หงส์ทวงปีก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีศพของต่งเยว่ซิน บรรยากาศภายในจวนหย่งอันโหวยังคงเงียบงันราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ ผู้คนต่างดำเนินชีวิตตามปกติ ทว่าใต้ความสงบนั้นกลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบซูหรงหรงเองก็เปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย นางพยายามทำตัวเป็นบุตรสาวที่ดี เชื่อฟังบิดา วางตัวอ่อนโยน และลดความแข็งกร้าวที่เคยแสดงออกในอดีตลง แม้ว่าจะยังคงยึดครองอำนาจการดูแลจวน แต่ทุกอย่างที่ซูอี้เหวินต้องการไม่เคยขาดตกบกพร่อง รวมไปถึงเงินทองที่เขานำไปใช้จ่ายในแต่ละวันด้วยภายนอกดูเหมือนนางกำลังพยายามผสานความสัมพันธ์ที่เคยแตกร้าวระหว่างบิดาและบุตรสาว แต่ในความเป็นจริงแล้ว นางกำลังรอคอยโอกาส…โอกาสที่จะหาหลักฐานเอาผิดซูอี้เหวินทุกครั้งที่เห็นใบหน้าของบิดา ความทรงจำจากชาติก่อนก็จะผุดขึ้นมาในใจของนาง ไหวกั๋วกงจ้าวฉีเฟิง ผู้เป็นท่านตาของนาง ซื่อจื่อไหวกั๋วกงจ้าวซินหยวน ผู้เป็นท่านน้าของนาง รวมถึงบุรุษทุกคนในสกุลจ้าว พวกเขาล้วนต้องเสียชีวิตอยู่ในสนามรบทีละคน ในตอนนั้นนางเคยเชื่อว่าเป็นเพราะโชคชะตา เป็นเพราะสงครามโหดร้ายไร้ความปรานี แต่ก่อนที่นางจะตายนางพึ่งจะรู้ความจริงว่า เบื้องหลังการตายของค

องค์ชายสามค้อมกายแสดงความเคารพองค์หญิงใหญ่อย่างนอบน้อม นางจ้องมองเขาแล้วก็แค่นยิ้มออกมา“ลืมไปเลยว่าตอนที่ยังเป็นเด็กเจ้ากับองค์ไท่จื่อแวะเวียนไปเป็นแขกที่จวนหย่งอันโหวเป็นประจำ สหายตัวน้อยผู้นี้ของเจ้าคงจะมีความสนิทสนมต่อกันไม่น้อย ยามนี้แล้วเจ้าก็ยังอยากจะปกป้องนางอยู่สินะ”ถ้อยคำขององค์หญิงใหญ่ไม่ได้รับคำตอบเพราะยามนี้เซียวจิ่นอันหันมาเอ่ยวาจาทักทายเฉินเจียอินแล้ว“ไม่ได้พบกันเสียนานเลย ท่านน้าเจียอิน” ถ้อยคำทักทายที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยของเขาทำให้เฉินเจียอินยิ้มออกมา“ตั้งแต่องค์ชายจากไปจวนไหวกั๋วกงก็เงียบเหงาลงมาก ยามนี้ทั้งท่านกั๋วกงและท่านซื่อจื่อก็มักจะส่งจดหมายมาสอบถามข่าวคราวถึงองค์ชายสามเป็นระยะ เห็นทีว่าคงจะคิดถึงองค์ชายอยู่ไม่น้อย”คำพูดของเฉินเจียอินทำให้องค์ชายสามเซียวจิ่นอันยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อน คำว่า “คิดถึง” ที่เฉินเจียอินเอ่ยออกมาทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดีเลย เซียวจิ่นอันหันมาจ้องมองซูหรงหรงอีกครั้งแล้วจึงได้หันไปเอ่ยกับองค์หญิงใหญ่ด้วยน้ำเสียงนอบน้อม“เสด็จอาไปต้อนรับแขกคนอื่นเถิด คนจากจวนไหวกั๋วกงหลานจะช่วยออกหน้าต้อนรับให้เอง”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้องค์หญิงใหญ่ก็พยั

หลังจากพูดคุยกับเซียวจิ่นอันแล้วความหนักอึ้งในใจของซูหรงหรงก็พลันผ่อนคลายลง ซูหรงหรงกำชับเซียวจิ่นอันอีกครั้งว่าให้ตรวจสอบอย่างระมัดระวังแล้วหลังจากนั้นนางจึงแยกกับเขาเพื่อกลับเข้างานเลี้ยงสายลมเย็นพัดผ่านสวนดอกไม้ในจวนองค์หญิง แสงตะวันส่องสะท้อนผิวน้ำในสระบัวจนเกิดประกายระยิบระยับ ซูหรงหรงสูดลมหายใจเข้าแล้วเดินผ่านสวนดอกไม้เพื่อมุ่งหน้าตรงเข้าไปในงานเลี้ยงทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว บุรุษผู้หนึ่งกลับก้าวออกมาขวางทางนางเสียก่อน“คุณหนูใหญ่จวนหย่งอันโหว”ซูหรงหรงเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ส่งเสียงเรียกนาง เขาคือเฉินลู่ชิง บุตรชายเพียงคนเดียวขององค์หญิงใหญ่ หากพูดถึงความสามารถแล้วไม่มีสิ่งใดโดดเด่น แต่หากพูดถึงความเกเรและการก่อเรื่องแล้ว ชื่อของเฉินลู่ชิงย่อมติดอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงอย่างแน่นอนทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของเขา ความทรงจำจากชาติที่แล้วกลับผุดขึ้นมาในหัวของซูหรงหรงอย่างไม่ทันตั้งตัวตอนนั้นนางถูกใส่ร้ายว่าลักลอบมีความสัมพันธ์กับบ่าวรับใช้ระหว่างกลับไปเยี่ยมหย่งอันโหว ยามที่เซียวเทียนเช่อโกรธเกรี้ยวจนแทบเสียสติ เขาเชื่อคำกล่าวหาทั้งหมดและเกือบจะปล่อยให้นางถูกคนในจวนหย่งอันโหวปลิดชีพ

