جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“ทำไมถึงนั่งที่เตียงด้วยไม่ได้น้ำฟ้า อีกอย่าง พี่ไม่อยากไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือเราด้วย มีหวังถ้าพี่ไปนั่งได้ร้องตะโกนคุยกันแน่พี่ไม่ไหวหรอกนะน้ำฟ้าถ้าเป็นแบบนั้น” อันที่จริงโต๊ะเขียนหนังสือมันไม่ได้ไกลกับเตียงเธออย่างที่ไม้เมืองว่าเลยสักนิด เดินไปแค่สองก้าวก็ถึงแล้ว แต่ที่ไม้เมืองเอ่ยมานั้นมันเป็นแค่ข้ออ้างของคนที่คิดจะแอ้มสาวเท่านั้นเอง แต่ถึงจะยกมาอ้างอย่างไรมันก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี“ถ้าเรื่องมากนักเราไปคุยกันที่ห้องรับแขกข้างล่างดีกว่าค่ะ”น้ำฟ้าไม่ใช่แค่พูดเฉย ๆ แต่เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องทันทีจนไม้เมืองต้องรีบคว้าร่างเล็กที่กำลังจะเดินผ่านหน้าไปเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดาย“ปล่อยน้ำฟ้าเดี๋ยวนี้นะพี่ไม้” หญิงสาวทั้งดิ้นทั้งผลักเขาแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อคนชอบฉวยโอกาสอย่างไม้เมืองจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดเธอบ้าง แล้วจะปล่อยให้โง่ทำไม“ไม่ปล่อยจ้ะ...” พร้อมกับก้มลงหอมแก้มนวลหนึ่งครั้งให้ชื่นใจ เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้สัมผัสคนร่างเล็กในอ้อมกอดนี้น้ำฟ้าตัวแข็งทื่อไปเลย ตั้งแต่แตกเนื้อสาวมายังไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนี้มาก่อนเลย แต่พอมาวันนี้ผู้ชายที่กำลังกอดเธอตอนนี้เขาทำอะไรเธอและทำไ

“พ่อเลี้ยงนี่ก็เป็นคนอารมณ์ขันเหมือนกันนะเนี่ย!" อรัณเอ่ยชมพ่อเลี้ยงหนุ่มที่เป็นคนช่างพูดช่างเจรจาคนนี้เหลือเกิน ตอนนี้อรัณรู้สึกชอบพ่อเลี้ยงคนนี้แล้วล่ะสิ“ฮ่า ๆ ๆ คุณอาก็พูดไป ผมก็แค่พูดไปตามความจริงเท่านั้นครับ” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์กับอรัณคุยกันถูกปากถูกคอกันจนอรัณให้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เรียกอามันจะได้ไม่ห่างเหินกันนัก“ฮ่า ๆ ๆ หล่อพิฆาตอย่างพ่อเลี้ยงเคยมีเรื่องให้คิดหนักด้วยเหรอ?” อรัณไม่อยากจะเชื่อว่าคนหนุ่มหน้าตาดีหล่อเลือกได้อย่างพ่อเลี้ยงพิพัฒน์จะเคยโดนผู้หญิงหักอก“เคยมีสิครับคุณอา ถึงผมจะหล่อแต่ผมก็ไม่เคยสมหวังในเรื่องความรักเลยนะครับ และที่ทุกคนในโคราชพากันลือกันนั้นมันก็มีจริงอยู่เป็นบางเรื่องครับ แต่เรื่องที่ว่าผมไม่เคยรักใครและรักใครไม่เป็นนั้นมันไม่จริงเลยครับ ผมเคยรักและเจ็บมาแล้วต่างหากถึงต้องได้ผันตัวมาเป็นเสือผู้หญิงเหมือนอย่างทุกวันนี้” เรื่องความหล่อเขาไม่เคยที่จะถ่อมตัวเลยมีแต่จะอวยตัวเองอย่างมั่นใจในความหล่อของตัวเอง“หลานชายนี่เป็นคนตรงดีนะอาชอบ ถ้าอยากมาบ้านอาเมื่อไรก็มาเลยนะ อาต้อนรับเสมอ” เขาละภูมิใจแทนพ่อแม่ของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์จริง ๆ ที่มีลูกชายที่เก่งและฉลาดแบบนี้

