All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 211 - Chapter 220

“หึ หึ พูดกับผู้ใหญ่ให้มีหางเสียง แล้วก็เลิกแทนตัวเองว่าฉันสักที ฟังแล้วดูไม่ค่อยรื่นหู” เจเดนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วคว้ากุญแจรถจากโต๊ะ เอวาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเขาออกจากห้อง แต่หัวใจเธอยังเต้นผิดจังหวะอยู่เงียบ ๆ และเธอก็เริ่มสงสัยกับตัวเองว่า…หรือบางทีการได้อยู่ที่นี่อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิดเสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะเบาๆ เอวาก้าวตามหลังเจเดนไปเงียบๆ พลางสงสัยอยู่ในใจว่าทำไมบรรยากาศวันนี้ถึงดูเงียบกว่าทุกครั้ง เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรถซูเปอร์คาร์สีดำสนิทคันงามจอดรออยู่เพียงคันเดียว หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยมีรถล้อมเป็นขบวน กับลูกน้องในชุดดำคอยเปิดประตูให้ บัดนี้กลับเงียบเหงาจนผิดสังเกต“วันนี้...ไม่มีใครขับตามมาด้วยเหรอคะ” เอวาเอ่ยถามเสียงเบา ขณะก้าวขึ้นนั่งข้างคนขับ“ไม่อยากให้มันดูเอิกเกริกเกินไป” เจเดนเหลือบมองเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะสตาร์ตรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเขาตอบแค่นั้น แล้วเหยียบคันเร่งเบาๆ ให้รถแล่นออกจากคฤหาสน์อย่างนุ่มนวล เอวานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในแววตาเธอก็ยังแฝงความสงสัยอยู่ เจเดนพูดเหมือนเรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความสะดวกสบาย...แต่เธอรู้ดีว่า

“ฉันบอกให้เข้าไปหาฉันที่ห้อง” เอวาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจนิด ๆ เจเดนหันมามองเธอนิ่งแวบหนึ่ง ดวงตาคมวาบเหมือนส่งสัญญาณว่าอย่าถามให้มาก เอวาจึงรีบเงียบและพยักหน้าในที่สุด เธอรู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ และเจเดนก็ไม่ใช่คนที่เธอเถียงได้ง่าย ๆ ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้“คนเผด็จการ…ฉันขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ” เอวาเบ้ปาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินขึ้นบันไดกลับขึ้นห้องไปพักผ่อน ส่วนเจเดนก็เดินขึ้นไปยังห้องทำงาน หยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาแล้วเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ รายชื่อมหาวิทยาลัยดัง ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาไล่อ่านรายละเอียดการรับสมัคร ค่าเทอม ที่พัก และเงื่อนไขต่าง ๆ อย่างตั้งใจ ราวกับเป็นพ่อคนหนึ่งที่เตรียมอนาคตให้ลูกสาว...แต่เขาไม่มีทางเป็นพ่อหญิงสาวได้แน่ ๆหลังจากแปรงฟันเสร็จ เอวาก็เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องเจเดน กำหมัดแน่นก่อนเคาะประตูก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ไม่มีเสียงตอบ เอวาจึงค่อย ๆ หมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไป กลิ่นสบู่ผสมไอน้ำอุ่นลอยออกมาต้อนรับ หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งเงียบ ๆ ที่ขอบเตียง ในห้องไม่มีโซฟาให้เธอนั่ง และแน่นอน เธอไม่กล้าเดินสำรวจอะไรมากกว่านั้นไม่กี่นาท

เช้าวันถัดมารถคันหรูแล่นผ่านถนนเมืองที่วุ่นวาย ท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่นและติดขัดเป็นบางช่วง เจเดนขับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เอวานั่งข้างคนขับ มือกอดแฟ้มเอกสารไว้แน่น ไม่มีคำพูดมากนักระหว่างทั้งคู่ เพราะต่างคนต่างรู้ว่าคำพูดไม่จำเป็นในช่วงเวลานี้หลังเสร็จเรื่องสมัครเรียน เจเดนพาเธอมาที่สนามแข่งรถที่เต็มไปด้วยเสียงเครื่องยนต์ เสียงหัวเราะ เสียงของผู้ชายที่เธอไม่คุ้นหน้า มีนักแข่งหลายคนที่กำลังซ้อมขับรถท่ามกลางแดดจ้า 35 องศา“นั่งรอที่ห้องรับรอง ห้ามเดินออกมา” เจเดนพูดเสียงเรียบก่อนจะผลักประตูให้เธอเข้าไปนั่งในห้องกระจกที่มองเห็นสนามชัดเจน เขาไม่ได้ถามว่าเธออยากอยู่ไหม หรืออยากกลับ เพราะเขารู้ว่าเธอจะไม่บ่น แต่เธอก็ไม่เคยยอมตามเขาง่าย ๆ เหมือนกัน“ฉันต้องอยู่ที่นี่นานไหมคะ” เอวาถามกลับทันทีเพราะเธอไม่ชอบที่นี่เอาซะเลย“รอจนกว่าฉันจะทำงานเสร็จ วันนี้ฉันเสียเวลาพาเธอไปสมัครเรียน เธอก็ต้องอดทนรอฉันทำงาน” เอวาไม่อาจปฏิเสธได้จึงต้องยอมเดินเข้าไปด้านในโดยไม่ตอบโต้อะไรอีกภายในห้องรับรองมีทั้งของว่าง น้ำดื่ม ไอแพดวางไว้ให้พร้อม ซีรีส์เต็มแพลตฟอร์มและเบาะนุ่มที่แสนจะสบาย แต่เอวาไม่ได้สนใจสิ่งเหล

