All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 221 - Chapter 230

“สวยมากค่ะ”เจเดนเหลือบมองเธออย่างพอใจเล็ก ๆ ก่อนจะเดินนำไปยังศาลาไม้ที่ตั้งอยู่กลางสระ บรรยากาศเงียบสงบ ลมเย็นโชยพัดกลิ่นดอกไม้เจือมากับอากาศ เอวาทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งไม้ ส่วนเจเดนยืนพิงเสาเงียบ ๆ มองเสี้ยวหน้าสวยด้านข้างโดยไม่ให้หญิงสาวรู้ตัวเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง โดยไม่มีคำพูดใด ๆ จากใครทั้งคู่ เอวานั่งนิ่งหลับตาเบา ๆ ปล่อยให้ลมเย็นและกลิ่นดอกบัวปลอบประโลมหัวใจที่เหนื่อยล้า ความอึดอัดในอกจากเรื่องราวต่าง ๆ ค่อย ๆ บรรเทาลงทีละน้อยอย่างน่าแปลกใจ จนกระทั่งเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่ไม่ไกล“เรากลับเข้าข้างในกันเถอะค่ะ... ดึกแล้ว”“อืม” เจเดนพยักหน้าเขาเดินนำเธอกลับทางเดิม เงียบเช่นเดียวกับตอนมา แต่ไม่อึดอัด ในความเงียบคืนนี้... มีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ ระหว่างพวกเขาเมื่อเดินกลับมาถึงตัวบ้าน แสงไฟอุ่นสลัวต้อนรับพวกเขากลับสู่ความเงียบสงบภายในคฤหาสน์“พักผ่อนเถอะ” เจเดนเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะเดินเลยเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ถัดไปโดยไม่รอคำตอบ เอวาเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ เช่นกันบานประตูปิดลงช้า ๆ เอวาพิงหลังพนังเบา

“อย่าสะเหล่อไปแข่งรถอีกนะช่วงนี้ รอให้มีตาครบสองข้างก่อน” ราล์ฟพูดจบก็เดินกลับออกจากห้องฉุกเฉินไป เจ้าหน้าที่พยาบาลที่กำลังทำงานกันว้าวุ่น เงยหน้าขึ้นทักทายราล์ฟหน้าแห้ง ๆ เพราะสีหน้าราล์ฟตอนนี้น่ากลัวเอามาก ๆเจเดนเดินเข้ามาในบ้านเงียบ ๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเคย มีเพียงผ้าก๊อซสีขาวที่ปิดตาข้างหนึ่งไว้เท่านั้นที่ดูแปลกไปจากทุกวันเสียงประตูห้องของเอวาเปิดออกในจังหวะที่เจเดนกำลังเดินผ่านหน้าห้องหญิงสาวไป เอวากำลังจะลงไปช่วยเตรียมมื้อเย็น แต่เมื่อเห็นเจเดนเดินกลับมาพร้อมอาการบาดเจ็บ ใจเธอก็สะดุดทันที“คุณ” เธอเรียกเขาเบา ๆเจเดนหยุดและหันหลังกลับมามองนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินผ่านเธอไปโดยไม่พูดอะไร ไม่ได้เมินเฉย แต่ดูเหมือนจะเหนื่อยเกินกว่าจะอธิบายเอวารีบเดินตามเข้าไปในห้องของชายหนุ่ม ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ขออนุญาต ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา“เกิดอะไรขึ้นคะ”เจเดนนั่งลงบนโซฟาอย่างเคยชิน มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับเบา ๆ ก่อนตอบเสียงเรียบ“หินกระเด็นเข้าตา”“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันคะ แล้วเป็นอะไรมากไหมคะ” เอวาเผลอถามเสียงเคร่ง“ไม่จำเป็นต้องบอก” เขาตอบตรง ๆ เอวานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเ

"เดี๋ยวนี้ไม่กลัวฉันแล้วหรือไง มีคนของฉันคอยให้ท้ายแล้วเอาใหญ่นะ ระวังฉันจะตัดเงินเดือนนะ ชอบนินทาฉันนัก""คุณเลิกทำตาดุใส่ฉันได้แล้วค่ะ ตาเหลืออยู่ข้างเดียวก็อย่าใช้งานมันหนักนักเลย" เอวายังยอกย้อนคำพูดกลับชายหนุ่มหน้าละลื่น"ตาฉันไม่ได้บอด แค่เจ็บ""หนูก็ไม่ได้ว่าคุณตาบอดนี่คะ แค่บอกว่าตอนนี้ตาคุณมองเห็นแค่ข้างเดียว แต่ก็เข้าใจได้ค่ะเพราะคุณไม่ได้เกิดและโตที่เมืองไทย ภาษาไทยคุณอาจจะไม่แข็งแรงเท่าไหร่""แต่อย่างอื่นฉันแข็งและแรงดีมากนะ อยากจะลองดูไหม""นี่คุณ บนโต๊ะอาหารใครเขาให้พูดเรื่องแบบนั้นกันล่ะคะ""หรือต้องให้พูดบนเตียง โซฟา ระเบียง หรือในห้องน้ำดีล่ะ พูดตรงไหนถึงจะเข้าใจง่ายขึ้น และสนุกดีล่ะ เธอช่วยบอกฉันหน่อย""ผลไม้ข้างหน้าช่วยเพิ่มระดับน้ำตาลในเลือดได้ดีเลยนะคะ เผื่อมันจะทำให้คุณเอาเรื่องพวกนั้นออกจากหัวคุณได้""ผลไม้ข้างหน้าช่วยเพิ่มระดับน้ำตาลในเลือดได้ดีเลยนะคะ เผื่อมันจะทำให้คุณเอาเรื่องพวกนั้นออกจากหัวคุณได้" เอวายิ้มมุมปากขณะพูด ทั้งที่น้ำเสียงเจือความหมั่นไส้ชัดเจน เธอคว้าส้อมจิ้มองุ่นในจานพลางเลื่อนสายตามองชายหนุ่มตรงหน้า ท่าทีของเธอดูจะไม่สะทกสะท้านกับคำพูดยั่วล้อ

