جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“กรี๊ด! จะ...เจ็บ! ฮือ...” อลินชาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน เหมือนกับร่างกายน้อย ๆ ของเธอมันได้ฉีกออกเป็นชิ้น ๆ หญิงสาวทั้งเจ็บทั้งอึดอัดจนพูดอะไรไม่ออกเลยในเวลานี้“อย่าร้องเลยนะสาวน้อยของฉัน” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ปลอบอลินชาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับจูบซับน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา และในความเจ็บของเธอนั้นเขาก็มีความสุขและภาคภูมิใจมากที่ได้เป็นคนแรกของหญิงสาว“ฮือ...ฮือ...พ่อเลี้ยงอย่าทำอะไรอลินเลยนะ อลินกลัวแล้ว ฮือ...ฮือ...” อลินชาไม่สนแล้วว่าผู้ชายตรงหน้าจะพูดอะไร ตอนนี้มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่หญิงสาวรับรู้คือความเจ็บทรมานที่เป็นอยู่เท่านั้นพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ไม่กล้าขยับตัวอะไรมากนัก เขากลัวว่าหญิงสาวจะเจ็บไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มเลยได้แต่อยู่นิ่ง ๆ เพื่อให้หญิงสาวชินกับการที่มีเขาก่อนที่จะเริ่มขยับสะโพกสอบ“คนดีอย่าเกร็ง ปล่อยตัวไปตามสบายอีกสักพักก็จะไม่เจ็บแล้ว หลังจากนี้เราจะมีความสุขไปพร้อมกันนะที่รัก” ไม่ใช่แค่อลินชาคนเดียวที่ต้องทน เขาก็อดทนกับการบีบรัดของหญิงสาวเช่นกัน อลินชาทั้งคับทั้งแน่นจนเขาอยากจะสาดซัดกายแกร่งหาเธอให้สมใจนัก แต่ก็ทำไม่ได้เลยได้แต่อยู่นิ่ง ๆ ให้เธอคุ้นชินก่อนอลินชาทำตามค

“คือพี่เข้าห้องน้ำอยู่จ้ะ เลยมาเปิดให้ช้า ว่าแต่ว่าน้ำฟ้ามาหาพี่มีอะไรรึเปล่า?” กว่าเขาจะคิดหาคำโกหกน้องสาวได้ก็นานอยู่เอาการ“ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่น้ำฟ้าไม่เห็นพี่ทั้งวันเลยคิดถึง ว่าแต่พี่ชายจะไม่ชวนน้องเข้าไปคุยในห้องทำงานหน่อยเหรอคะ?” น้ำฟ้ารอให้พี่ชายชวนเข้าไปคุยกันในห้องทำงานตั้งแต่ทีแรกที่คุยกัน แต่รอแล้วพี่ชายเธอก็ไม่ชวนสักที จนต้องได้เอ่ยปากขอเข้าไปเอง“พี่ลืมไปเลย งั้นก็เข้ามาเลย ว่าแต่เราเถอะคิดถึงพี่จริงรึเปล่า หรือว่าที่ตามหาพี่แบบนี้เพราะกลัวว่าพี่จะไปหาวารีในเมืองใช่ไหม?” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์พูดไปมองไปทางที่เขาพาอลินชาไปซ่อนอยู่ด้วยความกังวลว่าน้องสาวจะรู้ และอีกอย่างเขาก็รู้ทันน้องสาวของเขาดีว่าไม่ชอบให้เขาไปยุ่งกับวารีเท่าไร จึงได้คอยตามหาเขาแบบนี้ทุกวันตั้งแต่ปิดเรียนกลับมาอยู่บ้านครั้งนี้“แฮะ ๆ พี่ชายรู้ทันน้ำฟ้าอีกแล้วนะ ว่าแต่พี่ชายมองอะไรคะถึงได้ชอบมองไปทางนั้นบ่อยนัก หรือว่าซ่อนอะไรไว้?” เพราะตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายเธอ ๆ ก็สังเกตเห็นพิรุธของพี่ชายเธอก่อนที่จะเดินมานั่งที่โซฟา และตอนที่เดินผ่านโต๊ะทำงานของอลินชาหญิงสาวก็สังเกตเห็นว่าของที่โต๊ะทำงานข

