บททั้งหมดของ บ่วง: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 3: เงื่อนแค้นใต้แสงฟ้าแลบ (ต่อ) แสงรุ่งอรุณของวันใหม่ค่อยๆ ฉายทาขอบฟ้า ทิ้งให้พายุร้ายเมื่อคืนกลายเป็นเพียงฝันร้ายในอดีต ทว่าคราบเลือดบนศาลาริมน้ำและรอยช้ำระบมทั่วร่างของพราวฟ้ากลับเป็นความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ภายในห้องรับแขกของเรือนไทยโบราณ บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงด้วยความตึงเครียด ภีมภูมินั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักตรงข้ามกับพราวฟ้าที่สวมเสื้อแขนยาวมิดชิด ชายหนุ่มส่งถ้วยชาสมุนไพรต้มอุ่นๆ ที่ผสมน้ำมนต์พุทธคุณให้เธอ พราวฟ้ารับมาถือไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือช่วยบรรเทาอาการหนาวสั่นลงได้บ้าง “ทานซะหน่อยครับ มันจะช่วยสมานแผลภายในและขับกระแสจิตอาฆาตที่แทรกซึมในร่างกายคุณออก” น้ำเสียงของภีมภูมิทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าสายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความอาทรที่ซ่อนไว้ไม่มิด “ขอบคุณค่ะ... คุณภีม” พราวฟ้าจิบชาช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “ที่คุณพูดเมื่อคืน... เรื่อง ‘ของสำคัญ’ ที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนไทยหลังนี้ มันคืออะไรเหรอคะ?” นิกส์ที่นั่งเช็กเอกสารโบราณอยู่ข้างๆ เป็นฝ่ายตอบแทน “มันคือ ‘เครื่องศิราภรณ์ดิ้นทอง’ ของพิกุลครับพราว... ในประวัติศาสตร์ที่ฉันไปค้นมา คืนที่โรงละครถูกเผา พิกุลไม

แผนการ ‘สืบจิต’ ดำเนินไปท่ามกลางความตึงเครียดในคืนวันโกน ภีมภูมิและพราวฟ้าพยายามถอดจิตจมดิ่งลงสู่มิติเงามืด ทว่าความแค้นอันลึกล้ำของพิกุลกลับสร้างหมอกควันดำอำพรางซ่อนศิราภรณ์ดิ้นทองไว้อย่างมิดชิด แม้ภีมภูมิจะพยายามใช้วิชาอาคมแกะรอยเพียงใด ก็พบเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิด... พวกเขาคว้าน้ำเหลวและยังคง หามันไม่เจอ ยิ่งเวลาเฉียดเข้าใกล้วันเกิดเบญจเพสเท่าไร รอยแผลบนแก้มของพราวฟ้าก็ยิ่งส่งเสียงเตือนระบมมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันต่อมา พราวฟ้ามีความจำเป็นต้องกลับมารับงานถ่ายทำละครพีเรียดฟอร์มยักษ์ ซึ่งใช้โลเคชันเป็น ‘ค่ายโบราณและเรือนไทยเก่าแก่’ ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แม้ภีมภูมิจะคัดค้านด้วยความห่วงใย แต่กองถ่ายนี้ได้ลงทุนไปมหาศาลและเลื่อนคิวมาหลายครั้งจนไม่สามารถยื้อได้อีกแล้ว ในเช้าวันถ่ายทำ ภีมภูมิอาสาขับรถหรูมาส่งพราวฟ้าด้วยตัวเองถึงหน้ากองถ่ายโบราณ เขาเดินไปส่งเธอถึงห้องแต่งตัว พร้อมกำชับและมอบผ้ายันต์และสวมวัตถุมงคลชิ้นสำคัญไว้ติดตัวเธอตลอดเวลา “ผมอยากจะอยู่เฝ้าคุณทั้งวัน... แต่เช้านี้ผมมีประชุมบอร์ดบริหารนัดสำคัญมากเรื่องการควบรวมกิจการ” ภีมภูมิเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ มือหนากุมม

เสียงดนตรีบีตหนักๆ ดังกังวานก้องไปทั่วเลานจ์หรูชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟสปอตไลท์ย้อนแสงและไฟนีออนสีม่วงสว่างวาบสะท้อนกับแก้วแชมเปญราคาแพง ‘นลิน’ หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างเพรียวระหงในชุดราตรีสายเดี่ยวสีแดงเพลิง กำลังหัวเราะต่อกระซิบอยู่กับกลุ่มเพื่อนไฮโซและอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดัง วงหน้าสวยคมเข้ม ดวงตากลมโตเฉี่ยวคม และริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาลิปสติกสีแดงสด ทำให้เธอโดดเด่นและกลายเป็นจุดศูนย์กลางของงานปาร์ตี้คืนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ “ชนแก้วให้คุณนลินหน่อยค่ะ! อินฟลูเอนเซอร์ยอดเยี่ยมแห่งปี แถมคืนนี้ยังเป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีเต็มอีกต่างหาก!” เสียงเพื่อนสาวไฮโซร้องตะโกนขึ้นพร้อมเสียงเฮฮา นลินยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบแชมเปญด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ขอบคุณทุกคนมากนะ คืนนี้ไม่อั้น นลินจ่ายเองทั้งหมด!” ความสุข ชื่อเสียง และเงินทอง ทุกอย่างดูเพียบพร้อมจนไม่มีใครคาดคิดว่า ชะตากรรมของเธอกำลังจะพลิกผันดิ่งลงสู่นรกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ตื๊ด... ตื๊ด... นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือของเธอแจ้งเตือนเวลา 00:00 น. เข้าสู่เช้าวันใหม่ของวันเกิดเบญจเพสอย่างเป็นทางการ จู่ๆ... ไฟนีออนและแสงสปอตไลท์ในเลา

