All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 61 - Chapter 69

ตอนที่61 ใช้แค่ปากก็ได้"นี่คุณ จะทำอะไรคะ""จะเล่นบทไร้เดียงสาเหรอ" ภาคภูมิค่อย ๆ คลายเนกไทออกหลวมๆ ปลดกระดุมสามเม็ดออก ขณะที่สายตาคมจ้องอยู่เรียวขาอ่อนฝ่ามือหนาลูบไล้ต้นขาเนียนขาวทั้งสองข้าง ทันทีที่ถูกสัมผัสไรขนอ่อนลุกชูชัน รู้สึกเสียววาบเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย"อื้อ…อย่า" เสียงร้องประท้วงปนเสียงคราง ดวงตากลมโตมองอกแกร่งที่สลับกับปากหยัก สายตาเคลิบเคลิ้มอย่างปิดไม่มิด"แน่ใจว่าต้องการให้ฉันหยุด แต่ของเธอแฉะแล้วนะ" เสียงเรียบกระซิบข้างหู ขณะที่มือหนาล้วงเข้าใต้กระโปรงตัวสั้น สอดนิ้วยาวเข้าไปในแพนตี้ตัวจิ๋ว"อื้อ…อย่าค่ะ ยัยรินรออยู่""แค่สิบนาที""ที่นี่ไม่มีถุง""ใช้แค่ปากก็ได้" ภาคภูมิไม่รอให้พิพิมพ์ตอบรับหรือปฏิเสธ นิ้วเรียวยาวเกี่ยวกางเกงในตัวจิ๋วลงมากองอยู่ที่ข้อเท้าจากนั้นก้มลงใช้ลิ้นร้อนปาดเลียกลีบกุหลาบปานกำลังดูดน้ำหวานจากดอกไม้ช่อโต พิพิมพ์เสียวซ่านสั่นไปทั้งตัว นั่งเอนหลังเล็กน้อย มือสองข้าง ท้าวกับโต๊ะด้านหลัง แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มถูกฟันขาวเม้มกัด กั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา"อื้อ…อย่าดูด" เสียงหวานร้องห้าม สะโพกกลมมนเด้งขึ้น บิดเร้าไปมา เพ

ตอนที่63 หาเรื่องเจ็บตัวแต่เช้าร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำ ไม่นาน เสียงน้ำก็เงียบลง ประตูห้องน้ำเปิดออกพิธาเดินเช็ดผมออกมาพลางปรายตามองไปที่เตียง ก่อนฝีเท้าจะชะงักคนตัวเล็กที่นอนอยู่ฝั่งของเขาเมื่อครู่พลิกกลับไปนอนฝั่งของเอง หมอนของเขาที่ก่อนหน้านี้ที่เธอกอดไว้แน่น ถูกวางกลับเข้าที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ พิธามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองคนที่ยังนอนนิ่งอยู่"คงรู้สึกตัวตื่นสินะ" ไม่มีเสียงตอบ ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ เตรียมจะเรียกอีกขึ้นมาเอ็ดสักหน่อย แต่เมื่อเห็นลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่าย ก็ได้แต่ส่ายหน้า"หลับจริงหรือแกล้งหลับกันแน่" เขาปิดไฟดวงใหญ่ เหลือเพียงโคมไฟหัวเตียง แล้วเอนตัวลงนอนฝั่งของตัวเอง ก่อนไฟทั้งห้องจะดับลงและกลับมาเงียบอีกครั้งฟึ่บ...ทันทีที่เขาปิดเปลือกตาลง ร่างเล็กพลิกตัวเข้ามา ก่อนวาดวงแขนพาดบนตัวเขา ซุกหน้าลงบนไหล่ พิธาลืมตาทันที"รินดา" เด็กสาวไม่ตอบ พิธาก้มมองใบหน้าหวานที่ซบอยู่ใกล้ ๆ"แกล้งหลับก็ให้เนียนกว่านี้หน่อย" คิ้วได้รูปกระตุกนิดเดียว พิธาเห็นเต็มตา แต่เจ้าตัวยังเม้มปากแน่น หลับตาปี๋ ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น"ตื่นเมื่อไหร่ ค่อยคิดบัญชีกัน" รินดาค่