“ไม้ หลานเป็นอะไรถึงได้มาหาน้าได้ลูก?” ศรีไพรยังแปลกใจไม่หายที่อยู่ดี ๆ หลานชายก็บอกว่าจะมาค้างด้วย และจะกลับไปอยู่เชียงใหม่กับพ่อแม่แล้ว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอบังคับอย่างไรก็ไม่ไป แต่มาวันนี้กลับมาบอกว่าจะไปและจะมาฝากบ้านให้น้าอย่างเธอดูแลอีก“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าอายุผมก็เยอะแล้วผมน่าจะไปช่วยพ่อแม่ทำงานที่เชียงใหม่อย่างเต็มตัวสักที ไม่ใช่จะมาเป็นลูกน้องใครแบบนี้อีกแล้วครับ ตอนนี้ผมก็พร้อมที่จะดูแลไร่ชาและรีสอร์ตของพ่อกับแม่แล้วครับ ยังไงผมก็ต้องได้ไปรับช่วงต่อจากพ่ออยู่ดีครับ” ไม้เมืองอธิบายเหตุผลให้ผู้เป็นน้าฟังถึงความต้องการของตัวเองน้าศรีไพรเป็นน้องสาวของแม่ไม้เมืองแท้ ๆ และแม่ของไม้เมืองเป็นคนโคราชที่ไปแต่งงานกับพ่อของเขาที่เป็นคนเชียงใหม่เลยต้องย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่ตามสามี ส่วนไม้เมืองก็มาอยู่เป็นเพื่อนกับน้าศรีไพรของตัวเองที่เป็นสาวโสดมาถึงตอนนี้ก็ยังอยู่ตัวคนเดียว พ่อกับแม่ไม้เมืองจึงให้ไม้เมืองมาอยู่เป็นเพื่อนแต่อยู่บ้านคนละหลังกันเพราะไม้เมืองได้ซื้อบ้านใหม่ที่ใกล้กับที่ทำงานของตัวเอง ซึ่งอาทิตย์หนึ่งถึงจะมาเยี่ยมผู้เป็นน้าหรือผู้เป็นน้าไปหาที่บ้านและนอนค้างที่นั่

“อลิน! อย่าดื้อกับฉันนะ เธอลืมข้อตกลงเราแล้วเหรอว่าเธอต้องคอยบำเรอให้ฉันพอใจ ถ้าเธอขัดใจฉันเธอก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าทำให้ฉันโกรธเธอนะอลิน” พ่อเลี้ยงหนุ่มเริ่มหมดความอดทนแล้ว ก็น้องชายของเขามันตื่นตัวขึ้นมาแล้ว ก่อนที่เขาจะมาหาเธอนั้นเขาก็ได้คุยกับคุณนายสายหยุดเรื่องที่หญิงสาวจะยอมทำงานที่นี่ตลอดไปและไม่กลับบ้านอีก ซึ่งเวลานี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อลินชาต้องคอยบำเรอเขาทุกวันทุกคืนที่เขาต้องการ และก็ตอนนี้ด้วย“ว้าย! พ่อเลี้ยงปล่อยอลินลงนะ” อลินชาร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อโดนพ่อเลี้ยงพิพัฒน์อุ้มโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว“จะตกใจไปทำไมอลิน ฉันไม่ไหวแล้ว” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยขึ้นขณะที่ขาสองขากำลังก้าวเดินตรงไปที่ห้องนอนเธอ และพอมาถึงห้องนอนเขาก็วางหญิงสาวลงกับเตียงอย่างอ่อนโยนพร้อมกับร่างกำยำเขาที่ตามลงไปทาบทับร่างบางติด ๆ“พ่อเลี้ยงช่วยออกไปจากตัวอลินหน่อยได้ไหม อลินหายใจไม่ออก ไหนบอกว่าง่วง ทำไมไม่นอนคะ?” อลินชารู้แล้วว่าจะร้องไห้โวยวายไปอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี ถึงอย่างไรก็หนีความเป็นจริงไม่ได้ แต่วันนี้ร่าง

“น้ำฟ้า ทำไมสีหน้าน้องไม่ค่อยดีเลยเป็นอะไรรึเปล่า?” เมื่อเห็นว่าน้องสาวของตัวเองมีสีหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เลยเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วงทันที“น้องไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกพี่ชาย น้องว่าเรารีบทานข้าวกันเถอะ” จะให้หญิงสาวบอกผู้เป็นพี่ได้ไงว่าที่เป็นแบบนี้เพราะพิษรักที่เธอเป็นคนเอ่ยปฏิเสธเองและเจ็บเองจนต้องมามีสภาพนอนไม่ได้กินไม่ได้แบบนี้ “อลินเธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม อยากกลับบ้านไหมเดี๋ยวน้ำฟ้ากับลุงชมจะไปส่ง?”น้ำฟ้าก็เปลี่ยนเรื่องมาถามอลินชาแทนทันที หญิงสาวรู้ว่าอลินชาโดนพี่ชายเธอข่มเหงมาอย่างไรบ้าง ตั้งแต่เมื่อวานน้ำฟ้าไม่ได้เจอหน้าอลินชาจนมาวันนี้เธอเพิ่งจะได้เจออลินชา แต่คนที่ตอบกลับเป็นพี่ชายของเธอแทน“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วน้ำฟ้า รีบ ๆ ทานข้าวกันเถอะ และเลิกคิดที่จะพาเมียพี่กลับบ้านสักที” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ทนไม่ได้ที่น้องสาวจะพาอลินชาไปส่งที่บ้านจึงหลุดปากพูดคำว่าเมียออกไปเพล้ง! ทุกคนที่ได้ยินพ่อเลี้ยงพิพ