บททั้งหมดของ บ่วง: บทที่ 21 - บทที่ 30

รถเอสยูวีสีดำทรงพลังแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าสตูดิโอถ่ายแบบ คเชนทร์ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเครียดขรึม นัยน์ตาคู่คมกริบฉายแววว้าวุ่น ทันทีที่เห็นนลินเดินสะโอดสะองออกมาในสภาพใช้ผ้าพันคอแบรนด์เนมปิดบังใบหน้าซีกขวาและลำคอ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มก็ถลันเข้ามาประคองร่างระหงไว้ในอ้อมแขนทันทีโดยไม่แคร์สายตาของใคร “ฉันเชื่อแล้ว... ฉันเชื่อคุณแล้ว ดร.คเชนทร์!” นลินสะอื้นไห้โฮ ซุกใบหน้าลงกับอกกว้างของเขาอย่างไร้ที่พึ่งพิง “ช่วยฉันด้วย... หน้าฉันพังหมดแล้ว มันจะฆ่าฉัน! มันตามฉันมาจริงๆ!” “ผมเตือนคุณแล้ว นลิน” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความรวดร้าว เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อมอบความอบอุ่นและปลอดภัย “ขึ้นรถก่อน อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว” คเชนทร์ขับรถออกนอกเมืองด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าสู่แถบปริมณฑลริมแม่น้ำสายใหญ่ รถเลี้ยวเข้าสู่เขตสวนอันร่มรื่นและเงียบสงบ ลึกเข้าไปจนถึงริมคลองโบราณ ที่ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของ ‘เรือนไม้สักทรงไทยโบราณหมู่ใหญ่’ อายุเก่าแก่นับร้อยปี บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและเต็มไปด้วยบารมีอาคม สายสิญจน์ถักอักขระสีครามล้อมรอบอาณาบริ

เสียงไม้กระดานเรือนไทยลั่นกรอบแกรบภายใต้ฝีเท้าของเหล่าคนรับใช้และคนดูแลเรือนที่ถูกไอพิษของสร้อยสายคำเข้าสิงสู่ นัยน์ตาของพวกเขาขุ่นข้นเป็นสีม่วงคล้ำปนแดงฉาน ใบหน้าบิดเบี้ยวไร้สติ ในมือถือมีดดายหญ้า เลื่อย และท่อนไม้ยาว ก้าวขึ้นบันไดเรือนไทยมาทีละขั้นด้วยท่วงท่าแข็งทื่อราวกับซากศพเดินได้ “ฆ่ามัน... อีขวัญ... ฆ่ามัน...” เสียงพึมพำแหบพร่าดังระงมออกมาจากลำคอของพวกรอบตัว นลินถอยกรูดไปจนหลังชนพนักเตียงไม้สัก สองมือสั่นระริกยกขึ้นกุมอก ความหวาดกลัวจุกแน่นในลำคอจนแทบหายใจไม่ออก แต่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นสะท้านยิ่งกว่าความกลัวตาย คือภาพความจริงในอดีตชาติที่ยังคงติดตาแน่นหนา ภาพของตัวเธอเองในร่างเจ้าจอมขวัญ... หญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความริษยาและตัณหา ที่กำลังเทยาสั่งพิษสิเน่หาลงในลำคอของเจ้านางสร้อยสายคำ ก่อนจะจุดไฟแผดเผาหล่อนทั้งเป็น! “นลิน! สติต้องอยู่อยู่กับตัว ห้ามสติแตกเด็ดขาด!” คเชนทร์ตวาดสั่งเสียงทุ้มต่ำ ชายหนุ่มก้าวออกมายืนกั้นเบื้องหน้าร่างบาง ตวัดพระขรรค์เงินสลักอักขระกลางอากาศ วาดเส้นสายอาคมเป็นยันต์เกราะเพชรสีทองสว่างวาบกั้นประตูห้องนอนไว้ ตึง! ตึง! ร่างของคนรับใช้ที่ถูกสิงพุ่งเข้าชน

