All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนพิเศษ3 จองไว้ก่อนหลังจากมื้อเช้าที่ขยับกลายเป็นมื้อสายจบลง ทุกคนก็แยกย้ายกลับห้องเพื่อเก็บของ เตรียมออกเดินทางต่อในทริปด่วนที่เพิ่งตกลงกันเมื่อครู่ นั่นคือทริปล่องเรือชมเกาะภูเก็ตทันทีที่ประตูห้องปิดลง พิพิมพ์ก็รีบคว้าแขนรินดาให้มานั่งข้าง ๆ สีหน้าคนช่างเผือกเต็มไปด้วยความคาดหวัง"ยัยริน...เมื่อคืนแกกับคุณพิธาไปถึงไหนกันแล้ว" รินดาเลิกคิ้ว มุมปากหยักยิ้มเจ้าเล่ห์"แกว่าไงล่ะ""เลิกเล่นตัว รีบเล่ามา ฉันอยากรู้จะตายอยู่แล้ว"รินดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบหน้าตาเฉย"ก็นอนจับมือกันเฉย ๆ""ตอแหล" พิพิมพ์สวนกลับแทบไม่ต้องคิด สีหน้าคนพูดตรงข้ามกับคำพูดอย่างสิ้นเชิงรินดาหลุดหัวเราะ ก่อนยักไหล่อย่างไม่คิดปิดบัง"โอเค...ฉันเขมือบเขาไปแล้วทั้งตัว""กรี๊ด!"พิพิมพ์ก้มหน้าซุกหมอนแล้วกรีดร้องอย่างคนฟินจัด มือทุบหมอนอยู่สองสามที ก่อนรีบเงยหน้าขึ้นมาถามต่อ ดวงตาเป็นประกายไม่ต่างจากนักข่าวบันเทิง"แล้วเป็นไง...แซ่บสมคำร่ำลือไหม"รินดาเม้มปากยกยิ้ม เหมือนกำลังนึกถึงภาพเมื่อคืน ดวงตาเป็นประกายขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่"สิบเต็มสิบ..." เธอเว้นจังหวะสั้น ๆ ก่อนยิ้มกว้าง"ไม่หักสักคะแนน""แล้วเมื่อเช้าล่ะ เขากิน

ตอนที่2 อดทนกับเด็กดื้อถนนยามดึกค่อนข้างโล่ง ไฟจากเสาไฟข้างทางทอดยาวเป็นช่วง ๆ ผ่านกระจกหน้ารถ ริกเตอร์เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆพาฝันหลับสนิท ศีรษะเอนพิงพนักเบาะ ผมยาวยุ่งเล็กน้อยจากการนอนพาดอยู่บนไหล่ สายเดี่ยวของชุดที่เธอสวมหล่นลงมาข้างหนึ่ง ทำให้ช่วงอกเผยออกมามากกว่าปกติ ริกเตอร์ดึงสายเสื้อที่หล่นลงให้กลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงผละมือออก สายตาของเขามองเธออยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจเบา ๆ มือใหญ่เอื้อมไปหยิบแจ็กเกตของตัวเองจากเบาะด้านหลัง ก่อนจะคลี่มันออกแล้วคลุมลงบนตัวหญิงสาวอย่างระมัดระวัง พาฝันขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะรู้สึกถึงความอุ่น ก่อนจะซุกตัวลงกับเบาะมากกว่าเดิม จากนั้นเขาหันกลับไปจับพวงมาลัยเหมือนเดิม“ทำไมไม่ว่านอนสอนง่ายเหมือนตอนเด็ก…พาฝัน ยิ่งโตก็ยิ่งดื้อ อาจจะจัดการกับเธอยังไงดี” เขาทำได้แต่บ่นพึมพำคนเดียวรถคันใหญ่ค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดในลานหน้าบ้าน เครื่องยนต์ดับลง ริกเตอร์หันไปมองหญิงสาวข้างตัว ก่อนเอ่ยเรียกเสียงเบา“พาฝัน…ถึงบ้านแล้ว”คนที่หลับลึกไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวแม้แต่น้อย เธอขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะตอบสนอง แต่สุดท้ายก็ยังคงหลับสนิทเหมือนเดิม ริก

