All Chapters of Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Chapter 61 - Chapter 70

Nakapag empake na ako, wala akong balak iwan dito sa mansiyon, kaya lahat ng gamit ko ay pinag kasya ko sa malaking maleta na binili namin ni Maxi. Nakapagpaalam na ako kay Sylvia kahapon, iaabot ko nalang ang resignation letter ko kay nanay Lita at lalabas na ako. Nag hihintay na si Maxi sa labas, hinihintay niya nalang akong matapos dito at pagka tapos ay uuwi na kami ng probinsya para ipaalam kay mama ang plano kong mag abroad. Naging madali ang pag process ng mga papel ko dahil si Maxi ang nag asikaso nito. Sa Spain ang tungo namin ni Maxi dahil may kaibigan siya roon na makakatulong sa amin. Wala pa akong alam kung anong trabaho ang pwede kong pasukin doon pero pwede kong gamitin ang pagiging teacher ko sa spain, balak din ni Maxi na mag tayo ng restaurant kaya gusto niya na mag sosyo kaming dalawa. Dahan dahan kong kinuha ang maleta ko, habang paalis ako ay naririnig ko ang boses nila Ivy. Mukhang nag aaway ang dalawang baliw. Tumigil ako para pakinggan ang dalawa sa kahib

Tulala ako sa kisame ng kwarto ko, hindi pa sumisikat ang araw pero gising na gising na ako dahil sa pag susuka ko. Umagang umaga ay pag susuka ang gumising sa akin. Tang ina! Ano bang nangyayari sa akin? Pinapakiramdaman ko pa ang sarili ko kung masusuka pa ba ako o hindi na. Nang masigurado ko na maayos na ang pakiramdam ko ay dahan dahan na akong bumangon. Kailangan kong magluto ng umagahan namin ni Maxi, ako lang ang masipag mag luto sa aming dalawa. Hindi ko rin alam kung bakit restaurant ang gusto ni Maxi na negosyo, mukhang wala naman siyang interes sa pag luluto. O baka naman marunong talaga siya hindi niya lang sinasabi sa akin? Winaksi ko na ang iniisip ko at agad nalang akong pumasok ng kusina para mag handa ng mga lulutuin, hindi ko maiwasang hindi malungkot dahil ganitong oras din ang gising ko kapag mag luluto ako ng umagahan para kay Lorenzo. Hindi ko namalayang nakatulala na ako kung hindi pa ako tinawag ni Maxi. “Namumutla ka, Carmella,” para akong natauhan sa

“Kukuha ka ba ng filipino chef, Maxi?” tanong ko sa kaibigan ko na abala sa pag tulong sa mga tauhan naming nililinis ang buong restaurant. Tapos na ito, at nag hahanap na kami ng mga gustong mag apply dito sa restaurant. Pinag isipang mabuti ang pinag tayuan ng restaurant dahil siguradong maraming kakain dito. Maganda ang exposure ng restaurant, balak din naming mag mixed cuisine. Spanish, filipino, italian and some more cuisines. “Yes, may italian chef na rin tayo, actually he's half filipino.” naka ngising sagot ni Maxi sa akin. Tumaas naman ang kilay ko sa sinabi niya. “Bakit parang may dugong pinoy lahat ang na hi-hire mo?” “Para hindi tayo mahirapan, malay mo dito kana rin makapag asawa? Kalimutan mo na ‘yang si Lorenzo!” Napangiwi ako sa sinabi niya. Napahawak ako bigla sa tiyan ko nang bigla kong maramdaman ang pag sipa ng anak ko sa tiyan ko. “Sumipa tuloy ang baby ko, inaaway mo ang daddy niya,” natatawang sagot ko. Ngumisi naman si Maxi sa akin at nilapagan ako ng ga

Lorenzo Del Castillo“What the fuck did you do, Lorenzo?!” I heard my sister’s loud voice. I shot the house helps a murderous looks. “Why are you here, Lauren?” She looks so mad. She shot me a murderous glare before sprinting towards me, instead of a hug, she slapped me. I didn’t talk, I accepted all her rage. “You messed up! You fucking messed up, Lorenzo!” Pagod akong lumingon sa kanya. I know I messed up the moment I let Carmella leave but she won’t have her peace here in this mansion. “Where is that bitch, huh?!” “Stop it, Lauren!” Galit na galit siyang lumingon sa akin. Kung ganito nalang sana ang reaksyon ni Carmella, baka sakaling ako pa ang nagpalayas kay Ivy, but no. She remained calm. “Stop it?! She’s ruining your life, ano?! Pagkatapos ni iris, siya naman ang sisira ng buhay mo? Bobo ka ba?” “I said stop it!” But Lauren is Lauren, she went upstairs, when she saw Ivy she instantly let all her rage spread on the whole mansion as she pull Ivy’s hair. “Hindi pa nakun

Isang linggo bago ang kabwanan ko ay nakarating na rito sina Kara at Klaus para alagaan ako, kaya naman bilang pag hahanda ay nag lalakad lakad ako sa bakuran ng bahay dahil malapit na akong manganak. Ang sabi ni Ruby ay epektibo raw ito para mas madaling lumabas ang bata, hindi ko rin alam basta sinusunod ko nalang ang gusto niya. “Ate,” “Klaus, bakit?” “Dinalhan kita ng gatas,” agad akong ngumiti sa sinabi niya. “Thank you, paki lagay nalang sa lamesa please,” tumango siya sa sinabi ko at nilagay nga sa lamesa ang basong hawak niya. Nanatili siyang nasa gilid, pinapanood ang ginagawa ko. “Ayos ka lang ba ate?” nag aalalang tanong niya sa akin. Bahagya akong tumingin sa kanya at ngumiti. “Oo naman, ayos lang ako Klaus,” Ayos? Ayos lang ba? Parang sumasakit na ang tiyan ko? “Ate?” may kaba sa boses ni Klaus habang pinapanood ako. Hindi ako mapakali. “Paki alalayan ako please,” nanghihinang sambit ko sa kanya. Agad siyang tumakbo sa akin para maalalayan ako. “Anong nangyayar