หงส์ทวงปีก のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ตำหนักบูรพาภายนอกดูสงบสุข ผู้คนภายในตำหนักอยู่ในกฎระเบียบ การตกแต่งทั้งภายในตัวตำหนักและบริเวณรอบๆ พระตำหนักดูหรูหราและสง่างามสมฐานะที่เป็นที่ประทับขององค์ไท่จื่อแห่งแคว้นต้าเซิ่ง ขันทีและนางข้าหลวงล้วนปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้คนภายนอกที่มองเข้ามาย่อมคิดว่าฝ่ายในขององค์ไท่จื่อคงเต็มไปด้วยความปรองดองทว่าเบื้องหลังประตูตำหนักกลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกราก เจียงเจียวจูในฐานะไท่จื่อเฟยถือดีว่าตนเองเป็นสตรีที่มีอำนาจสูงสุดในตำหนักบูรพา นางจึงวางตัวสูงส่ง เย่อหยิ่ง และคอยใช้อำนาจกดข่มเหล่าเช่อเฟยและเหลียงตี้อยู่เสมอส่วนเช่อเฟยจากสกุลมู่อย่างมู่เหยาก็หาได้ยอมก้มหัวให้ผู้ใด แม้บิดาของนางจะไม่ใช่แม่ทัพใหญ่อย่างไหวกั๋วกง แต่เขาก็เป็นแม่ทัพที่มีกำลังทหารใต้อาณัติของตนเองหลายแสนนาย นับเป็นแม่ทัพที่มีอำนาจไม่น้อยในแคว้นต้าเซิ่ง ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่เห็นเจียงเจียวจูอยู่ในสายตาลานกว้างด้านทิศตะวันตกของตำหนักบูรพาถูกมู่เหยายึดเป็นสถานที่ฝึกกระบี่และธนูทุกวัน เสียงอาวุธปะทะกันดังขึ้นตั้งแต่เช้าจรดเย็น เมื่อเจียงเจียวจูส่งคนไปตักเตือน มู่เหยากลับหัวเราะเยาะ และชอบเอ่ยวาจาท้า

เมื่อซูหรงหรงได้รับรายงานความเคลื่อนไหวในตำหนักบูรพานางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ส่วนองค์ชายสามแค่เพียงนิ่วหน้าแล้วคิดว่าเซียวจวินฮ่องเต้ก็ยังเลือกที่จะปกป้องเซียวเทียนเช่ออยู่ดี“อย่าทำสีหน้าเช่นนั้นเลยเพคะ ถึงอย่างไรองค์ไท่จื่อก็เป็นคนที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง อีกทั้งยังเป็นพระโอรสพระองค์โต ฝ่าบาทย่อมจะปกป้องมากกว่าพระโอรสพระองค์อื่น”“แต่เสด็จพ่อทรงไม่ได้ลงโทษเสด็จพี่เสียด้วยซ้ำ”“ไม่ได้ลงโทษ ก็ไม่ได้หมายความว่าพึงพอพระทัยในความไม่ได้เรื่องขององค์ไท่จื่อ ยังมีคนที่ทั้งหยิ่งยโสและถือดีอย่างเจียงเจียวจู และมู่เหยาอีก หม่อมฉันไม่เชื่อหรอกเพคะว่าพวกนางไม่รู้สึกแค้นใจ”ซูหรงหรงเอ่ยพลางรินชาให้เซียวจิ่นอัน“พวกนางไม่อาจจะมีลูกได้ แต่องค์ไท่จื่อไม่เพียงไม่ยอมออกหน้าทวงความยุติธรรมให้แก่พวกนาง แต่ยังสั่งห้ามไม่ให้พวกนางทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ แถมยังเอ่ยปากว่าจะยกโอรสที่ถือกำเนิดจากสนมให้พวกนางเลี้ยง หากหม่อมฉันเป็นพวกนางคงแค้นองค์ไท่จื่อมากเป็นแน่”คำพูดของซูหรงหรงทำให้เซียวจิ่นอันยื่นมือมาจับมือของนางเอาไว้แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน“เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่เหมือนเสด็จพี่ ข้าจะมีแค่เพ

คำว่า “มารดามาจากหอคณิกา” ทำให้เจียงเจียวจูชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของนางจับจ้องซูหรงหรงอย่างหวาดระแวงมารดาผู้ให้กำเนิดของเจียงเจียวจูแท้จริงแล้วหาใช่เจียงฮูหยินผู้สูงศักดิ์ไม่ แต่เป็นสตรีที่บิดาของนางไถ่ตัวออกมาจากหอคณิกา หลังจากคลอดนางได้ไม่นาน สตรีผู้นั้นก็จากโลกนี้ไป บิดาของนางรักและอาลัยสตรีผู้นั้นอย่างสุดหัวใจ จึงยืนกรานให้บันทึกชื่อของนางไว้ในหอบรรพชนว่านางเป็นบุตรสาวคนโตของฮูหยินเอกความลับนี้มีผู้ล่วงรู้เพียงไม่กี่คน แม้แต่พี่ชายแท้ ๆ ของนางก็ยังเชื่อมาโดยตลอดว่านางเป็นบุตรสาวที่เจียงฮูหยินให้กำเนิดระหว่างพักฟื้นอยู่ที่เรือนนอกเมืองนางไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่นี้ซูหรงหรงตั้งใจเอ่ยออกมาเพื่อให้นางได้ยินหรือไม่ แต่คำพูดที่ซูหรงหรงเอ่ยออกมาหากไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้กระทบกับความรู้สึกของนาง เจียงเจียวจูก็รู้สึกว่าคำพูดของซูหรงหรงไม่มีสิ่งใดไม่ถูกต้องแม้ชาติกำเนิดที่แท้จริงจะมิได้สูงส่ง แต่เจียงเจียวจูไม่เคยคิดว่าตนเองต่ำต้อย นางเติบโตมาในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเจียง สกุลเก่าแก่ที่สร้างราชครูและอัครเสนาบดีมาหลายยุคหลายสมัยเพราะเหตุนี้ นางจึงยิ่งดูถูกวิธีการของมู่หลินเอ๋อร์ ที่คิดอาศัยเรื่