หลังจากซูหรงหรงได้รับราชโองการพระราชทานสมรสกับองค์ชายสาม ข่าวมงคลที่ควรนำมาซึ่งความยินดีกลับกลายเป็นต้นเหตุแห่งความกระวนกระวายใจของซูอี้เหวินนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจได้เลยแม้แต่วันเดียว บุตรสาวที่เคยอยู่ในกำมือกำลังจะกลายเป็นพระชายาขององค์ชายสาม สินเดิมของจ้าวซินหรูเขายังไม่ทันได้โยกย้าย หากมีองค์ชายสามเข้ามาเกี่ยวข้องเขาคงไม่อาจจะโยกย้ายสินเดิมของจ้าวซินหรูมาเป็นของเขาได้ดังใจคิดยิ่งคิดซูอี้เหวินก็ยิ่งกลัดกลุ้ม สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเริ่มลงมือชิงอำนาจการดูแลจวนกลับคืนมา ภายในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก ซูอี้เหวินเรียกซูหรงหรงเข้าพบ ตั้งใจจะใช้ความเป็นบิดากดดันให้ซูหรงหรงปล่อยวางอำนาจการดูแลจวน“อีกไม่กี่เดือนเจ้าก็จะปักปิ่นแล้ว ปีหน้าก็ต้องแต่งออกจากจวนไปเป็นพระชายาขององค์ชายสาม การดูแลเรือนหลังของจวนหย่งอันโหวไม่ควรอยู่ในมือเจ้าอีกต่อไป”ซูหรงหรงนั่งจิบชาอย่างสงบ“แล้วท่านพ่อคิดจะมอบให้ผู้ใดดูแลหรือเจ้าคะ”ซูอี้เหวินเอ่ยออกมาตามที่คิดเอาไว้“เถียนเถียนก็เติบใหญ่แล้ว นางสามารถช่วยแบ่งเบาภาระได้”แต่ก่อนที่เขาจะพูดต่อ ซูหรงหรงกลับวางถ้วยชาลงเบา ๆ“น้องสาวก็ต้องแต่

ท่ามกลางความอึมครึมในจวนหย่งอันโหว ซูหรงหรงเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือนหลันฮวา แม้ว่าฉินอ้ายฉิงจะพยายามสร้างความลำบากใจให้นาง แต่ก็ไม่สามารถเข้ามาข้องเกี่ยวในเรือนหลันฮวาได้ ซูอี้เหวินยังไม่กล้าลงมือนางที่เพิ่งจะเข้าจวนมาก็ทำได้แค่เพียงหาเรื่องซูหรงหรงเล็กๆ น้อยเพื่อเอาอกเอาใจซูอี้เหวินและซูเถียนเถียนเพียงเท่านั้นเพียงพริบตาเดียวก็ถึงวันพิธีปักปิ่นของซูหรงหรง แม้จะเป็นพิธีสำคัญในชีวิตสตรี แต่ด้วยสถานการณ์ภายในจวนหย่งอันโหวที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง งานจึงถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่ได้เชิญแขกเหรื่อมากมายดังเช่นชาติที่แล้วทว่าแม้จะเรียบง่าย กลับไม่ได้หมายความว่าจะขาดความมีเกียรติ ผู้อาวุโสฝ่ายสตรีของสกุลซูและสกุลจ้าวล้วนพร้อมใจกันเดินทางมาด้วยตนเองเพื่อทำพิธีหวีผมและปักปิ่นให้แก่หลานสาวอย่างซูหรงหรงภายในโถงพิธีที่เต็มไปด้วยกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ลอยกรุ่นไปทั่วทั้งโถงพิธี ซูหรงหรงสวมชุดกระโปรงสีแดงอ่อนปักลายบุปผาทองคำ เส้นผมดำขลับยาวสลวยถูกหวีอย่างประณีต สตรีชราจากสกุลซูยืนอยู่ด้านหลังนาง ก่อนจะยกหวีงาช้างขึ้นและกล่าวคำอวยพรตามธรรมเนียม“หวีครั้งแรก ขอให้สุขสบายไร้ทุกข์ภัย”“หวีครั้งที่สอง ข