ตอนที่65 ดัดนิสัยเด็กดื้อเย็นวันศุกร์สนามบินพิพิมพ์กับรินดาเดินเข้ามาภายในเลาจ์รับรองผู้โดยสาร พร้อมลากกระเป๋าเดินทางคนละใบ สายตาของรินดากวาดมองไปรอบ ๆ เพียงครู่เดียว ก่อนดวงตากลมโตจะเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นพิธานั่งอยู่รินดาหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่เช้าวันนั้น เธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลยพิพิมพ์ยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน"เข้าไปทักสิ" รินดาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินตามพิพิมพ์เข้าไป"สวัสดี"พิพิมพ์เป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน ภาคภูมิเงยหน้าขึ้น ยิ้มตอบทันที"มาแล้วเหรอ"พิธาเงยหน้าขึ้นตามเสียง สายตาคมสบเข้ากับรินดาเพียงเสี้ยววินาที เด็กสาวยิ้มให้ทันที แต่ชายหนุ่มกลับพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าลงสนใจงานในแล็ปท็อปต่อใบหน้าเรียวสวยเปื้อนยิ้มก่อนหน้า ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกเดินไปนั่งอีกโต๊ะที่อยู่ถัดออกไปรินดาเพียงนั่งเงียบ ๆ มือเล็กประคองแก้วน้ำผลไม้ที่พนักงานนำมาเสิร์ฟสายตาแอบเหลือบมองชายหนุ่มเป็นระยะส่วนพิธา...ยังคงนั่งทำงานต่อเหมือนเดิม ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งบรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบเสียจนแม้แต่ภาคภูมิยังเริ่มรู้สึก

ตอนที่67 พามาทำเมียริมชายหาดหน้าบ้านพักส่วนตัวแสงเทียนนับสิบดวงถูกจัดวางเรียงเป็นแนวยาวบนผืนทราย ส่องประกายอบอุ่นท่ามกลางความมืด โต๊ะไม้สีขาวตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางพื้นที่ ด้านหลังเป็นโต๊ะเค้กวันเกิด ตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวและสีครีมเพียงเล็กน้อย ดูเรียบง่ายแต่หรูหราไม่ไกลกันนัก วงดนตรีอะคูสติกกำลังบรรเลงเพลงคลอเบา ๆ ขณะที่นักแสดงควงไฟกำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่ริมชายหาด รอเริ่มการแสดงหลังเป่าเค้กทั้งงานมีเพียงสี่คน จากนั้นได้ยินเสียงคุยกันดังมาจากด้านหลัง ภาคภูมิหันไปมองก่อนจะยกยิ้มทันที"ชอบไหม"พิธาเงยหน้าขึ้นตามเสียง ดวงตาคมชะงักอยู่ที่รินดาทันที สองสาวเดินเคียงข้างกันมา ทั้งคู่สวมเดรสสีแดงเพลิงเข้ารูปเหมือนนัดกันมา ต่างกันเพียงรายละเอียดของลูกไม้และการตัดเย็บ แสงเทียนที่ส่องกระทบชุดสีแดงยิ่งขับให้รินดาดูโดดเด่นกว่าทุกครั้งพิธามองนิ่ง เสี้ยววินาทีแรก เขาแทบเดินเข้าไปบ่นให้เธอ ชุดมันเข้ารูปเกินไปและเมื่อตั้งสติเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสีย จึงทำได้แค่อดทน แต่พอมองไปนาน ๆ ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนความคิด มันไม่ได้ดูมากเกินกาลเทศะ ตรงกันข้าม...เธอดูเป็นหญิงสาวสมวัย สดใส และสวยจนละสายตาแทบไม่ได้ พิธาเม้