หงส์ทวงปีก

สายลมอันเหน็บหนาวที่พัดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่ไม่มีสิ่งใดปกปิดทำให้ซูหรงหรงขดร่างกายอันผอมบางของนางมากยิ่งขึ้น สายตาอันพร่าเลือนของนางจ้องมองตรงไปเบื้องหน้า เนื้อตัวอันสั่นเทาของนางทำให้คนที่กำลังยืนจ้องมองนางอยู่อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้“พี่หญิง ท่านคงคิดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้ ที่คนอย่างท่านต้องตกต่ำอยู่ในสภาพย่ำแย่เยี่ยงนี้ใช่หรือไม่”ซูเถียนเถียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดูแคลนทำให้คนที่กำลังขดกายอยู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองซูเถียนเถียนที่ในยามนี้ถูกห่อคลุมด้วยเสื้อคลุมกันลมสีเหลืองทอง ปักดิ้นเงินดิ้นทองด้วยลายหงส์อย่างประณีต ใบหน้างามถูกประทินโฉมอย่างบางเบา บนศีรษะเกล้าผมอย่างงดงาม นอกจากปิ่นระย้าอันวิจิตรแล้วนางยังมีปิ่นหงส์ที่แสดงถึงฐานะองค์ฮองเฮาประดับอยู่บนมวยผมซูเถียนเถียนจ้องมองเงาร่างของตนเองที่สะท้อนออกมาจากดวงตาของซูหรงหรงแล้วก็หัวเราะออกมา“ข้างดงามหรือไม่พี่หญิง ตำแหน่งฮองเฮาของข้าคงจะทำให้ท่านรู้สึกริษยาอยู่ไม่น้อยเลยสินะเจ้าคะ”คำถามของซูเถียนเถียนทำให้ซูหรงหรงพยักหน้า“ก็นับว่างดงามดี แต่ข้ากลับไม่ริษยาเจ้า”ซูหรงหรงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่า ในใจก็คิดว่าเมื่อไ

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ”เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ซูหรงหรงลืมตาขึ้นมา ม่านมุ้งที่ปรากฏเข้าสู่สายตาทำให้ซูหรงหรงถึงกับนิ่วหน้า ใบหน้าของปี้เถาไม่เหมือนเดิม ความอ่อนเยาว์และรอยยิ้มไร้เดียงสาที่ยังไม่ได้ถูกกาลเวลาและประสบการณ์ในการใช้ชีวิตเคี่ยวกรำของปี้เถา ทำให้ซูหรงหรงพลันขยับกายลุกขึ้นแล้วจ้องมองรอบๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเครื่องเรือนอันคุ้นตา ทำให้นางรู้ว่าที่นี่คือห้องพักเดิมของนางในจวนหย่งอันโหว ซูหรงหรงขยับกายลุกขึ้น นางเดินตรงไปยังกระจกส่องเงาที่วางอยู่บนโต๊ะเก็บเครื่องประทินโฉมใบหน้างดงามที่สะท้อนออกมาจากกระจกทำให้ซูหรงหรงยิ้มออกมา ดวงหน้าอ่อนเยาว์ไร้ร่องรอยบาดแผล ริมฝีปากเล็กของนางแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต้มชาด พวงแก้มซับสีเรื่อ ดวงตาสดใส“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้คุณหนูกำชับให้บ่าวปลุกคุณหนูแต่เช้า เพื่อจะได้เตรียมตัวรอต้อนรับอนุและคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูอยู่นอกจวนของนายท่าน แม้ว่ายามนี้ยังเช้าอยู่แต่หากคุณหนูไม่รีบก็จะไม่ทันแล้วนะเจ้าคะ”คำเตือนของปี้เถาทำให้ดวงตาของซูหรงหรงพลันสาดประกายเกลียดชังออกมา นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในผิวเนื้อของอุ้งมือ ความเจ็บป

หลังจากส่งจดหมายไปยังจวนไหวกั๋วกงได้เพียงหนึ่งวัน ซูหรงหรงก็ได้รับจดหมายตอบกลับจากผู้เป็นท่านตาทันทีที่นางอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางก็พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าไหวกั๋วกงเขียนตอบมาด้วยลายมือหนักแน่นตามแบบฉบับของแม่ทัพเก่า ใจความในจดหมายเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยเขาบอกนางว่าไม่ต้องกังวลเรื่องซูหรงเจ๋ออีกต่อไป วันรุ่งขึ้นจะส่งจ้าวซินหยวนผู้เป็นน้าชายของนางมารับเด็กชายไปอยู่ที่จวนไหวกั๋วกงด้วยตนเอง ส่วนเรื่องที่ซูอี้เหวินอาจไม่ยินยอมนั้น ไหวกั๋วกงบอกอย่างชัดเจนว่าเขาจะเป็นคนพูดคุยกับบุตรเขยของเขาเองสำหรับจ้าวปิงนั้น... ในเมื่อนางรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนไม่ดี ก็จงอยู่ให้ห่างจากเขาเสีย ทางจวนไหวกั๋วกงได้ส่งคนจับตามองทุกความเคลื่อนไหวของจ้าวปิงเอาไว้แล้ว หากมีสิ่งใดผิดปกติจะรีบแจ้งให้นางทราบทันทีเมื่ออ่านจบ ซูหรงหรงจึงค่อยถอนหายใจออกมา ความกังวลที่กดทับอยู่ในใจคล้ายถูกยกออกไปก้อนหนึ่ง อย่างน้อย... น้อยคนในจวนไหวกั๋วกงก็จะปลอดภัยชาติก่อนเพราะนางโง่เขลาจนเกินไป จนถูกคนปั่นหัว ถูกหลอกใช้ และถูกใส่ความ แต่ชาตินี้นางจะไม่มีวันยอมให้เกิดโศกนาฏกรรมซ้ำรอยเดิมอีกอย่าง