เช้าวันต่อมา... แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า ท้องฟ้าเบื้องบนยังคงครึ้มไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆฝน ทว่าบรรยากาศภายในเรือนไทยโบราณกลับเงียบสงบลงอย่างประหลาด นลินตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของคเชนทร์ ผิวพรรณของเธอเปล่งปลั่งและรอยไหม้บนแก้มขวาจางหายไปจนแทบมองไม่เห็น ด้วยอานุภาพแห่งพิธีประสานจิตและเกราะสัจจะอาคมที่คเชนทร์ลงไว้ให้เมื่อคืน อย่างไรก็ตาม ทั้งสองรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการประวิงเวลาเท่านั้น คืนนี้คือ วันเบญจเพส และเป็นคืนที่สร้อยสายคำจะมาตั้งแท่นบูชายัญเพื่อเอาชีวิตนลิน คเชนทร์นำสมุดบันทึกโบราณของตระกูลสิงหราชมากางลงบนโต๊ะไม้สัก นิกส์ (เพื่อนสนิทของนลินผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี) ที่เดินทางมาสมทบ นั่งตรวจเช็กแผนที่อย่างเคร่งเครียด “สิ่งเดียวที่จะสยบพลังพยาบาทของสร้อยสายคำและทำลายสัจจะคำสาปแช่งได้โดยไม่ต้องฆ่าฟันดวงวิญญาณ คือ ‘เทวรูปสิงห์คู่ตระกูลสิงหราช’” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันคือวัตถุอาถรรพ์ศักดิ์สิทธิ์ประจำตระกูลอดีตชาติของผม ที่ผ่านการปลุกเสกด้วยตบะมหาเวท สามารถสยบและสะกดปราณมงคลมืดได้ทุกชนิด” “แล้วเทวรูปนั่นอยู่ที่ไหนคะคุณคเชนทร์?” นลินเอ่ยถามด้วยความหวัง “ในบันทึกระบุ

ความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูกทรยศและหลอกลวงกัดกินหัวใจของนลินจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ภาพความทรงจำในอดีตชาติที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นวายร้ายเพียงผู้เดียว บัดนี้กลายเป็นความจริงอันแสนโหดร้ายว่า เธอเป็นเพียง ‘หมากตัวหนึ่ง’ ในเกมอำนาจของชายคนที่เธอรักหมดหัวใจ! “คุณเห็นฉันเป็นอะไรคุณคเชนทร์...” นลินร้องไห้โฮ ความเสียใจและเคียดแค้นตีรวนอยู่ในอก “ชาติก่อนคุณหลอกใช้ฉัน ชาตินี้คุณก็ใช้ความหวาดกลัวของฉัน มานอนกับฉัน มาทำพิธีวิวาห์เงากับฉันเพื่อผลประโยชน์ของคุณเอง!” “มันไม่ใช่อย่างนั้น นลิน!” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรวดร้าว นัยน์ตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดไม่แพ้กัน “ในอดีตผมเคยหลงผิดในอำนาจจริง... แต่ความรักที่ผมมีให้คุณในชาตินี้ มันคือความจริงใจทั้งหมดที่ผมมี! ผมยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตเพื่อคุ้มครองคุณ!” “พอที! ฉันไม่เชื่อคำพูดของคุณอีกแล้ว!” นลินวิ่งหนีออกจากห้องทำงานขึ้นไปบนห้องนอนชั้นบน ล็อกประตูหน้าต่างแน่นหนา ทิ้งให้คเชนทร์ยืนมองตามด้วยหัวใจที่แตกสลาย ทว่า... ความร้าวฉานและจิตวิญญาณที่สั่นคลอนของนลิน กลับส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อ ‘เกราะสัจจะอาคม’ และพิธีวิวาห์เงาที่เพิ่งสร้างขึ้น! พลังตบะป้องปกที่เกิดจากค

“คุณคเชนทร์! คุณคเชนทร์ ได้ยินฉันไหม... ตื่นสิคะ! อย่าเพิ่งหลับนะ!” นลินตระกองกอดร่างที่สลบไสลและเต็มไปด้วยบาดแผลของคเชนทร์ไว้แน่น น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและความทรมานใจไหลพรั่งพรูดั่งสายเลือด มืออันสั่นเทาของเธอพยายามกดบาดแผลฉกรรจ์บนอกกว้างที่ถูกไอพิษของสร้อยสายคำกัดกร่อนจนเนื้อไหม้เกรียม เลือดสีแดงเข้มผสมไอควันสีดำจางๆ ยังคงทะลักออกมาไม่หยุด ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มค่อยๆ ลดลงทีละน้อยราวกับสายน้ำที่กำลังไหลออกจากฟองน้ำ ความแค้น ความหวาดระแวง และความเคลือบแคลงสงสัยที่เคยกิดกินหัวใจของเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความว่างเปล่าและความกลัวสุดหัวใจ... กลัวว่าจะต้องสูญเสียเขาไปจริงๆ ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติและปัจจุบันขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในความคิดของนลิน ชาติก่อนเขาอาจจะเป็นขุนนางผู้โมหันธ์ที่เห็นเธอเป็นเพียงหมากในเกมอำนาจ แต่ในชาตินี้... ชายที่ชื่อคเชนทร์กลับใช้แผ่นหลังของตัวเองรับคลื่นไออาฆาตทั้งหมด ยอมแลกแม้กระทั่งดวงวิญญาณและชีวิตเพื่อปกป้องเธอให้พ้นจากความตาย “ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ...” นลินซบหน้าลงกับอกของชายหนุ่ม เสียงสะอื้นไห้ดังก้องไปทั่วซากศิลา “ฉัน