“ไม่! พี่ไม่ให้น้ำฟ้าพาอลินกลับบ้าน เพราะอลินยังใช้หนี้พี่ไม่หมดเลย” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ตวาดออกมาเสียงดังจนทำให้น้ำฟ้ารู้สึกกลัวพี่ชายของตัวเองขึ้นมาอีกคน ส่วนอลินชานั้นเอาแต่ร้องไห้ไม่พูดไม่จาอะไรเลย“พี่อย่ามาตวาดใส่น้ำฟ้าแบบนี้นะ น้ำฟ้าไม่ชอบ” ถึงจะรู้สึกกลัวอยู่บ้างแต่น้ำฟ้าก็อยากจะเอาชนะอยู่ดีจึงทำใจดีสู้เสือตวาดกลับ“น้ำฟ้าพี่ว่าเราออกไปจากห้องทำงานพี่ได้แล้ว พี่มีเรื่องจะคุยกับอลินสองต่อสอง”พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยปากไล่น้ำฟ้าออกจากห้องไปแบบที่น้ำฟ้าไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าพี่ชายของตัวเองจะกล้าไล่ตัวเองแบบนี้ เพราะทุกครั้งพี่ชายเธอมักจะตามใจเธอและเอาใจเธอเสมอ แต่พอมาตอนนี้สิเปลี่ยนไปยังกับคนละคนเลย แต่ถ้าการเปลี่ยนไปในครั้งนี้ของพี่ชายมันเกิดจากความรักหญิงสาวก็จะดีใจมาก โดยเฉพาะผู้หญิงที่พี่ชายเธอรักนั้นเป็นอลินชาด้วยแล้วเธอยิ่งดีใจใหญ่เลย“น้ำฟ้าจะไปก็ได้ แต่พี่ต้องสัญญานะว่าจะไม่ทำร้ายอลิน” เอ่ยเสร็จน้ำฟ้าก็ผละออกจากอลินชาเพื่อที่จะเดินออกไปจากห้องตามที่พี่ชายเธอไล่ แต่น้ำฟ้าก็ยังไปไม่ถึงประตู อลินชาก็ร้องเรียกเธอไว้ก่อน“น้ำฟ้า! อลินขอบคุณน้ำฟ้านะ ไม่ต้องห่วงอลินนะ อลินดูแลตัวเองได้”

อลินชากลับมาถึงเรือนพิกุลก็เอาแต่คลุกตัวอยู่ในห้องร้องไห้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ หญิงสาวไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้มาเป็นนางบำเรอขัดดอกให้กับใครแต่มันก็เป็นไปแล้วแถมยังเป็นนางบำเรอให้กับพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ที่แก่กว่าเธอเกือบรอบหนึ่ง แต่ที่หญิงสาวต้องมานอนร้องไห้เสียใจอยู่แบบนี้ก็เพราะว่าไม่อยากให้เขาเห็นเธอเป็นแค่นางบำเรอเท่านั้น ตอนนี้หัวใจดวงน้อย ๆ ของหญิงสาวมันได้ตกเป็นของเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตากันแล้ว แต่อลินชาก็ไม่เคยคิดที่จะยอมรับมันจนกระทั่งวันนี้วันที่เธอตกเป็นของเขา อลินชาไม่ได้คิดรังเกียจพ่อเลี้ยงพิพัฒน์เลยที่เขาแก่ แต่กลับชื่นชมในตัวเขาด้วยซ้ำที่ดูหนุ่มกว่าวัยซะอีก“แกมีอะไร ถึงได้ชวนฉันออกมาพิพัฒน์?” ไม้เมืองถามเพื่อนชี้ทันทีเมื่อมาถึงผับที่เขาและเพื่อนชอบมาเที่ยวกันเป็นประจำ“อย่าถามมากความเลยไม้ ฉันแค่เบื่อ เซ็ง! เท่านั้นเองฉันว่าเราเข้าไปในผับกันดีกว่าว่ะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลยรีบ ๆ เข้าไปกันเถอะสาว ๆ รอเราอยู่นะเพื่อน” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์พยายามปิดบังพิรุธของตัวเองเพื่อไม่ให้ไม้เมืองจับพิรุธได้ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมของไม้เมืองไปได้เลย“มีเรื่องอะไรก็บอกฉ

หน้าประตูห้อง VIP ของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์และไม้เมืองอยู่นั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งแอบฟัง และก็มีความอิจฉาริษยาอลินชาที่บังอาจมาแย่งพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ของหล่อนไปเพราะพ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอาแต่พล่ามชื่อของอลินชา วารีอยากรู้นักว่าอีผู้หญิงหน้าด้านที่ชื่ออลินชานั้นมันเป็นใครถึงทำให้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ที่เคยหลงหล่อนเปลี่ยนไปแบบนี้ แถมยังทำให้เสือผู้หญิงอย่างพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ที่รวยที่สุดในโคราชเรียกมันว่าเมียได้เต็มปากเต็มคำ คิดแล้วก็อยากเจอหน้านัก“อีกไม่นานเราคงได้เจอกันแน่อลินชา” วารีเอ่ยหมายมาดกับตัวเองก่อนที่จะเดินให้พ้นหน้าประตูนั้นก่อนที่คนข้างในจะออกมาเห็นเข้า“ทำไมฉันต้องมาคอยช่วยนายด้วยไอ้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เพื่อนยากของฉัน ฉันเพิ่งรู้นะว่าแกรักอลินชามากมายถึงขนาดนี้ แต่มันก็แปลกอยู่ดีที่แกจะรักใครเป็นเพราะคนอย่างแกมันมั่วเอาไม่เลือก แต่พอมาวันนี้แกกลับบอกฉันว่าแกมีเมีย ถ้าแกไม่เมา ฉันก็คงไม่รู้เลยสิน่า! และพรุ่งนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแกไปปิ๊งกับน้องอลินตอนไหนให้ได้เลยไอ้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์...หึหึ ทีนี้ก็ถึงทีฉันแล้วที่จะเอาคืนแก ฮ่า ๆ ๆ แกเมาหัวราน้ำแบบนี้เขาไม่เรียกว่ารักก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรแล้วเพื่อนเอ