جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“ไม่เป็นอะไรครับคุณอลิน เดี๋ยวผมจะพาเข้าไปในเรือนพิกุลนะครับส่วนของผมจะให้ป้านวลกับลุงชมขนตามเข้าไปนะครับ”“จะดีเหรอคะคุณไม้เมือง อลินเป็นแค่คนงานธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นนะคะ” อลินเอ่ยค้านที่จะให้คนขนของให้“ไม่เป็นอะไรหรอกครับคุณอลินชา”“คุณไม้เมืองอย่าเรียกอลินว่าคุณเลยค่ะ อลินเป็นแค่คนงาน แถมยังอายุน้อยกว่าคุณอีก เรียกอลินว่าน้องอลินเถอะค่ะ” อลินชาฟังไม้เมืองเรียกว่าคุณแล้วมันฟังดูขัดหูอย่างไรไม่รู้ หญิงสาวเลยขอให้เขาเรียกเธอว่าน้องแทน“ได้ครับน้องอลิน ถ้างั้นน้องอลินก็เรียกพี่ว่าพี่ไม้นะ เพราะเราสองคนก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเลย” ไม้เมืองก็ไม่อยากเอาเปรียบอลินชา เขาเลยขอให้หญิงสาวเรียกเขาว่าพี่บ้าง“ค่ะพี่ไม้” อลินชารับคำง่ายดาย หญิงสาวรู้สึกถูกชะตากับชายตรงหน้าตั้งแต่ที่ได้คุยกันแล้ว“ถ้างั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาไปดูห้องนอนและก็ห้องต่าง ๆ ในบ้าน”“ค่ะ” อลินชารับคำแล้วก็เดินตามไม้เมืองเข้าไปในบ้านโดยที่ไม่ได้ถือของของตัวเองเข้าไปเลย ก็ตอนนี้ป้านวลกับลุงชมที่ไม้เมืองสั่งนั้นขนเข้าก่อนไปแล้ว“แล้วงานที่อลินต้องทำล่ะคะพี่ไม้?” เธอถามในขณะที่เดินชมบ้าน“งานของน้องอลินพ่อเลี้ยงจะ

“ฉันจะออกไปข้างนอก เห็น ๆ อยู่ยังจะมาถามอีก” อลินตอบเสียงห้วนกลับพร้อมกับสะบัดแขนของตัวเองให้เป็นอิสระแต่ดูเหมือนยิ่งสะบัดเขายิ่งจับแน่นขึ้นจนต้องยอมให้เขาจับอยู่แบบนี้“เห็นแต่อยากถาม มีอะไรไหม และก็ตามฉันมานี่อลินชา” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับลากเธอนั่งโซฟาใกล้ ๆ แถวนั้น“ปล่อยแขนฉันได้แล้วพ่อเลี้ยงและก็ไม่ต้องลากฉัน ฉันเดินเองได้” หญิงสาวเอ่ยด้วยความไม่พอใจที่เขามาจับมือถือแขนเธอแบบนี้ และมันก็ได้ผลเมื่อเธอพูดจบเขาก็ยอมปล่อยมือเธอ“อลินชา เธอเรียนจบหรือยัง?” เมื่อนั่งลงเรียบร้อยแล้ว พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็ถามอลินชาที่นั่งฝั่งตรงข้ามทันที“ยังค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังเรียนอยู่ปีสาม” สาวเจ้าพูดไปตามความจริง หญิงสาวอยากรู้นักว่าเขาจะถามเธอเรื่องนี้ทำไม ทั้ง ๆ ที่เขาน่าจะรู้ประวัติของลูกจ้างก่อนที่จะมาทำงานอยู่แล้ว“แล้วเธอเรียนอะไร?” ชายหนุ่มรู้อยู่แล้วว่าเธอเรียนอะไร แต่ก็อยากหาเรื่องมาคุยกับหญิงสาวเท่านั้นเอง“เรียนบัญชีค่ะ”“ดี ๆ ฉันจะได้ให้เธอทำบัญชีรายรับรายจ่ายของไร่ และก็ผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน” เขารีบบอกงานเธอทันทีและคำว่าผู้ช่วยที่เขาบอกนั้นในความหมายลึก ๆ ของเขาแล้วมันไม่ได้มีแค่นั้นแต่เขาจะทำให

อลินชาเมื่อกลับมาเรือนพิกุล หญิงสาวก็รีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าถือขึ้นมาโทร.กลับบ้านไปหาพ่อทันทีเมื่อคิดได้ และรอไม่นานปลายสายก็รับ“สวัสดีค่ะ” ปลายสายยังพูดไม่ทันจบคำดีเลยอลินชาก็พูดตัดขึ้นก่อน“ฮัลโหล ป้าทิพย์ใช่ไหมคะ?” อลินชาจำเสียงของปลายสายได้ว่าเป็นใคร“ค่ะป้าทิพย์เอง ว่าแต่ว่าคุณเป็นใครคะถึงได้รู้จักชื่อดิฉัน?” ป้าทิพย์จำเสียงของอลินชาไม่ได้ ด้วยความที่เป็นคนแก่เลยอาจมีหลง ๆ ลืม ๆ ไปบ้าง“ป้าทิพย์คะ นี่อลินเองนะคะป้า” อลินชารู้ว่าป้าทิพย์แก่แล้วเลยอาจจะจำเสียงของเธอไม่ได้“คุณหนูเองเหรอคะ ป้าขอโทษทีนะที่จำเสียงของคุณหนูไม่ได้จ้ะ”“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะป้าทิพย์ คืออลินอยากจะคุยกับคุณพ่อค่ะ ป้าทิพย์ช่วยเอาโทรศัพท์ไปให้คุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ”“ได้จ้ะ เดี๋ยวป้าจะเอาไปให้คุณอรัณ คุณหนูถือสายรอก่อนนะ”และรอไม่นานป้าทิพย์ก็เอาโทรศัพท์เข้าไปให้พ่อของเธอในห้องทำงาน“คุณอรัณคะ คุณหนูโทร.มาค่ะและอยากคุยกับคุณค่ะ” เมื่อขออนุญาตเข้ามาในห้องทำงานแล้วป้าทิพย์ก็รีบบอกผู้เป็นนายทันที“เอามาเลยป้าทิพย์ ผมกำลังคิดถึงอลินอยู่พอดี” อรัณรีบบอกให้ป้าทิพย์เอาโทรศัพท์มาให้เขา ทั้ง ๆ ที่อลินชาเพิ่งจะออกจากบ้านไ

