หงส์ทวงปีก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

แม้ว่าความผิดของหย่งอันโหวซูอี้เหวินจะเป็นโทษกบฏอันร้ายแรง แต่การลงโทษจวนหย่งอันโหวแตกต่างไปจากที่ผู้คนคาดการณ์เอาไว้อย่างสิ้นเชิงซูอี้เหวินถูกตัดสินโทษและถูกประหารชีวิตตามความผิดที่ก่อขึ้นเพียงผู้เดียว ส่วนผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกลับไม่ได้รับผลกระทบมากนัก ยิ่งไปกว่านั้น ซูหรงเจ๋อผู้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเขายังได้รับพระราชทานอนุญาตให้สืบทอดบรรดาศักดิ์หย่งอันโหวต่อจากบิดา ทำให้ชื่อของจวนหย่งอันโหวถูกนำกลับมาเอ่ยถึงอีกครั้งจนโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวงผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานาบางคนกล่าวว่าเซียวจวินฮ่องเต้ทรงมีพระเมตตาบางคนกล่าวว่าเป็นเพราะความดีความชอบในกาลก่อนของฮูหยินหย่งอันโหวผู้ล่วงลับบางคนกลับคิดว่าเป็นเพราะองค์ชายสามทรงช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังแต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ซูหรงหรงและซูหรงเจ๋อกลับไม่สนใจคำพูดเหล่านั้นแม้แต่น้อยทั้งสองใช้ข้ออ้างว่าต้องไว้ทุกข์ให้บิดา เก็บตัวอยู่ภายในจวน ไม่รับแขก ไม่เข้าร่วมงานเลี้ยง และไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายนอกสถานการณ์เช่นนี้ยิ่งทำให้คนทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจ เพราะจวนอื่นที่ถูกตัดสินโทษในความผิดโทษฐานกบฏเช่นเดียวกันล้วนถูกกวา

ชัยชนะครั้งใหญ่ที่ชายแดนทำให้ชื่อเสียงของจวนไหวกั๋วกงพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของราชสำนักอีกครั้งทว่าในฐานะผู้ที่คลุกคลีอยู่ในสนามการเมืองมานานหลายสิบปี จ้าวฉีเฟิงย่อมเข้าใจดีว่าความรุ่งโรจน์ที่มากเกินไปมักนำพาความหวาดระแวงตามมาเสมออยู่ใกล้ฮ่องเต้ก็ไม่ต่างจากอยู่ใกล้เสือ หลังจากกองทัพเคลื่อนกลับถึงเมืองหลวง สิ่งแรกที่ไหวกั๋วกงทำไม่ใช่การเฉลิมฉลองความดีความชอบของตนเอง แต่กลับเป็นการนำตราพยัคฆ์ซึ่งใช้ควบคุมทัพใหญ่สกุลจ้าวเข้าเฝ้าเซียวจวินฮ่องเต้ในงานเลี้ยงฉลองชัยที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในพระราชวัง ท่ามกลางขุนนางนับร้อยที่มาร่วมแสดงความยินดี จ้าวฉีเฟิงคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ ยกตราพยัคฆ์ขึ้นเหนือศีรษะ“กระหม่อมขอถวายตราพยัคฆ์คืนฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”ทั่วทั้งตำหนักเงียบกริบ สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังตราพยัคฆ์ในมือของเขา เซียวจวินฮ่องเต้ทอดพระเนตรภาพนั้นด้วยแววตาลึกล้ำการรับตราพยัคฆ์ที่ใช้บัญชาทัพคืน ย่อมมิอาจรับคืนได้ หากรับคืนในวันนี้ย่อมเท่ากับประกาศให้ผู้คนรู้ว่าพระองค์ไม่ไว้วางใจจวนไหวกั๋วกง แต่หากไม่รับคืนก็ยิ่งทำให้จวนไหวกั๋วกงมีอำนาจมากเกินไปจ้าวฉีเฟิงคล้ายคาดเดาความคิดของฮ่องเต

ข่าวลือจากแดนใต้และข่าวลือจากแดนเหนือยังคงแพร่สะพัดไปทั่ว ผู้คนต่างพูดถึงเรื่องที่องค์ไท่จื่อไม่สามารถควบคุมโรคระบาดได้จนองค์ชายสามต้องส่งกองกำลังของตนเองไปช่วยเหลือและพากันพูดถึงเรื่องที่องค์ชายรองอาสาไปช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในแดนใต้ แต่เขากลับกักตุนเสบียงเอาไว้จนคนขององค์ชายสามต้องไปช่วยเหลือด้วยการนำเสบียงที่องค์ชายรองกักตุนเอาไว้ออกมาแจกจ่ายผู้ประสบภัย ประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนจากอุทกภัยจึงสามารถรอดพ้นจากความตายไปได้ทว่าข่าวลือที่ดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งเมืองหลวงเหล่านั้นกลับไม่อาจบดบังความยิ่งใหญ่ของพิธีอภิเษกสมรสระหว่างองค์ชายสาม เซียวจิ่นอันและคุณหนูใหญ่แห่งจวนหย่งอันโหว ซูหรงหรงได้เลยทั่วทั้งวังหลวงประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดและโคมมงคลนับพันดวง เสียงดนตรีดังไปทั่วทั้งลานพิธี ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เชื้อพระวงศ์ และแขกผู้มีเกียรติจากทุกสารทิศต่างเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีสำคัญครั้งนี้แม้ว่าพิธีอภิเษกสมรสขององค์ชายสามและคุณหนูใหญ่จวนหย่งอันโหวจะไม่ได้ยิ่งใหญ่เทียบเท่าพิธีอภิเษกสมรสขององค์ไท่จื่อกับไท่จื่อเฟย แต่ด้วยฐานะขององค์ชายสามผู้เป็นขุนศึกที่สร้างคุณงา

