Sa totoo lang, hindi naman talaga malambing o laging nakadikit si Mariposa nang makasama lang niya si Gilbert, bigla na lang niyang gustong laging makapiling ito sa lahat ng oras.Noon, maraming beses na nagigising siya mula sa pagtulog sa hapon.Doon pa rin siya, nag-aaral at nagtatrabaho.Bigla siyang natigilan, at pagkatapos ay nagtagpo ang kanilang mga mata.May dala siyang bag, at malinaw na nagbabalak siyang umalis nang palihim.Para bang ang manatili pa sa kanyang bahay kahit isang minuto ay nagpapabagabag na sa kanya.Nakakunot ang noo ni Gilbert, tila hindi nasisiyahan."Saan ka pupunta?" malamig na tanong nito."Nakalimutan ko, at nakatulog dito kagabi. Pasensya na sa abala, Boss Gil. Aalis na ako." marahang sabi ni Mariposa.Natigilan si Gilbert, saka nakakunot ang noong nagsalita: "Saan ka pupunta sa ganitong oras? Makikipag-agawan ka ba sa mga pulubi ng pwesto sa ilalim ng tulay?"Sayang din kung maghohotel pa sa ganitong oras.Ilang oras na lang bago magsimula ang trabah
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-11 อ่านเพิ่มเติม