บททั้งหมดของ บ่วง: บทที่ 31 - บทที่ 40

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ลอดผ่านรอยแยกของม่านเนื้อบางกระทบลงบนเตียงไม้สักโบราณ กลิ่นไอฝนที่จางหายไปจากเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของดอกส้มป่อยและไออบอุ่นของเรือนร่างสองร่างที่ยังคงตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา นลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกเมื่อยล้าและระบมไปทั่วช่วงล่างตอกย้ำถึงพายุอารมณ์อันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอขยับกายเล็กน้อย แต่กลับพบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งและแผงอกกว้างอันอบอุ่นของคเชนทร์ ชายหนุ่มยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายในยามหลับใหลไร้ซึ่งความเครียดขึ้ง ดูอ่อนโยนทว่าทรงเสน่ห์จนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นลินยื่นมือเรียวไปสัมผัสสันกรามเด่นชัดเบาๆ ลูบไล้ผ่านริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยจุมพิตเธออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกรักและผูกพันที่ฟื้นคืนกลับมาทำให้เธอเผยรอยยิ้มหวานออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วมือของเธอแตะลงบนริมฝีปากหนา คเชนทร์กลับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้อย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคู่คมลืมขึ้นสบตาเธอทันที ไม่มีร่องรอยของคนที่เพิ่งตื่นนอน มีเพียงประกายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และตื่นตัวอย่

ความเย็นฉ่ำของสายน้ำทะเลที่กระทบผิวกาย ไม่อาจบรรเทาเพลิงปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นอีกครั้งได้เลย... คเชนทร์โอบอุ้มร่างเปลือยเปล่าที่เปียกปอนของนลินขึ้นจากผิวน้ำ สายตาคู่คมที่ส่องประกายวาววับท่ามกลางแสงจันทร์ฉายแววความหิวกระหายและดุดันยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มไม่คิดจะพาเธอ กลับไปที่ผ้านวมริมหาด หากแต่ประคองร่างบางไปยันชิดติดกับ ‘โขดหินใหญ่’ ริมชายหาดที่ถูกคลื่นซัดซ่าอยู่ตลอดเวลา แผ่นหลังเนียนนุ่มของนลินแนบสนิทไปกับความเย็นเยือกและขรุขระของโขดหิน ความขัดแย้งระหว่างความเย็นของหินและสายน้ำ กับความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่บีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง ปลุกสัญชาตญาณความกระสันซ่านในตัวเธอให้ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุม “คุณคเชนทร์... อ๊ะ... ตรงนี้มัน...” นลินส่งเสียงร้องครวญครางพร่า ละอองน้ำทะเลที่กระเซ็นใส่ใบหน้าและลำคอทำให้นัยน์ตาหวานเชื่อมฉ่ำปรือยิ่งขึ้น “ตรงไหนก็เหมือนกัน... ในเมื่อตัวคุณมันร้อนจนแทบจะเผาผมให้วายวาตอยู่แล้ว” คเชนทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำดุดัน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว เขาจับขาเรียวสวยข้างหนึ่งของนลินยกขึ้นสูง อ้ากว้างแนบไปกับโขดหิน เผยให้เห็นกุหลาบง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของนิชา—ดาราสาวระดับแถวหน้าของวงการ บันเทิงกำลังถูกสั่นคลอนด้วยฝันประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทุกครั้งที่หลับตาลง เธอจะถูกดึงเข้าสู่ห้วงราตรีอันมืดมิด ได้พบกับชายหนุ่มปริศนาที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนในชีวิตจริง เขาปรากฏตัวในเงามืด ครอบครองเรือนร่างของเธออย่างจาบจ้วง และมอบสัมผัสอันเร่าร้อนลึกซึ้งจนเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับคราบเหงื่อเต็มตัว ความรู้สึกวาบหวามในฝันนั้นมันชัดเจนเสียจนเธออับอาย เกินกว่าจะกล้าปริปากบอกใคร แม้แต่กับ ‘พี่ต่าย’ ผู้จัดการส่วนตัวที่สนิทและดูแลกันมาตั้งแต่เข้าวงการ และค่ำคืนนี้... ฝันร้ายอันแสนหวานนั้นก็กลับมาอีกครั้ง แต่ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับสมจริงยิ่งกว่าคืนไหนๆ ทั้งกลิ่นไอหอมแปลกประหลาดที่อบอวล อุณหภูมิความร้อนของผิวกาย และความรู้สึกยามที่เรือนร่างของเธอถูกกดทับอยู่บนเตียงกว้าง! “ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง... นางเอกคนดัง?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นข้างใบหู นัยน์ตาคู่คมวาววับจ้องมองนิชาที่กำลังนอนหายใจหอบอยู่เบื้องใต้ ชายหนุ่มปริศนาแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววดูถูกและยั่วยวนอย่างเปิดเผย “คุณ... คุณเป็นใคร! ปล่อยฉันนะ!” นิชาพยา

