บททั้งหมดของ บ่วง: บทที่ 31 - บทที่ 34

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ลอดผ่านรอยแยกของม่านเนื้อบางกระทบลงบนเตียงไม้สักโบราณ กลิ่นไอฝนที่จางหายไปจากเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของดอกส้มป่อยและไออบอุ่นของเรือนร่างสองร่างที่ยังคงตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา นลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกเมื่อยล้าและระบมไปทั่วช่วงล่างตอกย้ำถึงพายุอารมณ์อันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอขยับกายเล็กน้อย แต่กลับพบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งและแผงอกกว้างอันอบอุ่นของคเชนทร์ ชายหนุ่มยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายในยามหลับใหลไร้ซึ่งความเครียดขึ้ง ดูอ่อนโยนทว่าทรงเสน่ห์จนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นลินยื่นมือเรียวไปสัมผัสสันกรามเด่นชัดเบาๆ ลูบไล้ผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยจุมพิตเธออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกรักและผูกพันที่ฟื้นคืนกลับมาทำให้เธอเผยรอยยิ้มหวานออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วมือของเธอแตะลงบนริมฝีปากหนา คเชนทร์กลับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้อย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคู่คมลืมขึ้นสบตาเธอทันที ไม่มีร่องรอยของคนที่เพิ่งตื่นนอน มีเพียงประกายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และตื่นตัวอย่

ความเย็นฉ่ำของสายน้ำทะเลที่กระทบผิวกาย ไม่อาจบรรเทาเพลิงปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นอีกครั้งได้เลย... คเชนทร์โอบอุ้มร่างเปลือยเปล่าที่เปียกปอนของนลินขึ้นจากผิวน้ำ สายตาคู่คมที่ส่องประกายวาววับท่ามกลางแสงจันทร์ฉายแววความหิวกระหายและดุดันยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มไม่คิดจะพาเธอ กลับไปที่ผ้านวมริมหาด หากแต่ประคองร่างบางไปยันชิดติดกับ ‘โขดหินใหญ่’ ริมชายหาดที่ถูกคลื่นซัดซ่าอยู่ตลอดเวลา แผ่นหลังเนียนนุ่มของนลินแนบสนิทไปกับความเย็นเยือกและขรุขระของโขดหิน ความขัดแย้งระหว่างความเย็นของหินและสายน้ำ กับความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่บีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง ปลุกสัญชาตญาณความกระสันซ่านในตัวเธอให้ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุม “คุณคเชนทร์... อ๊ะ... ตรงนี้มัน...” นลินส่งเสียงร้องครวญครางพร่า ละอองน้ำทะเลที่กระเซ็นใส่ใบหน้าและลำคอทำให้นัยน์ตาหวานเชื่อมฉ่ำปรือยิ่งขึ้น “ตรงไหนก็เหมือนกัน... ในเมื่อตัวคุณมันร้อนจนแทบจะเผาผมให้วายวาตอยู่แล้ว” คเชนทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำดุดัน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว เขาจับขาเรียวสวยข้างหนึ่งของนลินยกขึ้นสูง อ้ากว้างแนบไปกับโขดหิน เผยให้เห็นกุหลาบง