“พะ...พี...พี่...ไม้ก็พูดอะไรก็ไม่รู้ น้ำฟ้ายังเด็กอยู่นะคะจะให้น้ำฟ้าคิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงอ่ะ” น้ำฟ้าพูดติดอ่างด้วยความเขินอาย ซึ่งกิริยาท่าทางของน้ำฟ้ามันทำให้ไม้เมืองรู้สึกพอใจเอามาก ๆ ที่หญิงสาวเขินอายเขา คงอีกไม่นานเขาก็จะบอกน้ำฟ้าว่าเขารักเธอ และเรื่องนี้เพื่อนของเขาก็รู้มาโดยตลอดและสนับสนุนเขามาตลอด มีแต่เขาเองที่ยังไม่กล้าเปิดเผยตัวเองสักทีว่าชอบน้ำฟ้า ใจหนึ่งที่ไม้เมืองยังไม่กล้า เพราะกลัวคำตอบที่จะได้รับจากหญิงสาว เขาจึงเก็บงำความรู้สึกมาจนถึงทุกวันนี้“พี่ก็แค่ถามน้ำฟ้าดูเฉย ๆ พี่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าให้เราคิด” พร้อมกับยื่นมือไปบีบจมูกสาวเจ้าด้วยความเอ็นดู“พี่ไม้น้ำฟ้าเจ็บนะคะ มาบีบจมูกน้ำฟ้าทำไม?” น้ำฟ้าปัดมือของไม้เมืองออกด้วยความไม่พอใจ ก็ไม้เมืองถือดีอย่างไรมาบีบจมูกเธอแบบนี้“ก็มันน่ารักดีพี่ก็เลยบีบดูจ้ะ” น้ำฟ้าถามอย่างแต่ไม้เมืองตอบอย่าง เมื่อตอบเสร็จไม้เมืองก็รีบเดินหนีทันทีน้ำฟ้าไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปดีเลยได้แต่ยืนม้วนอายอยู่คนเดียวโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ชมนั้นได้เดินออกไปนานแล้ว และกว่าจะรู้ว่าไม้เมืองไปก็ตอนที่ป้านวลแม่บ้านเก่าแก่ที่ไปจัดของให้อลินชาเมื่อเช้านี้เข้

“อื้อ...” ทั้งร้องห้ามและครวญครางไปในเวลาเดียวกัน“อย่าห้ามฉันเลยอลิน ฉันรอมานานแล้วและมันก็เป็นความผิดของเธอเองที่มาว่าฉันแก่ก่อนทำไม ฉันก็เลยอยากจะพิสูจน์ให้รู้ว่าคนแก่อย่างฉันจะสามารถทำให้เธอร้องครวญครางใต้ร่างของฉันได้ไหมและตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าร่างกายของเธอมันต้องการฉันซึ่งมันกำลังเรียกร้องน้องชายของฉันให้เขาสัมผัสชื่นชมมันอยู่ในตอนนี้ ถ้าจะโทษใครที่เป็นคนผิดก็คงต้องโทษเธอแล้วอลินเพราะเธอเป็นต้นเหตุทำให้น้องชายฉันตื่นและโกรธ เธอจึงต้องทำหน้าที่ปลดปล่อยมันให้ถึงฝั่งฝันแดนฉิมพลี ไม่ต้องกลัวนะสาวน้อยฉันจะพยายามไม่รุนแรงและเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้นะจ๊ะ” เขาไม่คิดว่าเป็นความผิดของตัวเองเลยทั้ง ๆ ที่เขาเองเป็นคนเริ่มก่อนแต่จะให้ทำอย่างไรได้ จะช้าหรือเร็วเขาก็ต้องได้อลินชาอยู่ดี“ฮือ...ฮือ...ฉันไม่ผิดนะไอ้พ่อเลี้ยงบ้ากาม ปล่อยฉันไปเถอะ ถ้านายต้องการให้ฉันทำอะไรฉันก็จะทำแต่อย่าข่มเหงฉันเลย ฮือ...ฮือ...” อลินชารู้แล้วว่าพ่อเลี้ยงพิพัฒน์น่ากลัวแค่ไหน ยิ่งตอนนี้เขายิ่งไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกายแล้วซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาถอดออกตั้งแต่ตอนไหน ตอนนี้ร่างกายของเธอสั่นเทาไปหมด และที่ทำให้