ตอนที่4 บุกไปหา“ใครมาส่งเหรอพาฝัน” ชะเอมเอ่ยถามทันทีที่ร่างบางเดินมาถึงโต๊ะพาฝันวางกระเป๋าลง ก่อนตอบสั้น ๆ“อาริกน่ะ” คำตอบนั้นทำให้เพื่อน ๆ หันมามองทันที“อาริกเตอร์ของแกนี่มันยังไงกันนะ คอยรับคอยส่ง คอยดูแลแกตลอดเลย”พาฝันยักไหล่เบา ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจ“พ่อฝากให้อาริกช่วยดูแลฉันน่ะ”“แล้วอาริกแกแต่งงานหรือยัง”คำถามของชะเอมทำให้ทุกคนเงยหน้ามองพาฝันพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ“ใช่ ๆ” ใบหม่อนรีบเสริม ตาเป็นประกายทันที“อาริกแกทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อขนาดนั้น ถ้ายังไม่แต่งงาน ฉันจะจีบ”พาฝันหยุดมือที่กำลังเปิดกระเป๋าเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้น“ยัง”เธอตอบเรียบ ๆ ก่อนจะต่อประโยคถัดไปช้า ๆ“แต่ตอนนี้อาริกไม่โสดแล้ว”เพียงเท่านั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นผิดหวังทันที“ว้า…เสียดายจัง”‘ฉันจ้องของฉันมาตั้งหลายปี เรื่องอะไรจะยอมยกให้พวกเธอ’ เธอได้แต่คิดในใจ“แล้วผู้หญิงโชคดีคนนั้นเป็นใครกัน” ใบหม่อนยังไม่ยอมแพ้“คงจะสวยมากสินะ”พาฝันละมือจากกระเป๋าช้า ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงพอใจ“ใช่” เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“สวยมาก” เผยรอยยิ้มมุมปากนิด ๆในห้องเรียนเสียงอาจารย์อธิบายบทเรียน นักศึกษาหลายคน

ตอนที่6 ถ้าอาไม่สนใจ หนูไปกับคนอื่นก็ได้“คุณริกเตอร์ ไม่เจอกันนาน สบายดีนะคะ”หญิงสาววัยสามสิบปลาย ๆ เดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มหวาน สายตาที่มองเขาเปิดเผยเสียจนไม่ต้องตีความ ริกเตอร์พยักหน้าเล็กน้อย“ครับ”ตอนนั้นเองหญิงสาวขยับเข้ามาใกล้อีกนิด“ถ้าไม่มีธุระที่ไหน ไปนั่งจิบกาแฟด้วยกันสักหน่อยไหมคะ” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ยิ้มอย่างมีนัย“ถือโอกาสคุยเรื่องลงทุนโปรเจกต์แถวตะวันออกกลางด้วยเลยค่ะ”ระยะห่างระหว่างทั้งสองแทบไม่เหลือ แต่ก่อนที่ริกเตอร์จะทันตอบอะไรเสียงใสก็ดังแทรกขึ้นมา“อาริกคะ”พาฝันเดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันที“ช่วยหนูเลือกกระเป๋าหน่อยค่ะ ว่าใบไหนเหมาะกับหนู”พูดจบเธอก็ยื่นมือไปคล้องแขนชายหนุ่มแนบแน่น ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้เขา“เพราะอารู้ใจหนูที่สุด”สีหน้าของหญิงสาวอีกคนเปลี่ยนไปทันที ริกเตอร์มองเด็กดื้อข้างตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาคู่สนทนา“ผมขอตัวก่อนนะครับ”หญิงสาวยิ้มรับ แม้แววตาจะมีความไม่พอใจซ่อนอยู่“ค่ะ…ไว้ค่อยนัดกันวันหลังนะคะ”“แก่หนังเหี่ยวขนาดนั้น ยังจะมายั่วอาริกของฉันอีก…ไม่เจียมตัวเลย ยัยป้า”พาฝันพึมพำตามหลังไปไม่ดังนัก แต่ริกเตอร์ที่ยื

ตอนที่8 อย่าท้าทายความอดทนของอาหญิงสาวยังคงพูดคุยกับรุ่นพี่ปกติ แต่ความสนใจของพาฝันไม่ได้อยู่ที่บทสนทนาเท่าไร โทรศัพท์ของเธอยังคงค้างสายไว้ และหยิบขึ้นมาฟังเสียงที่ดังแทรกเข้ามาจากปลายสายเป็นระยะเสียงเพลงได้ยินในสาย เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขามาถึงแล้ว ดวงตากลมเหลือบมองไปทางประตูผับเพียงเสี้ยววินาที สายตาคมกำลังกวาดมองหาใครบางคน ร่างกำยำกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางเธอ พาฝันหันกลับมาหารุ่นพี่ก่อนจะยกมือขึ้นจับคอเสื้อเขา“รุ่นพี่คะ”ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าใกล้ ๆ เพราะเสียงเพลงค่อนข้างดัง“ครับ”วินาทีนั้นเอง พาฝันดึงคอเสื้อรุ่นพี่หนุ่มเข้าหาตัว ก่อนจะแนบริมฝีปากลงไป เพียงแค่แตะกันเท่านั้นหมับ!มือหนากระชากไหล่บางออกอย่างแรง ก่อนที่หมัดหนัก ๆ จะพุ่งเข้าใส่ใบหน้ารุ่นพี่หนุ่มเต็มแรงพลั่ก!รุ่นพี่หนุ่มล้มลงไปกองกับพื้นทันที เสียงร้องตกใจดังขึ้นรอบโต๊ะกรี๊ด..ผู้คนในผับหันมามองกันเป็นตาเดียว ชะเอมและใบหม่อนที่กำลังเต้นอยู่รีบวิ่งกลับมาที่โต๊ะ รวมทั้งการ์ดรีบวิ่งเข้ามาเพื่อระงับเหตุ แต่พอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ ริกเตอร์ ทุกคนก็ทำเพียงยืนมองเงียบ ๆใบหน้าคมเข้มแดงจัดบ่งบอกว่าเขากำลังโมโหสุดขีด ส