ่นอันจึงรีบส่งสายตาห้ามปราม ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านหน้าแล้วประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เหตุใดท่านไหวกั๋วกงและซื่อจื่อจึงยังไม่น