เสียงรัว shutter ของกล้องถ่ายภาพราคาหลักแสนดังก้องสลับกับแสงไฟสปอตไลท์กำลังสูงที่ส่องสว่างจับไปทั่วร่างทรงเสน่ห์ของนลิน ภายในสตูดิโอถ่ายแบบสุดหรูใจกลางเมืองใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งรีบของเหล่าทีมงานมืออาชีพ วันนี้ไฮโซสาวและอินฟลูเอนเซอร์อันดับหนึ่งอยู่ในชุดเดรสราตรีเกาะอกสีทองปักเลื่อมระยิบระยับที่เน้นเรือนร่างเพรียวระหง อกอิ่มฟู และเอวคอดกิ่วอย่างสมบูรณ์แบบ แม้อาการหวาดผวาจากเหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืนจะทำให้เธอแทบไม่ได้ล้มตัวลงนอน และลำคอขาวเนียนยังคงมีรอยปื้นช้ำสีเลือดซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นคอนซีลเลอร์เนื้อหนาพิเศษ แต่ด้วยสัญชาตญาณความทะนงตนและจิตวิญญาณความเป็นมืออาชีพ นลินจึงฝืนปั้นยิ้มทรงเสน่หา เชิดหน้าขึ้นรับแสงไฟอย่างมั่นใจ เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเรื่องของ ‘ดร.คเชนทร์’ และ ‘เจ้านางสร้อยสายคำ’ เป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่คนบ้าคนหนึ่งอุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อล่อลวงเธอ ส่วน 'ตระกรุดเงิน' ที่ชายหนุ่มแปลกหน้าทิ้งไว้ให้ นลินทำเพียงขว้างมันลงไปในซอกลึกสุดของกระเป๋าถือแบรนด์เนมราคาแพงที่วางอยู่ข้างเซตถ่ายทำ เธอไม่เชื่อ... และไม่มีวันยอมรับเรื่องงมงายพวกนี้เด็ดขาด “ดีมากครับคุณนลิน! ขอสายตาย

หลังพิธีประจุธาตุและการประสานกายในเงามืดอันเร่าร้อน นลินเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของคเชนทร์ ทว่าในมโนนิทรา... จิตของเธอที่ถูกเปิดออกด้วยกระแสอาคมกลับดิ่งลึกลงสู่อดีตชาตินับร้อยปี อื้ออึง... เสียงมโหรีและดนตรีมงคลโบราณดังกังวาน ภาพตรงหน้าของนลินแปรเปลี่ยนเป็นคุ้มหลวงอันยิ่งใหญ่แห่ง ‘นครสาบสูญ’ ในอดีต เธอมองเห็นตัวเองสวมชุดผ้าแถบไหมทอง ศิราภรณ์และเครื่องประดับอัญมณีงดงามประดอยไปทั่วร่าง ใบหน้าสวยสะกดตาแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทะเยอทะยาน เธอคนนั้น... คือ ‘เจ้าจอมขวัญ’ นลินในร่างวิญญาณเฝ้ามองเหตุการณ์ในอดีตด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน เจ้าจอมขวัญกำลังยืนจ้องมองหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ถูกมัดพันธนาการไว้กับเสาเรือนไม้... หญิงสาวผู้นั้นคือ ‘เจ้านางสร้อยสายคำ’ เจ้าหญิงแห่งเมืองขึ้นผู้มีใบหน้าอ่อนหวานงดงาม “เจ้าจอมขวัญ! ปล่อยข้า! เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้กับข้า!” สร้อยสายคำร้องตะโกนทั้งน้ำตา “สิทธิ์งั้นรึ?” เจ้าจอมขวัญหัวเราะเสียงแหลม ยื่นหน้าเข้าใกล้ “แม่ทัพสิงหราชหลงใหลในความซื่อซื่อของเจ้างั้นรึ? แต่ตราบใดที่ข้ายังอยู่... ไม่มีผู้หญิงหน้าไหนจะเสน่หาเหนือกว่าข้าได้!” เจ้าจอมขวั