หลังจากที่แรงกระตุกเกร็งระลอกสุดท้ายค่อยๆ สงบลง นิชานั่งหมดแรงอยู่บนฝาชักโครก ลมหายใจยังคงหอบกระเส่า ร่างกายบางระหงสั่นเทาเล็กน้อย หยาดน้ำหวานจากการช่วยตัวเองผสมผสานกับสายน้ำสบู่อบอวลไปด้วยกลิ่นเสน่หาที่ชวนให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าว เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมา ความรู้สึกผิดและความอับอายก็ถาโถมเข้าใส่ดวงใจของนางเอกสาวอย่างรุนแรง นิชามองดูลายนิ้วมือของตัวเองที่ยังเปียกชื้น ก่อนจะขบฟันแน่นด้วยความเคืองแค้นตัวเอง “เป็นบ้าอะไรไปเนี่ย... นิชา!” เธอพึมพำกร่นด่าตัวเองเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความอับอายคลอเบ้า เธอคือ ‘นิชา’ นางเอกอันดับหนึ่งของประเทศ ภาพลักษณ์ที่แสนเรียบร้อย รอยยิ้มที่อ่อนหวาน และความวางตัวดีเลิศที่คนทั้งประเทศต่างชื่นชม... แต่เมื่อครู่นี้ เธอกลับนั่งกางขาช่วยตัวเองในห้องน้ำ เพียงเพราะความอยากและภาพฝันราคะกับชายแปลกหน้าไร้ตัวตน! “ร่าน... ร่านจนไร้สติไปแล้วหรือไง!” นิชาสบถด่าตัวเองด้วยคำหยาบคายที่เธอไม่เคยคิดจะเอ่ย ชายหนุ่มในฝันคนนั้นเป็นใครเธอตอบไม่ได้ แต่สัมผัสและคำพูดดูถูกของเขากลับปลุกความดุเดือดและความร่านร้อนลึกๆ ในกายเธอจนกู้ไม่กลับ เธอรีบดันกายลุกขึ้นยืน แม้ขาเรียวจะ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... “น้องนิชาคะ! อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่าลูก? ผู้กำกับเรียกเข้าฉากแล้วนะคะ!” เสียงตะโกนเรียกพร้อมแรงเคาะประตูจากพี่ต่ายดังก้องเข้ามาในห้องน้ำสาธารณะ ตัดสลับกับเสียงหัวใจของนิชาที่เต้นระสับระสุกอยู่อกซ้าย ร่างบางที่ยังคงสั่นเทาและอ่อนแรงพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอหันไปมองข้างกาย ความมืดและสายลมเอื่อยๆ คือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่... มาคัส หายตัวไปแล้ว หายไปอย่างเงียบเชียบและไร้ร่องรอย ราวกับสายลมพัดผ่าน ทิ้งไว้เพียงรอยรักแดงเถือกตามซอกคอ ความรู้สึกเจ็บจุกเบาๆ ที่ช่องทางรัก และกลิ่นไม้สนหอมนุ่มลึกที่ยังคงอบอวลชวนให้เวียนหัว “ค่ะพี่ต่าย! นิชา... นิชากำลังออกไปค่ะ!” นิชาข่มเสียงสั่นพร่าตอบกลับไป เธอรีบจัดแจงเสื้อผ้าและสะไบไหมยกดอกที่ถูกมือหนากระชากจนหลุดลุ่ยให้เข้าที่ แม้จะไม่มี mirror บานใหญ่ให้เช็กความเป๊ะ แต่เธอก็พยายามซับคราบน้ำตาและหยาดเหงื่อซ่านรักบนใบหน้าให้แห้งสนิท ลมหายใจหอบกระเส่าค่อยๆ ปรับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนจะหมุนลูกบิดประตูเดินก้าวออกไปสู่แสงแดดด้านนอก และในวินาทีที่เธอก้าวพ้นขอบประตูห้องน้ำ... สายตาของนิชาก็ตกลงไปกระทบกับ ‘แผ่นหลังกว้าง’ ในชุดเสื้อ