"อย่ากังวล ฉันแค่เข้าไปเคลียร์งานแล้วจะรีบกลับ" เอวาหันมามองเสี้ยวหน้าคมเล็กน้อย ก้อนเนื้อข้างซ้ายเริ่มกลับมาเต้นเป็นปกติ เม็ดเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามซอกนิ้วมือ ความกลัวในใจเพียงแค่ลดน้อยลงไม่ได้หายไปทั้งหมดทันทีที่มาถึงสนาม เจเดนก็ไม่รอช้า รีบเดินตรงเข้าห้องทำงานในอาคารด้านหลังสนามแข่งอย่างเร่งรีบบนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่กลางห้อง มีแฟ้มเอกสารวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกเข้ามากระทบตัวเขา เผยให้เห็นแววตาที่เริ่มจริงจัง เขานั่งลง ค่อย ๆ เปิดแฟ้มทีละเล่ม เซ็นเอกสารต่อเนื่องแทบไม่หยุด ทั้งหมดคือเอกสารที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน รายการจ่าย คำสั่งซื้อ ชุดสัญญา และรายละเอียดต่าง ๆ ที่ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบขณะที่อีกมุมของห้อง เอวานั่งอยู่บนโซฟาหนานุ่มสีเทาอ่อน กำลังตั้งค่าไอแพดเครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา มือเรียวพิมพ์บนหน้าจออย่างขะมักเขม้น แววตาเป็นประกายด้วยความสนุกและตื่นเต้นแม้จะอยู่กันเงียบ ๆ คนละมุม แต่บรรยากาศในห้องกลับไม่อึดอัด กลับกันมันสงบอย่างประหลาด เหมือนทั้งคู่เริ่มคุ้นชินกับการมีอีกคนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน เวลาค่อย ๆ เคลื่อนไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ม

"งั้นไปทดสอบสายตา ถ้าผ่านกูก็จะไม่ห้าม" เป็นทางเดียวที่ราล์ฟจะห้ามเจเดนได้ เพราะถ้าการมองเห็นไม่ผ่านก็ไม่สามารถลงแข่งได้ ทั้งสามคนเดินตามมุ่งหน้าไปที่ห้องตรวจเช็กสายตาที่อยู่ถัดไปและเจมเดินตามหลังมาติด ๆ"เชิญครับนาย" เจเดนต้องทดสอบด้วยเครื่อง Peripheral Vision Test (ทดสอบลานสายตา) เป็นการตรวจการมองเห็นด้านข้าง (Peripheral vision) ซึ่งสำคัญมากในการขับรถความเร็วสูงติ๊ด! ติ๊ด!"ผลการทดสอบผ่านครับ" เจมหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลการทดสอบไปทางราล์ฟและไบรอัน ทั้งสองส่ายหัวให้กับผลทดสอบ ถึงแม้ผลทดสอบจะผ่านทั้งหมดแต่ด้วยความเป็นหมอก็ไม่วางใจให้เพื่อนลงแข่งด้วยสภาพร่างกายที่มีความเสี่ยงจะเกิดอุบัติเหตุเหมือนเดิม เจเดนเกิดมาเพื่อเป็นนักแข่งจริง ๆ"มึงมั่นใจแค่ไหน ว่าตาข้างเดียว จะไม่ขับรถไปชนข้างทาง” ราล์ฟหันไปถามเมื่อทั้งหมดเดินกลับมาที่ห้อง“กูมั่นใจ” เจเดนไม่ตอบทันที เพียงแค่หันไปหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาวางบนตักประตูห้องแต่งตัวเลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงกริ๊กเบา ๆ เจเดนก้าวออกมาด้วยชุดนักแข่งเต็มตัว สวมหมวกกันน็อกไว้ในมือข้างหนึ่ง ท่าทางมั่นคง เย็นเฉียบ ไบรอันและราล์ฟยืนอยู่ใกล้ ๆ สีหน้าไม่พอใจ