วันที่องค์ชายรอง เซียวอวี้เฉิง เดินทางกลับถึงเมืองหลวง บรรยากาศรอบกายกลับไม่เป็นไปอย่างที่เขาคาดหวังเอาไว้เดิมทีเขาคิดว่าการเดินทางไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยครั้งนี้จะทำให้ชื่อเสียงของตนพุ่งสูงขึ้น กลายเป็นองค์ชายผู้เปี่ยมเมตตาที่ประชาชนรักใคร่ แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็นหายนะที่ไม่อาจหวนคืนเช้าวันนั้น กรมอาญาถวายเอกสารหลายฉบับขึ้นบนโต๊ะทรงพระอักษรของเซียวจวินฮ่องเต้ทุกฉบับล้วนเป็นหลักฐานการยักยอกเสบียงขององค์ชายรอง ทั้งบัญชีการเบิกจ่ายปลอม รายชื่อพ่อค้าคนกลาง และคำให้การของผู้ใต้บังคับบัญชาที่ถูกจับกุมเมื่ออ่านมาถึงหน้าสุดท้าย พระพักตร์ของเซียวจวินฮ่องเต้ก็เขียวคล้ำด้วยความพิโรธ“ช่างบังอาจยิ่งนัก”พระสุรเสียงดังสนั่นจนขันทีและขุนนางที่อยู่ใกล้ต่างสะดุ้งในคำให้การนั้น ไม่ได้ระบุแค่เพียงว่าองค์ชายรองยักยอกเสบียงเพื่อกักตุนไว้ขายเก็งกำไรแก่ผู้ประสบภัยที่ยังมีทรัพย์สินเหลืออยู่เพียงเท่านั้น แต่ยังมีแผนการที่ชั่วร้ายยิ่งกว่า นั่นคือการปล่อยข่าวลือใส่ร้ายองค์ชายสามและไหวกั๋วกงองค์ชายรองให้คนไปปล่อยข่าวกล่าวหาว่าสาเหตุที่เสบียงขาดแคลนเป็นเพราะองค์ชายสาม เซียวจิ่นอัน และไหวกั๋วกงนำเสบียงจำนว

ซูหรงหรงนั่งอยู่ริมหน้าต่างของตำหนักองค์ชายสาม สายลมต้นฤดูร้อนพัดกลิ่นดอกไม้จากสวนเข้ามาเบา ๆ นางทอดสายตามองท้องฟ้าสีครามไกลออกไป พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือนมานี้ผู้คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่าเซียวจวินฮ่องเต้ทรงลำเอียงบ้างว่าทรงโปรดปรานองค์ชายสามเซียวจิ่นอันมากเกินไปบ้างว่าทรงกดขี่องค์ไท่จื่อเซียวเทียนเช่อบางคนถึงกับกล่าวว่าทรงคิดปลดองค์ไท่จื่อมาโดยตลอดแต่ซูหรงหรงที่เคยมีชีวิตมาแล้วหนึ่งชาติ ทั้งในชาติก่อนและในชาตินี้นางได้มีโอกาสเข้าออกวังหลวงอยู่เสมอ กลับสามารถมองเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่อาจจะมองเห็นแท้จริงแล้ว... เซียวจวินฮ่องเต้ไม่ใช่บิดาที่ลำเอียง ตรงกันข้ามพระองค์กลับเป็นบิดาที่ทุ่มเทให้กับองค์ไท่จื่อเซียวเทียนเช่อมากที่สุดตำแหน่งองค์ไท่จื่อของเซียวเทียนเช่อไม่เคยเป็นเพียงตำแหน่งที่ถูกแต่งตั้งขึ้นมาเพียงเพราะเขาคือพระโอรสองค์โตอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่เป็นตำแหน่งที่เซียวจวินฮ่องเต้ตั้งพระทัยจะมอบให้เขาอย่างแท้จริงพระองค์วางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้ววางแผนให้เซียวเทียนเช่อเติบโตในตำหนักบูรพาอย่างมั่นคงวางแผนให้เขาเรียนรู้สำนักศึกษาที่มีอาจารย์ที่ปราดเปร