หลังจากมู่หลินเอ๋อร์ได้เข้าไปอยู่ในตำหนักบูรพาอย่างเป็นทางการ บรรยากาศที่เดิมทีก็เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นอยู่แล้วกลับยิ่งวุ่นวายมากกว่าเดิมหลายเท่าหากกล่าวว่าก่อนหน้านี้ตำหนักบูรพาเป็นทะเลสาบที่มีคลื่นเพียงเล็กน้อย แต่ยามนี้เมื่อมีมู่หลินเอ๋อร์เข้ามา ทะเลสาบแห่งนี้ก็กลายเป็นทะเลคลั่งที่พร้อมจะซัดทุกคนให้จมลงสู่ก้นบึ้งได้ทุกเวลามู่หลินเอ๋อร์ผู้นี้มีอายุเพียงสิบหกปี ทั้งงดงาม อ่อนเยาว์ อ่อนหวานและสำคัญที่สุดคือรู้ดีว่าควรใช้จุดเด่นของตนอย่างไรแม้ว่าเซียวเทียนเช่อแม้จะผ่านสตรีมามากมาย และเคยดูแคลนพฤติกรรมอันต่ำช้าของมู่หลินเอ๋อร์ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับมู่หลินเอ๋อร์ที่กำลังอยู่ในวัยแรกแย้มอีกทั้งยังยินดีที่จะปรนเปรอเขาด้วยทักษะที่หญิงงามในสกุลใหญ่ไม่มีผู้ใดกล้าเรียนรู้และกล้านำมาใช้กับเขา นางจึงทำให้เขาอดจะหลงใหลในตัวนางไม่ได้ทุกครั้งที่นางมองเขาด้วยดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความชื่นชม ทุกครั้งที่นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า“หม่อมฉันเชื่อมั่นในองค์ไท่จื่อเพคะ”“หม่อมฉันรู้ว่าองค์ไท่จื่อทรงปรีชาเหนือผู้อื่น”“ไม่มีผู้ใดเทียบองค์ไท่จื่อได้เลยเพคะ”คำพูดเหล่านี้ทำให้ชายผู้เคยถูกกดดั

การตั้งครรภ์ของมู่หลินเอ๋อร์สร้างความยินดีให้เซียวเทียนเช่ออย่างมาก ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตำหนักบูรพาไม่เคยมีข่าวดีแม้แต่น้อย เจียงเจียวจูไม่อาจจะตั้งครรภ์ได้ มู่เหยาเองก็เช่นกัน พระสนมคนอื่นก็ไม่มีข่าวดี ดังนั้นเด็กในครรภ์ของมู่หลินเอ๋อร์จึงกลายเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของตำหนักบูรพาเซียวเทียนเช่อถึงกับสั่งเพิ่มคนรับใช้และองครักษ์ให้แก่มู่หลินเอ๋อร์ คอยดูแลนางประหนึ่งนางคือสมบัติล้ำค่า ยิ่งนางได้รับความโปรดปรานมากเท่าใด ความริษยาที่ได้รับก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้นโดยเฉพาะความริษยาจากพี่สาวต่างมารดาอย่างมู่เหยา แม้ภายนอกจะยังคงสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับเดือดพล่าน ยามที่นางข้าหลวงคนสนิทเอ่ยขึ้นนางจึงนิ่งเงียบรับฟังอย่างตั้งใจ“หากสนมมู่คลอดโอรสได้สำเร็จ วันหน้าอาจได้รับการแต่งตั้งให้เป็นไท่จื่อเฟยก็ได้เพคะ”ถ้อยคำของนางข้าหลวงคนสนิททำให้มู่เหยาก็เผลอบีบถ้วยชาจนแน่น“เจ้าพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหม”นางข้าหลวงรีบคุกเข่า“บ่าวเพียงได้ยินคนอื่นพูดมาเพคะ”มู่เหยาไม่ตอบ แต่คำพูดนั้นกลับฝังอยู่ในใจ‘ใช่แล้ว! หากมู่หลินเอ๋อร์คลอดบุตรชาย แล้วคนอย่างนางจะยังยอมเป็นเพียงสนมตัวเล็กๆ ในตำหนักบูรพาได้อ