เสียงเครื่องยนต์เบาลงเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในรั้วคฤหาสน์ขนาดใหญ่ แสงไฟรอบทางสาดลงบนใบหน้าอันซีดเซียว หญิงสาวยังคงเหม่อลอย มองท้องฟ้ายามค่ำผ่านกระจกรถอย่างไร้จุดหมาย เธอนั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่มีแม้แต่คำถาม ไม่มีเสียงพูด ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เหมือนร่างกายของเธอยังอยู่ แต่หัวใจล่องลอยไปที่ไหนสักแห่งไกลแสนไกล เสียงเบรกดังเบา ๆ ก่อนที่รถจะจอดสนิทที่ลานหน้าคฤหาสน์ ชายหนุ่มในชุดดำที่เป็นคนขับหันมาเรียกเสียงเบาอย่างสุภาพ“คุณเอวา ถึงบ้านแล้วครับ” คำว่า "บ้าน" ทำให้หัวใจเธอสะดุดชั่ววูบ 'บ้าน มันคือบ้านเหรอ' ที่นี่คือบ้านจริง ๆ หรือมันเป็นแค่สถานที่ที่เธอถูกขังอยู่ในรูปแบบที่หรูหรา เอวาไม่ตอบ เธอเพียงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้าวลงไปอย่างเชื่องช้า ราวกับขาทั้งสองข้างของเธอหนักอึ้ง แสงไฟตามทางเดินเปิดสว่างจ้า บันไดหินอ่อนทอดยาวขึ้นไปยังชั้นสอง ไร้เสียงใด ๆ ยกเว้นเสียงรองเท้าของเธอกระทบพื้นเบา ๆ ในความเงียบภายในคฤหาสน์ว่างเปล่า เธอมองไปรอบ ๆ ห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โซฟาหนังแท้สีดำ โต๊ะกลางไม้โอ๊คแกะสลักอย่างประณีต ภาพวาดบนผนังที่เปลี่ยนทุกเดือนตามคำสั่งของเจ้าของบ้าน ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ แต่เธอกลับร

คุกกี้ที่เธอเลือกทำส่วนใหญ่เป็นแบบธัญพืชง่าย ๆ แต่มีประโยชน์ อบเสร็จแล้วก็จัดใส่กระปุกสวยงามโดยไม่ได้คิดอะไรมาก“ขนมถุงนี้จะแบ่งไปให้ใครเหรอคะ” เอวาถามขึ้นระหว่างจัดใส่ถุง แม่บ้านเพียงยิ้มและพูดว่า“เอาไปฝากหมอราล์ฟกับหมอไบรอัน เพื่อนคุณเจเดนค่ะ” เอวาไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอแค่หยิบกระปุกหนึ่งติดมือขึ้นไปบนห้องด้วย กะว่าจะไว้กินเล่นตอนอ่านหนังสือ“หนูขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ แล้วจะลงมาช่วยเตรียมมื้อเย็นค่ะ วันนี้หนูอยากทานกุ้งผัดซอสมะขาม แต่หนูอยากทำเองมากกว่าค่ะ”ตอนเย็นเอวากลับลงมาที่ครัวอีกครั้ง คราวนี้เธอเป็นฝ่ายเสนอที่จะทำอาหารเอง เธอลองทำเมนูที่ถนัดหลายอย่าง ทั้งแกงจืดหมูสับ กุ้งผัดซอสมะขาม และไก่อบสมุนไพร ทั้งหมดลงมือเองกับมือทุกขั้นตอนถึงเวลาอาหารเย็น...เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินลงบันไดมา เจเดนในชุดลำลองสีดำเดินเข้ามานั่งที่หัวโต๊ะตามปกติ ดวงตาคมเข้มเหลือบมองอาหารตรงหน้าชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มตักกินโดยไม่เอ่ยอะไร เอวานั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะอีกด้านหนึ่ง นิ่งเงียบ ไม่กล้ามองหน้าเขา ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงของเจเดนก็ดังขึ้น“อาหารวันนี้...รสชาติดี” แม่บ้านหันมายิ้มกว้างทันที “วันนี้เ