ซูเถียนเถียนร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำแล้วเอ่ยวาจากับซูอี้เหวินด้วยน้ำเสียงออดอ้อน“ท่านพ่อ... ข้าเพียงอยากขอให้พี่หญิงใหญ่สั่งสอนวิชาความรู้ให้ข้าเพียงเท่านั้น แต่พี่หญิงใหญ่กลับด่าว่าข้าเป็นหมาป่าตาขาว”ต่งเยว่ซินเองก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยาดน้ำตาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“นายท่าน ข้ารู้ว่าพวกเราสองแม่ลูกมีฐานะต่ำต้อย แต่ถึงอย่างไรเถียนเถียนก็ยังเป็นน้องสาวของคุณหนูใหญ่ คุณหนูใหญ่พูดเช่นนี้ออกมา มันรุนแรงเกินไปจริง ๆ”ยิ่งได้ฟังคำพูดของสองแม่ลูก ซูอี้เหวินก็ยิ่งรู้สึกโกรธ เดิมทีเขากำลังหาโอกาสดึงอำนาจการดูแลจวนกลับมาจากซูหรงหรงอยู่แล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้จึงนับว่าเป็นข้ออ้างชั้นดี เมื่อคิดได้เช่นนั้นซูอี้เหวินจึงแค่นหัวเราะแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว“เจ้าด่าน้องสาวของตนเองว่าเป็นหมาป่าตาขาว ในฐานะพี่สาว เจ้าไม่รู้จักรักและเอ็นดูน้อง ในฐานะคุณหนูใหญ่ เจ้ากลับใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่น ข้าคิดว่าเจ้าไม่เหมาะที่จะดูแลเรือนหลังของจวนอีกต่อไป”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ดวงตาของต่งเยว่ซินก็พลันสว่างวาบด้วยความยินดี เพราะนี่คือสิ่งที่นางรอคอยมาตลอดตั้งแต่เข้าจวนหย่งอันโหวมา แม้ว่านาง

วันรุ่งขึ้นซูอี้เหวินก็ส่งคนสนิทที่เคยดูแลซูหรงเจ๋อออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังจวนไหวกั๋วกง หน้าที่ของคนผู้นั้นมีเพียงอย่างเดียวก็คือการยุยงซูหรงเจ๋อ ทำให้ซูหรงเจ๋อหลงเชื่อว่าพี่สาวของเขากำลังถูกรังแกน้องชายเพียงคนเดียวของนางอย่างซูหรงเจ๋อจึงควรจะออกจากจวนไหวกั๋วกง กลับมาคอยปกป้องพี่สาวที่จวนหย่งอันโหว หลังจากซูหรงเจ๋อกลับเข้าจวนมาแล้ว ซูอี้เหวินก็มีหลากหลายวิธีที่จะทำให้ซูหรงเจ๋อกลายเป็นแต้มต่อรองที่เขาจะใช้บีบบังคับซูหรงหรง“คุณชายน้อยขอรับ ยามนี้ต่งอี๋เหนียงกับคุณหนูรองกำลังร่วมมือกันกลั่นแกล้งคุณหนูใหญ่ ท่านโหวก็ลำเอียงเข้าข้างพวกนาง หากคุณชายอยากปกป้องคุณหนูใหญ่ก็ควรรีบกลับจวนเถิดขอรับ”เมื่อเห็นว่าซูหรงเจ๋อยังคงสงบนิ่งบ่าวรับใช้จึงได้เอ่ยต่อ“การเรียนสำคัญก็จริงนะขอรับ แต่คุณหนูใหญ่คงจะต้องการคุณชายน้อยมากกว่า”คำพูดของบ่าวรับใช้ทำให้ซูหรงเจ๋อยิ้มออกมา พวกเขาคงคิดว่าซูหรงเจ๋อจะร้อนใจและคงคิดว่าซูหรงเจ๋อจะรีบกลับมา แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เมื่อวานนี้ซูหรงหรงได้ส่งจดหมายมาจนถึงมือของซูหรงเจ๋อแล้วจดหมายที่ซูหรงหรงเขียนมา ทำให้ซูหรงเจ๋อไม่สนใจถ้อยคำยุยงของบ่าวรับใช้ นอกจากจะเอ่ยปาก