Todos os capítulos de Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Capítulo 141 - Capítulo 150

“You seem sad today, what happened to you, Carielle?” sinamaan ko nang tingin si Rafael na kakaupo lang sa harapan ko. Pinag bigyan ko ang gusto niya na mag kita kaming dalawa ngayon dahil kailangan ko munang magpaka layo layo kay Elias. Everything is suffocating me. I feel like sobrang dami niyang tinatago sa akin. At iyon ang pinaka ayaw ko sa lahat. I hate liars. “What do you wanna talk about, Rafael?” “Why are you using that tone to me, Carielle Lorenzina?” Agad akong ngumiwi nang marinig ko ang buong pangalan ko sa bibig ni Rafael. “What happened to you? Nag switzerland ka lang, naging malungkot kana,” tumalim ang tingin ko sa kanya. “I am not sad, I am mad. What is it you wanna talk about?” naiinip kong tanong sa kanya. “What’s the hurry? Let’s just eat first, besides mukhang hindi ka naman hahanapin,” Bumuga ako nang marahas na hininga at hinayaan ko siya sa gusto niyang gawin. Magpapalibre nalang ako sa kanya sa mall mamaya. Parang gusto kong mag shopping. “So? Why

“Ate,” Hinalikan ko sa pisngi ang kapatid ko nang makarating ako sa restaurant na tinext niya sa akin kanina. He told me he wants to talk to me so I will give him what he wants, besides we really need to talk. “How’s mom and dad?” “Mom is not worried, so is dad, he’s just waiting for you to go home,” naniningkit ang matang sagot niya sa akin. Zio, my loving brother who doesn’t wanna do anything but make me happy. “Why is he certain that I will come back home?” naka taas ang kilay na tanong ko sa kanya. Ngumisi sa akin ang kapatid ko at bahagyang nag kibit ng balikat. We hold the the truth, you don’t want anyone keeping secrets from you,” I laughed mockingly at him. “Just get straight to the point Zio, I am at my breaking point already,” “Then break,” Umawang ang labi ko dahil sa sinabi niya. Hindi ako makapaniwala. He wants me to break, really?“What the fuck are you saying, Zio?” kritikal na tanong ko sa kanya. Nang uuyam siyang tumingin sa akin. “You stil don’t get it do y

“Carielle..” mahinang bulong ni Dana nang makita niyang naka tayo ako sa labas ng bahay niya. Maliit na bag lang ang dala ko, ang dala ko nang dumating ako rito sa spain. Lahat ng bagay na bigay ni Elias ay iniwan ko sa bahay niya. Dalawa lang ang dinala ko. Ang kwintas at ang singsing na bigay niya sa akin. Tulala ako sa mukha ng kaibigan ko habang namamasa ang aking mata. “Come here,” malambot ang tinig na sambit niya sa akin. Hindi ako gumalaw, I feel like I am staring at a void. A space of nothingness. Nagpahila ako kay Dana, dinala niya ako sa sala ng bahay niya, hindi pa rin ako makapag salita. Nakita ko ang marahan niyang pag ngiti sa akin. Hinayaan niya akong nakatulala, dahan dahan kong hinawakan ang kamay niya, and when I felt the warmth of her hand, I felt my tears falling. Hindi ko mapigilan ang sarili kong humagulgol, o talagang hindi ko pinigilan. Gusto kong maramdaman ang bawat sakit na nararamdaman ko ngayon. “Just cry, go on,” “I don’t want this, why do they

Nahatid na namin si Zio sa airport kaya para kaming tangang tatlo na naka tulala sa labas ng sasakyan namin. Hindi namin alam kung saan kami pupunta. Kumunot ang noo ko nang may maisip ako. Bago pa ako makapag salita at nagpaalam na sa amin si Rafael, may kailangan daw itong asikasuhin kaya iniwan kaming dalawa ni Dana kasama ang sasakyan. May sumundo sa kanya na sasakyan kaya dalawa nalang kami ni Dana ngayon. “Where are we going now?” natatawang tanong ko sa kanya. Kumibit naman ang balikat niya at sinenyasan akong pumasok sa loob ng sasakyan, dahl wala na si Rafael at wala na kaming driver, wala kaming pag pipilian kung hindi siya ang mag drive. “Where do you wanna eat?” “Let’s go to a bar, Dana,” Sandaling natigil si Dana at tinignan ako. Ngumisi ako sa kanya. “Are you serious?” Tinanguan ko naman siya. Tinignan ko ang suot naming dalawa, pareho kaming naka oversized hoodie at maikling shorts. “Our clothes,” naka ngiwing sambit niya. Natawa naman ako sa kanya. “What? H

Tulala akong umuwi sa bahay ni Dana. Hindi ko magawang mawala sa isipan ko ang nangyari sa amin kanina ni Elias. Pagka tapos niya akong yakapin ay kusa na siyang kumalas sa akin at umalis ng restaurant. Naka ilang buntong hininga ako habang nakaupo ako sa sofa. Wala si Dana kaya wala akong makausap. Tamad kong kinuha ang wallet ko sa lamesa at lumabas ng bahay. Sa park nalang muna ako habang wala akong makausap sa bahay, baka tuluyan na akong mabaliw. Umupo ako sa swing habang nakatulala pa rin. Wala akong makausap kaya tulala kong pinanood ang mga batang nag lalaro. Naalala ko na naman ‘yung panahon na bata palang ako tapos palagi kong kalaro si Dana. When dad wasn't around yet, but mom made sure that I won’t despise that because she still loves her. “Damn, love..” naiiling kong bulong sa sarili ko habang nakatitig sa kawalan. Hindi ko napansin ang tumabi sa akin. “What are you alone?” Nilingon ko ang batang nasa tabi ko. “I am just here to clear my mind, how about you?” “I a