หงส์ทวงปีก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

หลังผ่านพ้นพิธีปักปิ่นของซูหรงหรงไปได้เพียงไม่กี่วัน ข่าวใหญ่ก็สั่นสะเทือนเมืองหลวงอีกครั้งองค์ชายสาม เซียวจิ่นอัน กราบทูลขอพระราชทานอนุญาตจากเซียวจวินฮ่องเต้ ขอเป็นผู้นำขบวนเสบียงไปช่วยเหลือกองทัพชายแดนที่อยู่ติดกับแคว้นเหลียงด้วยพระองค์เองเมื่อราชโองการถูกประกาศออกมา พิธีสมรสที่ควรจะถูกจัดขึ้นในเวลาอันใกล้จึงจำต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนทั่วเมืองหลวงในทันที“ได้ยินหรือไม่ องค์ชายสามยอมไปเสี่ยงชีวิตที่ชายแดนดีกว่าแต่งงานกับคุณหนูใหญ่จวนหย่งอันโหว”“ก็ไม่แปลกหรอก ได้ยินว่าพระองค์ไม่เต็มพระทัยกับการสมรสครั้งนี้มาตั้งแต่แรก”“คุณหนูใหญ่จวนหย่งอันโหวผู้นั้นช่างน่าสงสารจริงๆ ถูกองค์ไท่จื่อถอนหมั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง บัดนี้แม้แต่คู่หมายที่เพิ่งจะได้รับพระราชโองการพระราชทานสมรสก็ยังเลือกออกจากเมืองหลวงในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้”ถ้อยคำซุบซิบดังขึ้นทุกหนทุกแห่ง ตั้งแต่โรงน้ำชา ร้านอาหาร ไปจนถึงงานเลี้ยงของเหล่าขุนนาง ทำให้ซูหรงหรงกลายเป็นตัวตลกในสายตาของผู้คนอีกครั้งหากเป็นสตรีทั่วไปคงเจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว แต่นางกลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ยามนี้สิ่งที่

งานร้อยเรียงบทกวีที่จวนราชครูเจียงจัดขึ้นนับเป็นหนึ่งในงานชุมนุมทางวรรณศิลป์ที่ทรงเกียรติที่สุดในเมืองหลวงผู้ที่ได้รับเทียบเชิญล้วนเป็นผู้มีผลงานโดดเด่นทางด้านการประพันธ์บทกวี ได้รับการยอมรับจากชุมนุมกวี สำนักศึกษา และอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลายทุกปีรายชื่อผู้ได้รับเชิญจะถูกกล่าวขานไปทั่วเมืองหลวง เพราะนั่นหมายความว่าบุคคลผู้นั้นได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ยอดเยี่ยมแห่งวงการวรรณกรรมภายในเรือนหลันฮวา ซูหรงหรงกำลังถือเทียบเชิญสีทองอยู่ในมือ บนแผ่นกระดาษเนื้อดีประทับตราประจำสกุลเจียงอย่างงดงาม นางได้รับเชิญในฐานะศิษย์ผู้มีผลงานโดดเด่นของสำนักศึกษาหลวง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนักเพราะตั้งแต่วัยเยาว์ ซูหรงหรงก็มีชื่อเสียงด้านบทกวีอยู่แล้ว แม้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางจะจงใจเก็บงำความสามารถของตนเองเอาไว้ แต่ชื่อเสียงเดิมก็ยังคงอยู่ทว่าคนที่ทำให้นางประหลาดใจกลับเป็นอีกคนหนึ่ง“พี่หญิง ท่านกำลังมองอะไรอยู่หรือ”เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของซูหรงเจ๋อที่เดินเข้ามา ในมือของเขาถือเทียบเชิญลักษณะเดียวกัน ซูหรงหรงมองน้องชายอย่างตกตะลึง“หรงเจ๋อเจ้าก็ได้รับเชิญด้วยหรือ”คำถามของซูหร

ในขณะที่ซูหรงหรงและซูหรงเจ๋ออยู่ในงานร้อยเรียงบทกวี ซูอี้เหวินเดินทางออกจากจวนอย่างเงียบเชียบในยามค่ำคืน รถม้าธรรมดาคันหนึ่งพาเขาแล่นผ่านตรอกซอกซอยอันมืดมิด ก่อนจะหยุดลงที่เรือนพักส่วนตัวแห่งหนึ่งนอกเมืองเขาก้าวลงจากรถม้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ภายในห้องรับรองที่ประดับตกแต่งอย่างหรูหรา มีสตรีผู้หนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว นั่นก็คือองค์หญิงใหญ่เซียวจิ้งอัน ข้างกายของพระนางยังมีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วยความนอบน้อม เขาคือจ้าวสุย ลูกสมุนคนสนิทของจ้าวปิงคนทั้งสามไม่รู้เลยว่า บนหลังคาของเรือนพัก มีเงาร่างหลายสายกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด พวกเขาคือคนของหน่วยอวิ๋นเจี้ยน ทุกถ้อยคำที่ถูกเอ่ยออกมา ไม่มีสิ่งใดรอดพ้นจากหูของพวกเขาไปได้“เรื่องเสบียงเป็นอย่างไรบ้าง”องค์หญิงใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จ้าวสุยรีบค้อมศีรษะลงแล้วเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม“ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนขอรับ”“ดี”องค์หญิงใหญ่ขานรับพลางพยักหน้า“องค์ชายสามอาสานำกำลังไปคุ้มกันเสบียงด้วยตนเองในครั้งนี้ทางชายแดนน่าจะลงมือได้ยาก”เมื่อซูอี้เหวินกล่าวถึงเซียวจิ่นอัน พระนางเพียงยิ้มบางๆ“ถึงอย่างไรก็เป็นแค่พียงความทะเยอทะยา

พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือเมืองหลวงอย่างเงียบงัน ภายนอกทุกสิ่งยังคงดูสงบ ผู้คนยังคงเดินจับจ่ายตามท้องถนน ร้านน้ำชายังคงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา แต่ภายในวังหลวงกลับมีคลื่นพายุที่พร้อมจะกลืนกินผู้คนกำลังก่อตัวขึ้นภายในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศเคร่งเครียดจนแม้แต่ขันทีและองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกยังไม่กล้าส่งเสียงใดฉินเสวี่ย หัวหน้าหน่วยอวิ๋นเจี้ยน คุกเข่าถวายรายงานอยู่เบื้องพระพักตร์ เซียวจวินฮ่องเต้ทรงเปิดอ่านเอกสารในพระหัตถ์ทีละแผ่น พระพักตร์ยิ่งมืดมนลงเรื่อย ๆ“หย่งอันโหวมีใจเป็นกบฏเช่นนั้นหรือ”“ทั้งลักลอบติดต่อกับคนต่างแคว้น”“ทั้งร่วมมือกับองค์หญิงใหญ่เพื่อดักปล้นเสบียงชายแดน”“วางยาปลิดชีพฮูหยินผู้เป็นภรรยาเอกของตนเอง คิดลอบสังหารไหวกั๋วกงและซื่อจื่อเพื่อหวังแย่งชิงอำนาจทางทหารของตระกูลจ้าว”แต่ละข้อกล่าวหาร้ายแรงพอจะประหารเก้าชั่วโคตรได้ทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น หลักฐานทุกชิ้นยังแน่นหนาจนแทบไม่อาจปฏิเสธได้ เซียวจวินฮ่องเต้ทรงปิดรายงานลงช้า ๆ พระเนตรดำขลับทอดมองเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างซูหรงหรง คุณหนูใหญ่แห่งจวนหย่งอันโหว ผู้เป็นคนรวบรวมหลักฐานทั้งหมดด้วยตนเ

ขณะที่เมืองหลวงกำลังปั่นป่วนด้วยกระแสข่าวการกวาดล้างขุนนางและการสืบสวนคดีใหญ่ ทางชายแดนกลับเกิดศึกตัดสินชะตาครั้งสำคัญขึ้นกองทัพแคว้นเหลียงระดมกำลังทั้งหมดหวังเปิดฉากโจมตีครั้งสุดท้ายเพื่อยึดเมืองหน้าด่านของแคว้นต้าเซิ่งแต่ครั้งนี้พวกเขากลับคำนวณผิดพลาดไปอย่างมหันต์เพราะกองทัพของไหวกั๋วกงที่ต่อสู้ยืดเยื้อมาหลายปี ได้รับเสบียงและกำลังสนับสนุนชุดใหญ่จากองค์ชายสามเซียวจิ่นอัน เสบียงที่ส่งมาทันเวลาเปรียบดั่งสายฝนชโลมผืนดินแห้งแล้ง ส่วนทหารชั้นยอดที่เซียวจิ่นอันนำติดตามมาด้วย ก็ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้แก่แนวรบที่เริ่มอ่อนล้าจากสงครามอันยาวนานเมื่อทุกอย่างพร้อม การโต้กลับจึงเริ่มต้นขึ้นและผู้ที่สร้างผลงานสะเทือนสนามรบมากที่สุดกลับมิใช่ไหวกั๋วกงหรือซื่อจื่อไหวกั๋วกงแต่กลับเป็นองค์ชายสามผู้ถูกกล่าวหาว่าชอบสร้างปัญหาอยู่เสมอคืนก่อนการตัดสินศึกเซียวจิ่นอันนำคนเพียงไม่กี่คนลอบเข้าไปในค่ายใหญ่ของศัตรู อาศัยความมืดเป็นเกราะกำบัง ฝ่าการลาดตระเวนแน่นหนาราวกับเดินอยู่ในสวนหลังตำหนักของตนเองกระทั่งสามารถเข้าไปถึงกระโจมบัญชาการของแม่ทัพใหญ่แคว้นเหลียง องค์ชายสามเซียวจิ่นอันก็ใช้ดาบในมือสร้างความด